αιώνιοι
τι υπέροχη έκφραση 
τι σπάνια κατηγορία 
πόσο ανόητο να θες να την εξαφανίσεις

στην εποχή των οδοστρωτήρων 
των αναδευτήρων και των μίξεων 
έτσι ώστε το προϊόν 
πλήρως να ομογενοποιηθεί 
πριν διανεμηθεί στις αγορές 
υπάρχει τόπος 
που δεν σβήνει απ' τα κατάστιχά του 
εγγεγραμμένους περίεργους και εξαιρετικούς

σπάνιο είδος βιολογικό 
κάτι σαν παραδείσια πτηνά

ένα ταχύπλοο 
είναι μια μηχανή που δέρνει την θάλασσα
πάντα σκέφτομαι αυτούς που τα οδηγούν 
σαν βασανιστές της θάλασσας 
κάτι σαν υποτακτικούς του Ξέρξη 
που την μαστιγώνουν και την αλυσοδένουνε

έκανε ένα αργό πακα-πακα-πακα το πρώτο ντίζελ 
που άκουσα από καΐκι στην Αλεξανδρούπολη στα '60 
το πρώτο μου ταξίδι με καράβι ήταν με την αργοκίνητη 'Σαπφώ' 
και τα βαρκάκια των κωπηλατών μου έσκιζαν ήρεμα τον Θερμαϊκό 
μ' έναν ρυθμό ξύλινο κι ας ήταν πλαστικά

ποτέ δεν ζήλεψα αφρούς και βρυχηθμούς 
ποτέ δεν πόθησα μεγέθη

έγραφα πέρυσι τέτοια μέρα 
κοιτάζοντας από ψηλά το λιμάνι του Όσλο
πώς γιγαντώνουν έτσι τα πράματα
πώς τρέχουν σαν τρελά
ακόμη και σ' αυτόν τον τόπο
του μικρού του σεμνού του μετρημένου
του ήρεμου και του στοχαστικού

πού μας τραβάει αυτή η υπεροψία

Τη νύχτα αργά, λαμπύριζαν φωτάκια.
Αναβοσβήναν πάνω και πέρα απ' τον λόφο,
μέχρι την Αμφίπολη, κι από την άλλη ως την Προβίστα.
Κι όταν χτυπούσε η σκαπάνη πέτρα, ακουγόταν.

Έλεγε ο Άγγελος, ξανθός καπνάς,
γαλανομάτης, πρίγκηψ Μακεδών,
τον ξαναείδα τριάντα χρόνια ύστερα στο Παλιοζογλόπι,
«δικοί μας είναι οι πιο πολλοί, φτωχοί διαβόλοι·
ελπίζουν οι καημένοι νά ‘ναι τυχεροί.»

Κοιμόμασταν αργά το βράδι
κι εμελετούσαμε τις βάσεις της φιλοσοφίας,
το άφησα το εγχειρίδιο εκεί, έπιασε τόπο.
Όσο για θησαυρούς και κάπηλους,
τότε και τώρα
ποιος τους γαμεί;

της πτώσεως μου επιβίωσα
δεν είχα τύχη δρυός σε χέρια ανδρών

παίδες και κορασίδες με φυλάνε