τι μου συμβαίνει αλήθεια
εγώ που τον σκοτεινό θάλαμο μίσησα στα δεκαεννιά
και δεν ξανάπιασα σχεδόν κάμερα στα χέρια μου
τι κάνω στα εξήντα μου ο κωλόγερος

πού είν' εκείνο το
'άσπρο χαρτί και μαύρα γράμματα'
της αναλφάβητης γιαγιάς μου Ζουμπουλιάς
και του ευπατρίδη Τηλεμάχου
που είχα για σημαία
πού το πέταξα σε πέντε χρόνια μέσα
σε ποιαν ψηφιακή μου θάλασσα

και πήρα κάμπους και βουνά
δρόμους και παραλίες
πρόσωπα χέρια πόδια και κορμιά
να κλέβω από παντού ψυχές
ανάσες μνήμες και ζωές
για να γεμίζω δίσκους μ' έγχρωμα τέρα-μπαΐτια

να μη το βασανίζουμε πολύ·
μάλλον κατάλαβα ότι έκανα
ετούτην την δουλειά μία ζωή
μόνο που πλαξ φωτοευαίσθητος
ήτανε το μυαλό και τα χαρτιά μου