κάθε που περνάω
την μεγάλη γέφυρα του Δούναβη στην Μπέσκα
κι αφήνω αριστερά το Μπούλκες
καθώς ανοίγεται μπροστά μου η Βοϊβοντίνα
κι όλο το πλάτωμα της Αυστροουγγαρίας
-ύψωμα βλέπεις
μόνο αν κοντέψεις Βουδαπέστη
στη Δύση Ζάγκρεπ ή Βιέννη
και ανατολικά Καρπάθια ή Γαλικία με το Λβοφ-
ωχ μάνα μου λέω καλώς ήλθα
στα σφαγεία
και ξαφνικά ένα σούπερ-μάρκετ κλείνει
το είχες συνηθίσει εκεί
στην γωνία μετά το ρέμα
ψιλοπράγματα
γάλα ό,τι μικρό έλειπε
ήξερες θα πας ίσια
αριστερά τα ψυγεία
δεξιά αλλαντικά τυριά
τα κορίτσια στα ταμεία
τ' αγόρια με τα φορτωμένα καρότσια
ν' αραδιάζουν στα ράφια
έκλεισε
ξαφνικά
πληροφορίες στο 2310678945
ερημία
είδα τον θάνατο του μπακάλικου
βλέπω και πώς πεθαίνουν οι επίγονοί του
λέγανε τότε για τον θάνατο του εμποράκου
για τι να πούνε τώρα
τον θάνατο του λαβωμένου θηρίου
εγώ θέλω να μιλάω για την δική μας ζωή
έξω απ' τον κύκλο των εμπόρων
φάνηκε τότε μέσα από ένα άνοιγμα του δάσους
των ανθισμένων κάκτων και των βασιλικών
η ύστερη θάλασσα κι ένα ξεχασμένο γκαζάδικο
το έλεγαν Princimar Courage
από τις νήσους Μάρσαλ
φωνάζαμε αλλόφρονες θάλασσα-θάλασσα
τρέχοντας σε μιαν πλακόστρωτη ακτή
μας φόρτωσε όλους
δύσμοιρους πρόσφυγες
κυνηγημένους της νοτιοανατολικής Ευρώπης
και ξεκινήσαμε για την νέα μας πατρίδα στον Ειρηνικό
...τον είχαν για αλκοολικό και δες πως είναι σήμερα...
ακούστηκε καθώς ξεμάκραινα ένα μισό "ντοστο..."
κατέβαινα το πρωί την Ναυαρίνου
ήταν δυο των ΜΑΤ και μια αξιωματικός
νέοι άνθρωποι στεκόταν στο πεζούλι
πίνοντας καφέ και κουβεντιάζοντας
να δεις που στο τέλος
θα τους δώσουν μια χούφτα καραμέλες
καμιά σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου στο χέρι
και θα πουν τι να κάνουμε
αυτό ήταν μόνον εφικτό
ω Mοτιβέιτορ
πάρ' τους
ρίξ' τους μες στις δεξαμενές σου με τα χημικά
και άδειασέ τους λίγο πριν τις νήσους Μάρσαλ
στην πατρίδα σου καταμεσής του Ειρηνικού
πάρ' τους να μην βλέπω
πάρ' τους να μην ακούω
μετρώ κάθε τέτοια ώρα
εδώ και τρία βράδια
τρία καναντέρ
που έρχονται απ' τη Θάσο
δεν θέλω ν' ακούσω τίποτε για το νησί
θα το κλάψω μόνος μου
έτσι κι αλλιώς καμένο το πρωτογνώρισα
και ξέρω τι του κάνανε οι αχρείοι
τριάντα χρόνια τώρα
όλο τ' απόγευμα εχθές
κυνήγαγα από πίσω
μια μεγάλη κόκκινη σημαία
το βράδυ κόντεψα
να την πιάσω στην Εγνατία
ήταν πολύ καλός δρομέας ο σημαιοφόρος της
και τους έχασα
μάλωσε ο Έθαν Τανζανός
με τον Μανσούρ από την Τσετσενία
του είπε ότι η χώρα του είναι
η πιο άσχημη του κόσμου
έκλαιγε μαύρο δάκρυ ο Μανσούρ
μπήκαν ανάμεσα δυο άλλοι
ο Μάριος Ελληνονορβηγός
κι ο Γιόνας Νορβηγοκινέζος
κρατάει ο Γιόννας τον ζόρικο Τανζανό
και λέει ο Μάριος του ευαίσθητου Τσετσένου
όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες
τους μάζεψε η Νορβηγίς Μαριάμα η δασκάλα τους
τους μίλησε μαζί και έναν-έναν χώρια
τέλος το ζήτημα
εθεωρήθη
λήξαν
όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες
πίσω απ' τον κεντημένο αυτόν τουρκότοιχο
έμενε ο Νάσος· επίσημος ζητιάνος μ' ένα πόδι
με την Ουρανία του κι οι δυο τους βρωμεροί
ήτανε φοβερός στην όψη
με έναν σβέρκο πληγιασμένο
όλο σπυριά και τρύπες κάτι τον κατέτρωγε
οι Θρακιώτες το ονομάζαν σφαλακιά
λέγαν πως σκότωσε εν μέση οδώ μέρα μ’ ένα τσεκούρι
στ' Αραμπατζή μαχαλά τον ιατρό Πετρόπουλο
για ένα πεντακοσάρι
όλοι γνωρίζαν και κανένας τους δεν μίλησε
ήταν ο χρόνος που σκοτώνανε αράδα εαμικούς
θυμάμαι μόνον την χαροκαμένη Αντιγόνη της επιμελητείας του αντάρτη
στα δύσκολα να με στέλνει με το ζόρι κι ένα πιάτο φαί
σύρε στον Νάσο μπρε και την Ουρανία
αριστερά μπροστά είναι το σπίτι μας
στρογγυλεμένες πέτρες ποταμίσιες
στρογγυλεμένα εγκλήματα του μοναρχοφασισμού
υγ
κι αν η παμπάλαιά μου λέξη κάποιους ξινίζει
άγαρμπη μέσα σε κόσμια στιχηρά
στα απαυτά μου· τα στρογγυλέματα αλλού
έφτασαν μέχρι πίσω σου οι μπάσταρδοι
της συγκατοίκησης καθ' ύψος
ας είναι καλά η κρίση· τους σταμάτησε
τώρα που έφυγε κι ο κύρης σου
φοβάμαι μόνο στα θεμέλια πίσω
τους δυο υψηλότατους αείλανθους
ας περιμένουμε χειμώνα να τους κανονίσουμε
αυτούς
για τους άλλους μέχρι να ξαναφανούν
αναμονή
