θα σωθούν
παρά τις μισοάδειες σακούλες με τα ελάχιστα στα χέρια
παρά τα φευγαλέα χαμόγελα της υποχρέωσης
που σβήνουν αμέσως μόλις τα βλέμματα χαμηλώνουν
στον βιαστικό χαιρετισμό
στην έξοδο της προσφοράς της φτήνιας

θα ζήσουν
θα ξαναχτίσουν αυτοί ό,τι γκρεμίζετε
το νοιώθεις στον αγέρα του Ιούνη το μυρίζεις
το βλέπεις πάνω απ’ την ρημαγμένη πόλη
την ξεπλυμένη θάλασσα
το έχεις ξαναδεί

χωρίς εσάς
έτσι οι κόσμοι χτίζονται …

και μη φοβάστε
δεν θα σας αφανίσουν
θα μπορούσαν …