Το 1973 τον Σεπτέμβρη, τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη δίναμε εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.
Το πραξικόπημα στην Χιλή το διάβασα μεσημέρι σε μια "Θεσσαλονίκη" κρεμασμένη σ' ένα περίπτερο στην Βασιλίσσης Όλγας.
Από τότε ο Σεπτέμβρης είναι μια Λατινική πληγή, κρυφή, που όλο μπλέκεται με άλλα, του τέλους του Αυγούστου και του Νοέμβρη και πονάει.
Αυτόν τον Σεπτέμβρη όμως, μ' όλη την μαυρίλα πάνω μας και μέσα μας, η Χιλή μοιάζει με Άνοιξη.

Μεταφράστε το στα Αγγλικά στο google, η μηχανή δεν μπορεί να χαλάσει την χάρη του.

http://www.publico.es/internacional/regimen-abre-carceles-y-cierra.html

Και αφού το έψαξα λίγο:
Και γαμώ το ΕΣΠΑ σας!

μετά το ξεριζωμό μας από την ρημαγμένη μας πατρίδα 
κι ένα μακρύ δύσκολο ταξίδι 
βρήκαμε ζεστή φιλοξενία σε μια φιλική χώρα

Χτύπα τα πόδια τσίφτισσα, τσιγγάνα τουρκογύφτισσα
Τσιγγάνα τουρκογύφτισσα, χτύπα τα πόδια τσίφτισσα
.....
Φέρε μια βόλτα τσίφτισσα, τσιγγάνα τουρκογύφτισσα
Τσιγγάνα τουρκογύφτισσα, φέρε μια βόλτα τσίφτισσα

τρέλλα-μνήμη και σκληρότης

Photo: Αγγελάκης-Φαντάκης, Χανιά
Κρεμασμένη φωτογραφία στο εσωτερικό του ψητοπωλείου "Αποκόρωνας", Αποκορώνου 48, Χανιά.
Την είδα πέρυσι το καλοκαίρι, σε μια συνταρακτική έκθεση της 'τρέλλας', όσο είχε δύο λάμδα.

Ευχαριστίες στους Jörg Themistokles Kartakis και Eleni Agathopoulou

Το σουνέτι το είδα. 
Το Halloween όχι.

Πάντως στα 1963 φάνταζε σαν κάτι μαγικό στα μάτια μου η τελετή.
Ο φίλος μου ο Αχμέτ στην Αλεξανδρούπολη ήταν από τους τυχερούς.
Για να τους ξεγελάσουν τους γυρνούσαν πάνω στ' άλογα. 
Πανηγύρι!
Φορούσαν κάτι ωραία μαύρα καφτάνια, σαν κελεμπίες.
Κι εγώ ζήλευα...

Ίσως είναι η πρώτη φορά που σκιάχτηκα από κραυγές τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης δηλαδή.   Είχα αφήσει χθες το μεσημέρι την πορεία του ΠΑΜΕ στην διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου και γύριζα προς το πανεπιστήμιο, μόνος.Από την πλευρά της Αριστοτέλους έρχονταν μια μικρή ομάδα διαδηλωτών, εργαζόμενοι της ELDORADO και του ΟΑΣΘ, εκ των υστέρων έμαθα ότι είχαν αποκοπεί από το μπλοκ του Εργατικού Κέντρου.Φαίνονται σ’ αυτήν μου την φωτογραφία.https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1017723164936382&set=a.387263057...Στο ύψος της Μενεξέ, απέναντι από την Παναγία των Χαλκέων ακούστηκε ένα «ου».Δεν ήταν το «ου» των γηπέδων, ούτε αυτό μιας σκέτης αποδοκιμασίας.Είχε πολύ απελπισία, απόγνωση κι ένστιχτο, άγριο κι απειλητικό.Κατάλαβα πού απευθύνονταν, όταν κοίταξα πάνω κι αντιλήφθηκα ότι ήμασταν κάτω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.  Η κραυγή δεν είχε τίποτα κοινό μ’ όσα ξέρουμε από πορείες.Ήταν κραυγή λύκου.Ας φροντίσουν όσοι μπορούν να καταλάβουν από λεπτές διαφορές.Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν και φέρνουν προς τον λύκο, ο φασισμός δεν είναι μακριά.Και δεν θα τον βρεις ούτε στην Βουλή, ούτε στις εφημερίδες ή τα γραπτά.Δεν θα τον δεις στα επάνω.Θα τον δεις πρώτα στο δρόμο, φανερά ωμά κι ανενδοίαστα.Από ανθρώπους απλούς, ανθρώπους θύματα.Απ’ την κραυγή θα καταλάβεις τον λύκο να έρχεται…

Σίγουρα τα ονόματα έχουν τον λόγο τους. 
Κι οι διαφορές είναι μεγάλες.
Τώρα τελευταία, προτιμητέο φαίνεται το 'τζιχαντιστής'.
Επικαιρικά πράματα όμως.
Είδη.
Του γένους τέκνα της οργής που την ανάγκη αγνοούν.

για φαντάσου έχει και τελική αξιολόγηση ...:-)

είναι μια καλή συνταγή
σας αποδυναμώνουμε τελείως για επτά χρόνια και μετά σας πηδάμε για τα καλά
ας κοιτάξει εκείνος ο παλαιός σύντροφος Νικόλας μην βρεθεί στη θέση του Γεωργίου Μαύρου για να το πούμε ευγενικά

συμβαίνει έξω από την πόρτα σου
τι το πέρασες ρε;
Τίρανα;
κι εσύ την κλείνεις, πας να κοιμηθείς

εγώ πηγαίνω στην συγκέντρωση
συν γυναιξί και τέκνοις
και με τα εγγόνια όλοι μαζί δέκα άτομα
οι μισοί εδώ κι οι άλλοι μισοί στο Ούσλο

εσείς να βράστε στο ζουμί σας μαζί με ανθάκια του Μαγιού
:-D

‘Hvor fornøyd eller misfornøyd er du alt med din tilværelse?’
‘Πόσο ικανοποιημένοι ή δυσαρεστημένοι είστε με όλη τη ζωής σας;’
Ρωτάει τον καινούριο της πολίτη η Νορβηγική πολιτεία…

Αχ, ας ήταν κάποτε να με ρωτήσει κι εμένα το κράτος ... μου, κάτι τέτοιο!
Έστω και στην τελευταία γραμμή, της τελευταίας του απάντησης στην τελευταία μου αίτηση.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152357212527554&set=a.10150841...

χτυπιούνται ζαλισμένοι σε νούμερα ανόητα και ποσοστά της ξεφτίλας νομίζουν ότι κάνουν πολιτική πως μιλούν πολιτικά ότι ζουν πολιτικά πως αυτά είναι η υψηλή πολιτική και είναι νέοι άνθρωποι οι πιο πολλοί παρα-μορφωμένοι υπερ-ειδικευμένοι over-qualified ποιο ακαδημαϊκό γυφτολόι ποια πολιτική σχολή ποιο κέντρο τους σπούδασε πώς να σκύβουν το κεφάλι στον από πάνω πώς να μισούν τον από κάτω και τον διπλανό στην εποχή της πιο ανοιχτής δημοκρατίας στην κατακαημένη χώρα τους τόσοι σαλεμένοι τόσοι φλούφληδες τόσες κανάρες

πες κάτι αριστερό φώναζε ο Μορέττι τον Απρίλη

"Είναι μία πόλη περικυκλωμένη από εσωτερικούς εχθρούς που έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στη γωνία τα τελευταία χρόνια."

"Ψάχνουμε ακόμη γιατί έκαψαν τα γραφεία της Athens Voice; Γιατί ο Πρύτανης, ακόμη και αν προπηλακίζεται, δεν πρέπει να υψώνει τη φωνή του; Γιατί αν δουλεύεις όλη την εβδομάδα είναι λογικό να θέλεις να είναι ανοιχτά τα καταστήματα την Κυριακή για να ψωνίσεις ή να κάνεις τη βόλτα σου; Γιατί αν έχεις διαφορετική γνώμη από αυτή του «λαού» θα απειληθείς, αν είσαι τυχερός, ενώ αν είσαι άτυχος θα την πληρώσεις;"

Ήταν μια ωραία μέρα σήμερα. Έμεινα στο σπίτι δουλεύοντας εδώ, με τα παράθυρα ανοιχτά, μέχρι αυτήν την ώρα (επτά). Κι έναν ήλιο Απριλιάτικο. Έχει σκοτεινιάσει πια και πέφτω πάνω στις δυο πιο πάνω παραγράφους. Η πρώτη αφορά την Σαλονίκη - μιας συναδέλφου, κι ή άλλη είναι από κάτω, απ' το θλιβερό κέντρο, γνωστού δημοσιογράφου. Είναι κι οι δυο του μεταρρυθμιστικού Τομέα. Τώρα κρύωσα, ας κλείσω τα παράθυρα. Τον φασισμό τον ένοιωθα πάντα σαν ένα ρίγος στην πλάτη.

Το καράβι με τους μαθητές ναυάγησε στην Κορέα στην πορεία του  . 
Πριν μερικούς μήνες είχα συναντήσει ξανά αυτό το νησί σε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα του LIFE.
Τίποτε δεν είναι αθώο, ούτε ένας 'τουριστικός προορισμός'.

http://life.time.com/history/korea-photos-from-the-october-1948-rebellion/?iid=lb-gal-viewagn#1

http://en.wikipedia.org/wiki/Jeju_Uprising

φαύλος κύκλος
καθαρός διάδρομος
οδικός χάρτης
ενάρετος κύκλος

αυτό κι αν είναι επιστήμη
κι αν είναι πολιτική οικονομία
πού σ' είχανε κρυμμένο αγόρι μου τόσα χρόνια

Χέστε με ρε!
Η Περσεφόνη είναι άσχημη.

Οκτώ μπροστά μου στο ΑΤΜ της Εθνικής στην Τούμπα και τρεις ξοπίσω μου.
Παρασκευή, 24 του μήνα Απρίλη, άνοιξη ανελέητη και έτσι και αλλιώς.
Γλυκό απόγευμα, περίπου επτά.
27 πληρώνονται οι του Δημοσίου ευρύτερου τομέα.
Κάντε λογαριασμό, Σάββατο 25, Κυριακή 26, Δευτέρα είναι η πληρωμή.
Η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία, ίσως μας πληρώσουν το βράδυ πριν, ήτοι … τρεις μέρες πιο μπροστά λόγω των αργιών.
Ένας, ένας -εύτακτη σιωπηρή γραμμή- δοκιμάζουν το ‘υπόλοιπον λογαριασμού’.
Ατυχία -κενόν.
Γαμώτο, ήρθα νωρίς.
Φαίνεται από ένα ελαφρό σκίρτημα στη ράχη, μια ανεπαίσθητη κίνηση του κεφαλιού.
Παίρνει την κάρτα, κοιτάζει τον επόμενο στα μάτια, δεν λέει τίποτα, το βλέμμα όμως τα λέει όλα, συνεννοούνται.
«Δεν έχει τίποτα»
Μέτρησα οχτώ δεν …

Περίμενα και την δική μου μοίρα, είχα ξεχάσει ότι είμαι μισθολόγιο ειδικό, ημιευνοούμενο.
Και -θαύμα- ήταν ολόκληρο μέσα το 1/2 της θλιβερής αντιμισθίας μου.
Πήρα τα χρήματα γρήγορα-γρήγορα, μη δουν ότι είναι και αρκετά τα χαρτονομίσματα.
Πώς να εξηγήσεις ότι αυτοί παίρνουν τα μισά από σένα,
πώς να εξηγήσεις ότι παίρνεις τα μισά απ’ όσα έπαιρνες,
πώς να εξηγήσεις ότι είσαι παμπάλαιος και υπερπροσοντούχος;

Εσύ είσαι γεμάτος ως τα’ αφτιά με ντροπή και μ’ ενοχές.

Σκύβεις το κεφάλι, δεν βλέπεις τον επόμενο, ούτε τους επόμενους που έχουν γίνει δέκα.
Κι εξαφανίζεσαι, ενώ λιώνεις μέσα σου.

Εντάξει, την πηδήξαμε κι ετούτη την φορά.

Αυτά είναι τα άρρητα ὦ καλοί μου ποιηταί.

http://news.in.gr/world/article/?aid=1231267928

Τον τελευταίο καιρό προσέχω τα σημειώματα 
π' αφήνουν καθαριστές και καθαρίστριες. 
Στο πανεπιστήμιο, στις υπηρεσίες, στις οικοδομές.
Κολλημένα σε καθρέφτες ανελκυστήρων, 
πόρτες, τοίχους, πάνω σε γραφεία. 
Είναι όλα ορθογραφημένα, με ωραία, ευδιάκριτα, 
καλλιγραφημένα -σχεδόν- γράμματα. 
Όχι σαν τα ορνιθοσκαλίσματα των φοιτητών μου. 
Κάποια θα μπορούσαν να είναι και ποιήματα. 

Δείγμα του ότι δεν πρόκειται για τυχαίους ανθρώπους.
Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152480175298541&set=a.10150261226038541.338933.530638540&type=1&fref=nf

πόσοι να ξέρουν άραγε ακριβέ μου φίλε Θανάση ότι μπήκες πρώτος, μοτοσυκλετιστής, επιτελάρχης της 11ης του ΕΛΑΣ στην Σαλονίκη;

  Θανάσης Παπαθανασίου

"Είμαστε ενώπιον μια τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης"

Ωχ!
Ας προσέξουν καλά οι καημένες οι ... προσφυγικές ροές.
Πάλι για ανθρωπιστική κρίση μιλάει...
Όπως στη Σαλονίκη.

Τον έσπειρε ο μπάρμπα-Χρήστος γύρω στα εξήντα.
Σε μιαν αμμούδα, ενάμισι στρέμμα, όπου τίποτα άλλο δεν φύτρωνε.
Κορόιδευε ο ίδιος: «μόνο για λαμπόγυαλα κάνει…»

Ένα πηγάδι, έξι-εφτά μέτρα βαθύ, έφτανε για να ποτίζει τις αχλαδιές και τις ροδακινιές του.
Στην πενταετία έγινε κιόλας παράδεισος.
Άρχισε όμως να πέφτει η στάθμη του νερού.
Ας όψεται η βιομηχανία της Ζάχαρης που χτύπησε μια γεώτρηση 95 μέτρα βαθιά, οχτακόσια μέτρα πιο πάνω και κατέβασαν - τι άφρονες! - σ’ όλον τον τόπο τον υδροφόρο ορίζοντα.
Βάθυναν τότε το πηγάδι στα δεκαπέντε μέτρα, δεν άντεχε το χώμα να παν πιο κάτω.
Πήρε νερό άλλα δυο τρία χρόνια.
Στέρεψε ύστερα οριστικά.
Τι να σ’ αντέξουν τα καημένα τα δεντράκια…
Aπ’ την βροχή μόνο;

Όταν βαθαίναν το πηγάδι, του ΄κόλλησε’ να χτίσει, με την ποταμίσια πέτρα που έβγαζαν, μία καλύβα.
Έτσι έγινε το σπιτάκι της φωτογραφίας, δυο δωματιάκια.
Όχι πως το χρειάζονταν, άλλωστε δεν τον θυμάμαι ποτέ μέσα.
Πάντα έξω ήταν.
Το θυμάμαι σίγουρα, έτοιμο το καλοκαίρι του ’72.
Μας έμεινε λοιπόν η καλύβα.
Στα μέσα του ’70 τα εγκατέλειψε τα δέντρα του, πήγαινε βέβαια κάθε μέρα· χίλια μέτρα από το σπίτι, στα όρια της πόλης είναι.
Κάθονταν όλη την μέρα εκεί με τον φίλο του τον Νικολάκη, άεργοι γέροντες αγρότες, πρόλαβαν πήραν κι αγροτική σύνταξη.
Έριχναν και καμιά ντουφεκιά να λιγοστεύουν οι κάργιες στον διπλανό σκουπιδότοπο.
Το ’81 έσβησε ο -δυο φορές, έλεγε- πρόσφυγας απ’ τα Μάλγαρα.
Τον πήρε τον οπωρώνα ο δεύτερος γιος του, ο Στρατής.

Πριν λίγα χρόνια έφυγε κι αυτός.
Είχα να περάσω πάνω από είκοσι χρόνια απ’ το χωράφι.

Λέω να πάρω τον γιό του Στρατή, τον ξάδελφο τον μουσικό με το ίδιο όνομα κι επίθετο (Christos Efs Dimakis​).
Δυο απ’ τα τέσσερα εγγόνια που πήραμε τ’ όνομά του, οι άλλοι δυο είναι πολύ μακριά.
Να πάμε να κάνουμε ένα μνημόσυνο κατακαλόκαιρο.
Να ‘ναι Ιούλης απόγευμα, να πάρουμε και δυο κάσες ροδάκινα κι αχλάδια από την πόλη – σιγά μην έμεινε δέντρο να δίνει καρπό - να τα τσακίσουμε, να τρέχουν τα ζουμιά, νά ‘ρθουν κι οι κάργιες στα καβάκια.
Μετά να τιμήσουμε τον γέροντα παραμυθά.

Εγώ με τα στιχάκια μου κι εκείνος με τις μουσικές του.

https://www.youtube.com/watch?v=7-bF4-W5OXg&feature=youtu.be&t=76

Οι εκδότες ήταν άθλιοι, οι κριτικοί πανάθλιοι, κι οι ποιητές υποταγμένοι και καημένοι.
Κι εγώ, ένας αφελής, έκανα βόλτες σε γραφεία και τυπογραφεία κι έλεγα: δεν είναι δυνατόν!
Και παρουσίαζα ο ερίφης την λύση του διαδικτύου.
Κι έπαιρνα την απάντηση: ούτε σε σαράντα χρόνια!
Μα, έλεγα, τόσα χρειάστηκε ο Γουτεμβέργιος...
Τέλος πάντων, κάποιοι βάλαν μυαλό στα 13.
Μέρες του 1999-2000.

Χ.Ε.Δ. 30/9/2013
ξεθάβω μια σημείωσή μου για έναν φίλο που μάταια στεναχωριέται

Του Γιώργου Μαργαρίτη*

http://www.efsyn.gr/?p=132199

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.

Το απολυταρχικό καθεστώς θέλησε να ξεχαστεί ετούτη η δυσάρεστη υπόθεση και εξέδωσε και τα σχετικά διατάγματα και τις σχετικές ερμηνείες για τις πράξεις των αρχόντων. Αντίθετα με τις επιθυμίες του ηγεμόνα και των υποτακτικών του όμως, το ναυάγιο της «Μέδουσας» έγινε η πιο διάσημη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά. Καθώς οι πράξεις του καθεστώτος απαγορευόταν να σχολιαστούν στις εφημερίδες ή στους δρόμους, η τέχνη ανέλαβε το δύσκολο μέρος. Ο μεγαλύτερος ίσως των ζωγράφων της εποχής, ο Ζερικό, φιλοτέχνησε έναν αριστουργηματικό πίνακα που από το μέγεθός του μόνο (7 επί 5 μέτρα) έδειχνε την πρόθεσή του να κραυγάσει για τις ανομίες του καθεστώτος. Πρόκειται για τη «Σχεδία της Μέδουσας», που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Επειτα την υπόθεση ανέλαβε ο λαός. Ολοι μας θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια το παιδικό αθώο τραγουδάκι που μιλά για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο. Στο οποίο, όπως λέει η ελληνική μετάφραση των γαλλικών στίχων, σε πεντ’-έξι εβδομάδες σωθήκαν «όλες, όλες, όλες οι τροφές». Και η τρομερή επωδός: «Και τότε ρίξανε τον κλήρο… να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…» Στα ανέμελα παιχνίδια όποιας ή όποιου ακουγόταν το όνομα -«και ο κλήρος πέφτει στην ή στον…»- περνούσε μια μικρή δοκιμασία ολότελα δυσανάλογη με την ανάλογη περιπέτεια των ναυαγών της σχεδίας, αυτούς όντως τους έτρωγαν οι απελπισμένοι πλησίον τους…

Και έτσι για δύο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- τα παιδιά όλου του κόσμου για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους, για τον πλήρη ευτελισμό της κοινωνικής λειτουργίας και της ανθρώπινης ζωής που ξεπήδησε από τη ματαιοδοξία του τυραννικού καθεστώτος. Στίγμα ανεξίτηλο για τα καθεστώτα που υπηρετούν τον πλούτο και την αυταρέσκεια των ολίγων σε βάρος της αξιοπρέπειας και της ζωής των πολλών.

Μέρες του Οκτωβρίου 2013 που ζούμε, όπως τις ζούμε, στη ναυαγισμένη Ελλάδα. Στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στην κοινωνική πρόνοια, οι εργαζόμενοι ρίχνουν τον κλήρο να «δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί». Στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα μαγαζιά, στις επιχειρήσεις ο κλήρος πέφτει καθημερινά, αφήνοντας ολοένα και λιγότερους για τις αυριανές κληρώσεις.

Ποιος ασήμαντος, δουλικός στους ισχυρούς, αγέρωχος στους αδύναμους, κυβερνήτης μάς φόρτωσε όλον τον ελληνικό λαό σε μια σχεδία και μας εγκατέλειψε στον ωκεανό χωρίς τρόφιμα και νερό; Ποιο ασήμαντο βρόμικο καθεστώς, υπερφίαλο χάρη σε ξένες εξουσίες και ξένες τράπεζες, ολότελα αδιάφορο για τα πάθη του λαού του μας γύρισε πίσω σε καιρούς κανιβάλων; Ποια άρχουσα τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της παρουσία και παραμονή στα σαλόνια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έκανε την τραγική ιστορία της «Μέδουσας» μέρος της δικής μας ζωής; Γιατί ηχεί επίκαιρα, άλλοτε αφιερωμένος στις διακοπές και τη σχόλη, ο στίχος «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…/να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»;

Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; Οτι τάχα μου, σε αντίθεση με τους ναυαγούς της «Μέδουσας», εμείς ρίξαμε τον κλήρο με «κριτήρια» και «μόρια» – πολιτισμένα δηλαδή; Οτι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Οτι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;

Ετούτο το καθεστώς που μας έλαχε, ετούτη η άρχουσα τάξη που μας κυβερνά ολοένα και φέρνει πιο κοντά το απόλυτο δίλημμα: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Εάν είναι έτσι, ας μη ζήσει λοιπόν. Ετούτο το φθινόπωρο, την άνοιξη που ακολουθεί, ας προετοιμάσουμε, ας ζήσουμε και εμείς το δικό μας 1830. Την εξέγερση η οποία θα σαρώσει τους άθλιους που εμφανίζονται ως ηγέτες της χώρας μας και ταγοί του λαού μας αλλά και όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς –κρυμμένοι– και κανοναρχούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια τους τη μοίρα του λαού μας.

Δεν μας αξίζει η τύχη των ναυαγών της «Μέδουσας».

……………………………………………………………………………………………

* Καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας ΑΠΘ

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την φωτογραφία αυτή.
Από πολύ μικρό εμένα με συγκινούσε μόνον ένα:
το ότι ο νεαρός γιούνγκερ παραδίδεται άνευ όρων στο παιδί του ταμπάκικου...

 http://ww2db.com/image.php?image_id=11576

δαγκάνει το φιδάκι ο Διαμαντής ε
δαγκάνει

και πού να το δείτε όταν τρώει
από μπαμπά και μάνα ξεκινάει
αστόχαστοι

παρατασιούχος
ναι το άκουσα το πρωί

θα βρεις χιλιάδες λέξεις
να κρύψεις την ντροπή σου

https://www.youtube.com/watch?v=Sa-qdmw03tY&feature=youtu.be&t=26

«Κάνε πίσω τώρα! Μην τολμήσεις άλλο βήμα»

Σε ένα δρόμο, ενάμισι χιλιόμετρο ευθεία, πέντε υποκαταστήματα και ένα easypay.
Στον ίδιο δρόμο οι 'άλλες', άλλα πέντε.
Ανοίγουν-κλείνουν, αλλάζουν χρώμα.
Μια γειτονιά καημένη, Άνω Τούμπα.
Στον τόπο της υψηλότερης ανεργίας.

Δεν έχει ποτέ ξανασυμβεί αυτό.
Μοιάζει να ετοιμάζονται για κάποιο είδος τελικής λύσης.

Εδώ τελειώνει η εμμονή μου, κι ελπίζω οι ποιητές να γράψουν ποιήματα για τράπεζες και χρέη.

ποιος μίλησε για ζωή εύκολη και μια κάποια, λέει, ευμάρεια βασισμένη σε δανεικά;
πότε ρε μαλάκα ποιος και πού;
ποιο ποσοστό;
με τον ιδρώτα ρε του προσώπου σου και με το στύψιμο του μυαλού σου ίσα που τα κατάφερνες να μεγαλώσεις και να σπουδάσεις τα παιδιά σου και ξεπουλώντας ό,τι είχες και δεν είχες έβαζες το κεφάλι κάτω από μισό κεραμίδι
σ' έχουνε πείσει τώρα ό,τι φταις
και κάθεσαι και τους ακούς

http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/kyriaki-i

μέγας λέκτης ---> loudspeaker, μεγάφωνο :-)
η ιστορία της καημένης μέσα από μια λεπτότατη φλούδα της ...

Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης (1877 – 17 Δεκεμβρίου 1947) ήταν Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός και σπουδαίος καινοτόμος της εποχής του. Υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε στην Ελλάδα την τεχνογνωσία και τεχνολογία της μικροφωνικής εγκατάστασης και υπεύθυνος για την εγκατάσταση του πρώτου ηχητικού συστήματος της Βουλής των Ελλήνων. Είναι κυρίως γνωστός για την ίδρυση του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού της Ελλάδας και των Βαλκανίων, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82...

https://logomnimon.wordpress.com/2009/12/02/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE...

http://www.avgi.gr/article/1080902/markos-meskos-otan-me-plisiazei-o-tha...

Είδανε, φλούφληδες και κανάρες, μαγκιά στην παραλία.
Θάμαξαν και την έκαναν δήμαρχο.
Μα η μαγκιά έχει και κλανιά, έχει και φινιστρίνι.

Καημένη Θεσσαλονίκη μ', αχ πώς τα νταγιαντάς;
......

Marios Dimakis-Adolfsen: 
Λαϊκή αγορά pappa er en super marked uten tak!

Angeliki Dimaki-Adolfsen: H laiki agora mpampa einai ena super market xwris tavani!

πετάνε τα παιδιά μου - φοιτητές μου - σε μέρη απίθανα, σε χρόνους απίθανους, σε δουλειές απίθανες
και στέλνουν μηνύματα σ' εμέ τον καθηλωμένο στην Ζώνη μηχανικό φοντιών
να ξανασκέφτομαι τον Stalker μετά από 35 χρόνια για τα μελλούμενα του 2016 ...
__________________________________________
Stathis Papadopoulos​ :

Στο διχτάκι της θέσης 14F
έκρυψα λάθρα το φύλλο του Οδηγητή
το καμουφλάρησα πίσω απ' το λάιφσταϊλ περιοδικό της αεροπορικής
μη το πιάσουν τ' αυστηρά μάτια της ξανθιάς αεροσυνοδού.
Μπορεί να του 'ναι τυχερό να το ξεφυλλίσει κανένας επιβάτης
ή ακόμα καλύτερα να πέσει στα χέρια της καθαρίστριας
- δεν θα ξέρει ελληνικά, μα θ' αναγνωρίσει το σύμβολο
που πιθανότατα το γνωρίζει καλά απ' τη νεαρή της νιότη.
Κι απομακρύνθηκα μ' αθώο χαμόγελο
για το gate, εκεί στο terminal,
γι' άλλη μια τυχαία συνάντηση με παλιούς συμφοιτητές
ω! ένας παλιός γνώριμος
ένας παλιός έρωτας
κι εκείνος ο άθλιος ΠΑΣΠίτης που πήγαμε να πλακωθούμε στο ξύλο μια μέρα.
Γεια! Ω χρόνια πολλά! Εδώ? Όχι για πέρα πάω, αλλάζω πτήση.
Α κι εγώ, αλλά προς την άλλη. Πώς είναι εκεί? Καλά είναι, δουλεύω.
Εσύ? Κι εγώ, πήγα για μια πρακτική και με κράτησαν. Χαχα, κι εμένα το ίδιο!
Μένω μαζί με την τέτοια, τη θυμάσαι? Ναι βέβαια, δεν είχε πάει για μεταπτυχιακό?
Ναι, αλλά μόλις τελείωσε το πρώτο εξάμηνο τη σταμάτησαν και της
άρχισαν διδακτορικό. Είναι καλά? Της αρέσει, πληρώνεται κιόλας.
Φεύγω να προλάβω την πτήση. Χάρηκα που σε είδα. Κι εγώ χρόνια πολλά.
Μπορεί να τα ξαναπούμε. Δε νομίζω, ίδια ώρα, ίδιο terminal, ίδιο gate,
τι πιθανότητα υπάρχει? Χαχα όντως.
Και φεύγω. Πιο πέρα άλλη μια γνωστή φάτσα απ' τα παλιά - μα πόσοι ήμασταν πια?
Άλλο ένα κομμάτι.
Άλλωστε κάναμε και τίποτε άλλο, αιώνες τώρα, απ' το να πουλάμε τα κομμάτια μας?

πρωθυπουργοί, κοινοβούλια εγχρώμων επαναστάσεων, ανοίξεων και άλλων ωραίων κι αγοραίων μύθων ...

Η Αστρίς δεν θα είναι ίδια χωρίς τον Μπάμπη....
Καλό σου ταξίδι Μπαμπίνο.

"Έκτακτο σχέδιο υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων" ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ στα σύνορα με τα Σκόπια

θεός φυλάξοι αλλά ανάμεσα σ' αυτούς που θα έρθουν θα είναι και κάποιοι που πέρυσι έστηναν φράχτες και συρματοπλέγματα για δε ρε πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα κι από την μια μεριά του φράχτη μπορεί να βρεθείς στην άλλη

http://www.kontranews.gr/sites/default/files/field/image/fraxtis-skopia-...

Πρώτα η αξιολόγηση, μετά το χρέος
Μοσκοβισί

Πρώτα τα προαπαιτούμενα και μετά η εκταμίευση
Ντάισελμπλουμ

"Να είστε βέβαιοι: Θα σας δοκιμάσουμε με λίγο φόβο, και πείνα, και με μικρό χάσιμο από την περιουσία και από τις ψυχές των ανθρώπων και από τους καρπούς. Να αναγγείλεις τα καλά νέα στους υπομονετικούς"
(Κοράνι - Σούρα 2: 155)

"Κι αυτό είναι ένα Βιβλίο, (το Κοράνιο) που στείλαμε κάτω. Είναι ευλογημένο να το ακολουθείτε και να είστε ευσεβείς, ίσως να ελεηθείτε"
(Κοράνι - Σούρα 6: 155)

Την λεν Ηλέκτρα.
Ήρθε απ’ την θάλασσα.
Με το κομψό, μονό σκιφάκι της 
πήδηξε ξαφνικά απ’ το Καραμπουρνού,
κωπηλάτησε όλη τη θάλασσα που θέλει να γίνει λίμνη
κι ήρθε γραμμή στη νέα παραλία 
εκεί ακριβώς όπου άλλοτε 
αράζαν τ’ αρματαγωγά του πολεμικού ναυτικού.
Έβγαλε τη γλώσσα της στο θλιβερό μέγαρο μουσικής,
γύρισε αριστερά και μούντζωσε την πόλη με δυο χέρια,
έδωσε σάλτο, ανέβηκε
στα σανίδια που κάλυψαν τις τσιμεντένιες ράμπες της ντροπής, 
φώναξε κάτι για δημοκρατία της θάλασσας
κι ήρθε γραμμή στην κλινική 
να τρυπώσει στην αγκαλιά της μάνας της 
και στο στήθος του ημίγυμνου μπαμπά της.

Ίσα που μ’ έριξε μια αδιάφορη ματιά,
-τι να την νοιάξει ένας γέροντας που λιάζονταν στην παραλία- 
την άρπαξαν οι νοσοκόμες κι οι σεκιουριτάδες 
και την φυλάκισαν οι άχαροι στα γυάλινα κελιά.

Ας είναι! 
Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μας την δώσουν πίσω …

19/9/13

υγ. Τους την πήραμε γρήγορα-γρήγορα και φύγαμε. 
Σήμερα γίνεται ενός χρόνου η κωπηλάτρια.
Και λέει ένα γλυκό "πα-που', αυτό είπε πρώτο.

"Η πατρίδα είναι η ζωή των απλών ανθρώπων. Η αξιοπρέπειά της συνδέεται με την αξιοπρέπεια στην καθημερινή ζωή των τελευταίων.

Οταν εκλείπει το πρώτο, εκλείπει και το δεύτερο. Και τότε ή «περιμένουμε τους βαρβάρους» ή, όταν αυτοί δεν έρχονται, φτιάχνουμε φανταστικούς αντίστοιχους και ξεκινούμε εξίσου φανταστικούς πολέμους."
Γιώργος Μαργαρίτης

http://www.efsyn.gr/arthro/patrida

Τι γίνεται με τις πατρίδες που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν

από τα βασικά; | EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

[Dialogos-DEP] 

https://www.youtube.com/watch?v=0lfVWLhii3A

Καλό Σαββατοκύριακο

Χρήστος Ε. Δημάκης

:-)

εκάλπαζαν οι ίλες μιας ανάκαμψης φρενήρεις και βρέθηκαν κάποιοι γενναίοι, πλην ανόητοι εχθροί, να τις αναχαιτίσουν προτείνοντας τα στήθη τους και δημιουργώντας κλίμα αβεβαιότητας στις τάξεις τους

έτσι κάπως απεικονίζουν την πραγματικότητα εκεί στα πεδία των ενδόξων Βρυξελλών οι θλιβεροί νικητές του Βατερλώ
ωραίοι είναι, ποιος τους έμαθε γράμματα;

"αναχαίτιση της ανάκαμψης"

όποιος τους έμαθε γράμματα αυτούς, ήταν μεγάλος μάστορας
τους έμαθε πώς κάνουν ποίηση από σκατά
αλλά επειδή δεν ήταν ποιητής
δεν τους έμαθε πως πλένουν τα χέρια και το ποίημα μετά

Έχω έναν κάκτο στο γραφείο μου.
Τον είχαν πετάξει οι άστοργοι ιδιοκτήτες του στο διάδρομο και τον χρησιμοποιούσαν για σταχτοδοχείο βάρβαροι καπνιστές.

Τον μάζεψα πριν περίπου 15 χρόνια, αναιμικό, καημένο και καμένο.
Δυο τρεις φορές άνθισε, βγάζει ένα υπέροχο λουλούδι τον χρόνο που κρατάει μια μέρα.
Πριν ενάμιση χρόνο ο Κώστας τον αραίωσε, τον περιποιήθηκε και τον φρόντισε.
Φέτος έβγαλε, πρώτη φορά, πέντε μπουμπούκια μαζί.
Σήμερα άνθισε το ένα.
Αύριο ο Μάριος στο Όσλο, κλείνει τα πέντε του χρόνια.
Πήγα απόψε, Σαββατόβραδο, και φωτογράφισα το λουλούδι και τα τέσσερα μπουμπούκια.

Με όλον αυτόν τον χαλασμό, τις κραυγές, τις απειλές και το παράλογο, απόψε θα κοιμηθώ ευτυχισμένος.

Ήρθε ένας παππούς ογδοηκοντούτης και τρεμάμενος από τον πάνω όροφο, ενοικιαστής αυτός, ενοικιαστής κι εγώ - καινούριος εγώ στην οικοδομή.
Απελπισμένος ο άνθρωπος με τα κοινόχρηστα, 400 Ε αυτός ενώ όλοι οι άλλοι γύρω στα 200 Ε.
Του έλυσα εν μέρει την απορία του, ξέρω καλά τους παππούδες από τα χρόνια της ανασυγκρότησης. Έφυγε ο συνταξιούχος του ταμείου εμπόρων γαληνεμένος και μ' έκανε κι εμένα ευτυχή.
Είπε για την Μαίρη: "Μα αυτό το κοριτσάκ' είναι γιαγιά;"
Σε μένα την μαγική λέξη: "Θέλω να έρθεις κάποια στιγμή για έναν καφέ. Πρέπει να γνωριστούμε διότι είσαι ΕΎΧΑΡΙΣ!"
Μεγάλη η χάρη του θεέ μου!

Στίχοι: Αλέκος Λουντζής
Μουσική: Θύμιος Παπαδόπουλος
Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Νάνοι επτά με ξυλοποδάρα χρυσά
Πενήντα ανδρείκελα οπλισμένα να φυλάνε
Διακόσιοι κόλακες σκυμμένοι στα νερά
Να καθαρίζουν εκεί που οι νάνοι κατουράνε

Παλιοί πελάτες δυο κεφάλια πιο ψηλά
Να ατενίζουν το κοπάδι που βελάξει
Γιατί ακόμα δεν το έκαψε η φωτιά
και ό,τι δεν καίει, δεν το αγγίζει, δεν το νοιάζει

Η επικαιρότητα πουλάει πραγματικότητα
Όποιον μιλάει, όποιον γελάει, όποιον κίνειται
Όμορφα χρόνια, διαφημίσεις, ομαλότητα
Η επικαιρότητα πουλάει ό,τι πωλείται

Μια πολιτεία ρημαγμένη με σκοπό
Ένας σκοπός κρατάει τα όπλα παρά πόδα
Νάνοι επτά με ξυλοπόδαρα χρυσά
αθροίζουν τόκους, διαταγές, πολεμοφόδια.

Κι οι ψηφοφόροι στριμωγμένοι στην ουρά
οπρώχνονται, βρίζουν και μετράνε γνωριμίες
Για να γλιτώσουν ό,τι αξίζει να σωθεί,
μιας μέρας ψέματα, μιας ζωής οικονομίες

Πενήντα χρόνια προθεσμία τελική
Όση χαρά χωράει στη μύτη η βελόνα
Καθείς του οίκου του αταραξία, υπομονή,
εννέα τράπεζες ενωμένες στον αγώνα.

Νάνοι επτά με ξυλοπόδαρα χρυσά
σε περιμένουν όσο ο φοβος ωριμάζει.
Πέρα στο ξέφωτο αρχίζει μια βροχή
μες τα βρεγμένα μια στιγμή που λαμπαδιάζει

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=50338

Σκεφτόμουν πως το Παγγαίο, αν στον λόφο του Καστά ήταν θαμμένος ο Ηφαιστίωνας, θα μπορούσε να γίνει διεθνής τόπος προσκυνήματος των ομοφυλοφίλων. 
Δεν μ' άρεσε η ιδέα, καθώς οι εμπειρίες μου από την περιοχή έχουν να κάνουν με πιο ηρωικά πράματα.
Αν εξαιρέσεις το όνομα των Ηδώνων κι εκείνη την ιστορία με την Φυλλίδα και τον Δημοφώντα, δεν βρίσκω τίποτε άλλο ερωτικό στον τόπο.
Τώρα που αυτή η ευγενής και σεμνή κυρία συνάδελφος από το ΕΚΠΑ συνδέει το μνημείο με την μάχη των Φιλίππων, θαρρείς και 'κάθεται' πιο καλά το πράγμα.
Ένας τύμβος για τον οριστικό θάνατο της δημοκρατίας δένει και με την συνολική ιστορία της περιοχής και με την εποχή μας - κυρίως.

http://pitsirikos.net/2012/09/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD...

Ελλήνων εγκώμιο.
Κρίση απελπισμένου.
Η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι ένοιωθα φέτος το καλοκαίρι.
Και στη Λευκάδα και στη Θάσο.
Φιλοξενούμενος και επιχορηγούμενος γέρων πια.
Παρ' όλα αυτά, έχει μιαν αισιοδοξία αυτό το φθινόπωρο.
Δεν ξέρω από πού έρχεται.
Αλλά είναι παρούσα σαν φρέσκο αεράκι.
Δεν ξέρω αν ξεμωράθηκα, αλλ' η Θεσσαλονίκη είναι όπως το '73.
Τέτοιον καιρό έδινα εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.
Μύριζε ο αέρας ωραίο μέλλον.
Και ήλθε πράγματι σύντομα κι ήταν μακρύ κι ωραίο.
Ίσως να είναι κι οι φίλοι από την Χιλή με τα παράλληλα κι ανάλογα ...

Διονυσίου Σολωμού: Από τον «Διάλογο» (1824).
ΠΟΙΗΤΗΣ: […] Εσύ ομιλείς για ελευθερία; Εσύ, οπού έχεις αλυσωμένον τον νουν σου από τις όσες περισπωμένες

εγράφθηκαν από την εφεύρεση της ορθογραφίας έως τώρα, εσύ ομιλείς για ελευθερία;

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=151950404939547&set=a.1185749816...

έρχομαι Μαιρούλα μου σε μιαν ώρα πίσω είμαι δεν μ' αφήνουν αυτά τα ωραία νέα παιδιά κι οι δροσερές κοπέλες να κατέβω από την έδρα ζητούν πολλά να τους μάθω αυτά που άλλοι δεν λένε και τα κρατούν για να τα πάρουνε μαζί τους τίποτα δεν γκρεμίστηκε όλα στο μυαλό μέσα είναι όλα όρθια είναι κι ο κόσμος είναι ωραίος τα πιο ωραία παιδιά είναι δικά μας τα πιο ωραία εγγόνια κι αυτά δικά μας...

https://www.facebook.com/mary.dimaki.9/posts/10206482334631953?pnref=story

1. Το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν χαράξει.

2. Γιατί βλέπετε, η μοίρα το θέλησε να είμαι Πρωθυπουργός στις πιο δύσκολες στιγμές για τη Χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Δώσ' του λίγη φώτιση θεέ μου. 
Να μην τριτώσει το κακό...

---------------------------------------------------------

Αναφέρομαι μόνον στις μαλακίες που του δίνουν να ξεφουρνίζει. Δεν αντέχονται. Δεν του πάνε και αισθητικά, είναι άγαρμπος και ατσούμπαλος ο άνθρωπος. Κάποιος στο περιβάλλον του λογοτεχνίζει κι έχουν σαλέψει αμφότεροι κανονικά. Τα ουσιαστικά τώρα· φώτισιν δόξα τω θεώ έχομεν. Με λίγη παραπάνω προσπάθεια θα τους ξεκουνήσουμε τους καριόληδες... Παρά την εγγενή μελαγχολία του λόγου μου, διαθέτω ανεξάντλητα αποθέματα 'ιστορικής' αισιοδοξίας. :-)

να συμπληρώσω στον οδικό χάρτη του ανοήτου οικονομολόγου καθηγητή
απλός διάλογος μεταξύ δυο εξηντάρηδων μηχανικών απ' αυτούς που έχτισαν μ' έναν ξερό μισθό τους αυτοκινητόδρομους και τις γέφυρες όλης της χώρας το σωτήριον έτος 2016 - έτος της επανάστασης της γραβάτας το είπαν οι δυστυχείς μικρόνοες:

-πού εισαι ρε Γιώργη?

-Ειμαι στην Γερμανια και θα δωσω καποιες συνεντεύξεις για δουλεια φυσικα εκτος Γερμανιας. Μολις εχω κατι χειροπιαστο θα τα πουμε.

-Καλή επιτυχια Γιώργη μ'
όλα να έρθουν κατ' ευχήν

-Ευχαριστω Τάκη. Θα το παλεψω πολύ γιατι είναι αδικο να εχουν όλα τα κοπροσκυλα δουλεια και να κάθονται και εγω να τρεχω τωρα σε ολο τον κοσμο.

Τον γνώρισε ο πατέρας μου στην φυλακή, αρχές του '50.
Το '67, όταν έχασε τη δουλειά του, ο Δημήτρης Σκουλίδης τον πήρε κοντά του στα υφαντουργεία του σαν εφαρμοστή, όπως έκανε και με τόσους άλλους κυνηγημένους.
Τον γνώρισα το '73, πρώτη μου χρονιά στο πανεπιστήμιο. 
Με τίμησε με την φιλία του όπως και πολλούς άλλους νεολαίους της εποχής.
Δεν κατάφερε ποτέ να με πείσει για τις ανανεωτικές ιδέες του, έτσι παραμείναμε πάντα πολιτικοί αντίπαλοι στα πλαίσια της αριστεράς, αλλά βαθιά αλληλοεκτιμώμενοι φίλοι.
Κοντά του πάντως γνώρισα πάρα πολλούς σημαντικούς ανθρώπους από τον περίλαμπρο κόσμο αυτού του τμήματος της αριστεράς και του πολιτισμού.
 
Τελευταία φορά τον είδα πριν 10 χρόνια στην Αθήνα.
Μου γνώρισε τον Αλέξανδρο Αργυρίου.
Σε ένα διαμέρισμα-γραφείο στο Παγκράτι μου είπε:
‘Δεν μπορώ να πάψω να δημιουργώ. Πάω στις Σέρρες, με έναν έστω αργαλειό, πάντα κάτι κάνω’ 

Χρειάστηκε πολύς κόπος και χρόνος για να απορρίψω θεωρητικά και πρακτικά όλες τις περίφημες θεωρίες και αυταπάτες περί εθνικής αστικής τάξης.
Πάντως, κάθε φορά που στο στόμα ή στο νου μου περνάει αυτή η φράση, εμφανίζεται μπροστά μου επιβλητική η μορφή του Δημήτρη.
 
Ο άνθρωπος που πήρε το μαλλί του πρόβατου και της κατσίκας και τό ‘κανε θάλασσα κι έλατο.
Από μια παλιά λανάρα 
στα ελεγχόμενα με επεξεργαστές Dornier, 
από το καναβάτσο στις βάτες και τα πέτα των αντρικών κοστουμιών, 
στις κουρτίνες των ξενοδοχείων του Άρη Κωνσταντινίδη, της άνθησης του ελληνικού τουρισμού.
Υφαντά «Σερραία», μια εποποιία, που … τύφλα νά ‘χει ο Καραγάτσης.

http://enthemata.wordpress.com/2014/08/03/framb/
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=35456
http://enthemata.wordpress.com/2014/08/03/sfrag/
http://enthemata.wordpress.com/2014/08/03/lmar/

Ağacı bahara cesaretlendiren kadınlar.
Γυναίκες που ενθαρρύνουν το δέντρο για την άνοιξη.

"Φωρατής επ’ αυτοφώρω"
https://sarantakos.wordpress.com/2015/05/26/foratis/
_________________________________________________

Περιορισμένη ύλη, ερωτήσεις "θεωρίας", πολλαπλού τύπου εισαγωγής Αρσένη.
Λέγαμε τότε ότι θα δούμε σκηνές απείρου κάλλους, θα παίζουν με τις λέξεις και την θέση τους στις σελίδες των βιβλίων...
Το βλέπουμε.
Η σωστή έκφραση είναι 'αποδιαμορφωτής'.
Το 'φωρατής' είναι απολίθωμα που θα μας συνοδεύει για πάντα.
Χρησιμοποιείται κυρίως για τον αποδιαμορφωτή περιβάλλουσας, τον παλαιότερο αναλογικό δέκτη (ΑΜ: amplitude modulation), του οποίου ένα μέρος είναι ο ανορθωτής που περιέγραψες.
Κάποιος ευφάνταστος καθαρευουσιάνος τεχνικός πρέπει να θεώρησε στις απαρχές της εισαγωγής της ραδιοτεχνολογίας εν Ελλάδι, ότι η ανάκτηση του σήματος πληροφορίας, που είναι φορτωμένο στο φέρον σήμα, είναι ένα είδος 'κλοπής'.
Κλέβω το σήμα πληροφορίας από το διαμορφωμένο σήμα.
Έκτοτε βασανίζονται οι φοιτητές μου ...
Να είσαι καλά Νίκο, έθεσες δυο προβλήματα μαζί.
Την ανοησία των ερωτήσεων και την ανοησία της λέξης.
Πάντως θα είχε ενδιαφέρον να εντοπίζονταν ο χρόνος και ο δημιουργός της λέξης.
Όταν βγω στην σύνταξη θα το κάνω. :-)

(ps to Sarantakos)

μου φάνηκαν όλοι πολύ πιο άσχημοι από κοντά όπως κάθε χρόνο εκείνος ο Γεωργάς ήταν καλούτσικος :-)　
να ήταν λέω κι ο Μπασιάκος εδώ ίσως να ήταν καλύτερα :-)　

Αφέλειες παιδικές φαίνονται για τους εχέφρονες, δείχνουν όμως, για όσους ομοίως αφελείς, το πράγμα που τραβάει ...

Το δίκτυο και η εμπεριεχόμενη ή διασυνδεμένη σ' αυτό υπολογιστική ισχύς είναι πλέον βασικό εργαλείο παραγωγής και κατά συνέπεια μια διακριτή παραγωγική δύναμη.

Σαν τετοια εξελίσσεται κοινωνικά και αλλάζει την κοινωνία και τις σχέσεις.

Αλλά, αυτά ήταν γνωστά από το '70 και τα λέγαμε επιστημονικοτεχνική επανάσταση.

Κάπως έτσι επαν-ανακαλύπουμε τον τροχό.

Δεν πειράζει όμως, χρειάζονται πολλοί τροχοί και πολλές επαν-ανακαλύψεις τους για να πας μερικά εκατοστά πιο πέρα.

http://motherboard.vice.com/read/pirate-bay-founder-peter-sunde-i-have-g...

http://info-war.gr/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B9%CE%B4%CF...

Το νοσοκομείο είναι σεισμόπληκτο, οι εργασίες αποκατάστασης δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Γιατροί, λοιπό προσωπικό και πολίτες διαμαρτύρονται για την κατάστασή του.
Το συγκεκριμένο ιατρείο ήταν στην ουσία ένας αποθηκευτικός χώρος που χωρούσε ένα γραφείο, ένα κρεβάτι και τον ... ανηχοϊκό θάλαμο.
Η ταμπέλα του ήταν ένα χαρτί παλιού συνταγολογίου που έγραφε ‘ΩΡΛ’ κολλημένο με κόλλα στη πόρτα και η συνταγή γράφτηκε, ελλείψει εντύπου, στο πίσω μέρος μιας παλιάς φωτοτυπίας επιστημονικού κειμένου.
Όλη η ευγένεια κι η καλοσύνη του κόσμου όμως, ήταν συγκεντρωμένη στο πρόσωπο αυτού του γιατρού.
Να είναι καλά.
Εγώ ελπίζω σ' αυτήν ακριβώς την Ελλάδα.
Πάντα σ' αυτήν έλπιζα και δεν έχασα μέχρι τώρα κανέναν από τους Παραδείσους μου.

Angeliki Dimaki-Adolfsen
Lefkada hospital: the office of the otolaryngolog...do not tell me that this isnt a brilliant problem solving example!

Αναρωτιέμαι γιατί ένας θάνατος δημοσιογράφου στο Donbass, που κάνει άλλους να μοιάζουν μ' ευθανασία...

Να σε καίνε ζωντανό μέσ' στ' αυτοκίνητό σου.
Μαζί με τους επιβάτες σε δέκα άλλα αυτοκίνητα.
Σε έναν εθνικό δρόμο, διαφυγής προσφύγων.
Από πυραύλους grad - κατιούσες δηλαδή- ουκρανικές.
Και να ταυτοποιούνται τα κομμάτια σου έναν μήνα μετά στα εργαστήρια.

Είναι αμελητέος.

Άγγελοι μ’ έντεκα σπαθιά
πλέανε πλάι στ’ όνομά σου
σκίζοντας τ’ ανθισμένα κύματα
Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη
που ήταν το ίδιο το φεγγάρι

Φεγγάρι εδώ, φεγγάρι εκεί
αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
Για το δικό σου το χατίρι
ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι

Οδυσσέας Ελύτης

https://www.youtube.com/watch?v=LC-n4MVytIE#t=80

— with Angeliki Dimaki-Adolfsen.

χαφιεδότσουρμο...
νυχτώνει,
ας φυλάξει ο θεός τους αγαθούς κι αθώους
όσους τέλος πάντων

Στην Οδησσό περνάνε το ποτάμι ...
Και γυρισμό σ' αυτά δεν έχει.

Πρυτανικές εκλογές.
Όπως λέμε: πιστοποιητικόν θανάτου της universitas magistrorum et scholarium

Ονειρεύομαι κάθε τέτοια εποχή,
ωραίους έφηβους και νεάνιδες 
να ορμούν στα εξεταστικά κέντρα 
και να τα πυρπολούν.
Πρωί, εννιά η ώρα.

Αντ' αυτού σήμερα, ανέπτυξαν τα δυστυχισμένα σε 100-120 λέξεις 
το βαθύτατο περιεχόμενο της φράσης του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου: 
«Η ανθρώπινη λαιμαργία, η δίψα της ευζωίας δεν αφήνει τόπο για ευγενικά αισθήματα. Κάτι περισσότερο: τα ευγενικά αισθήματα θεωρούνται ξεπερασμένα.»
Γιατί;
Μια λέξη δεν έφτανε;
"Καραπουτσαριό"

Με βρήκε πριν δυο μήνες ένας σύντροφος και φίλος από τα παλιά (1975).
Οικοδόμος από την Τσερπίστα. 
Δυσκολεύτηκα να τον θυμηθώ. 
Άμα παρατήσεις την ενεργό δράση στα πολιτικά σε παρατάνε κι αυτά.
Αισθάνθηκα άσχημα, είναι η αλήθεια.
Διορθώνω σήμερα που βρίσκω την ευκαιρία.
Είναι υποψήφιος και προωθώ την υποψηφιότητά του.
Μου φάνηκε η πιο ειλικρινής κι ανθρώπινη που είδα.

Μήτσο, 
καλή επιτυχία!

Mitsos Stefanidis

ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΕ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΣΥΚΕΩΝ
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΝΟΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
1974 ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΟΥ ΒΙΟ ΕΛΠΙΖΩΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΩ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ
1988-1999 ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
2000-2010 ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΨΑΧΝΩ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
2011 ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΣ
2013 ΠΑΡΟΛΙΓΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΝΑΝΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΒΑΛΑΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΗ ΝΟΙΩΘΟΥΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ
2014 ΜΑΣΤΕΡ ΑΝΕΡΓΕΙΑΣ 
2014 ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ
ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΩ.
ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΩ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ ΑΠΛΑ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΩ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ.
ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ. ΑΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ

Η δημοκρατία ή θα είναι εμπρόσωπη κι ενσώματη ή δεν θα είναι δημοκρατία.

Δεν αφήνουν την γιούφτσα και τον γιούφτο ήσυχους;
Kαι το παιδί τους;
Αει σιχτήρ φραγκορούφιανοι!
Σας έπιασε ο πόνος …

http://www.aftenposten.no/webtv/Romkvinne---De-tok-bare-vare-pa-Maria-7347309.html#.UmZlZvn9WSp

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_22/10/2013_524218

Γιατί οι δυο προηγούμενες αναρτήσεις;

Εν αναμονή του Ηφαιστίωνος από τα μακρινά Εκβάτανα στην κοντινή Αμφίπολη.
Πάντα η τέχνη ήταν παρασάγγες μπρος από την επιστήμη και την έρευνα.
Κάτι θα είχε ψυλλιαστεί ο Λαχάς! ...

:-) 

Αδιέξοδα παντού.
Επίδειξη βίας.
Παρακρατικής και κρατικής.
Άρωμα εκτροπής.
Σφιγμένο στομάχι.

Τo βρακί του ξεβράκωτου άμα δεν πάρουν, δεν ησυχάζουν αυτοί.

η δραχμή και η δημοκρατία

:-)

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.577916995599442.1073741833.561...

Ναζίμ Χικμέτ
απόσπασμα

Henry Fonda's famous 'I'll be there' speech from John Ford's and John Steinbeck’s “The Grapes of Wrath” (1940) also starring Jane Darwell.

http://www.liveleak.com/view?i=d40_1306126285

-I can't. I don't know enough.
-How am I gonna know about you, Tommy?
-Why, they could kill you and I'd never know.
They could hurt you. How am I gonna know?
-Well, maybe it's like Casy says.
Fella ain't got a soul of his own,
just... a little piece of a big soul.
The one big soul
that belongs to everybody.
Then...
- Then what, Tom?
- Then it don't matter.
I'll be all around in the dark.
I'll be everywhere.
Wherever you can look.
Wherever there's a fight
so hungry people can eat, I'll be there.
Wherever there's a cop beating up a guy,
I'll be there.
I'll be in the way guys yell when they're mad.
I'll be in the way kids laugh when they're
hungry and they know supper's ready.
And when people
are eating the stuff they raise...
living in the houses they build...
I'll be there too.
-I don't understand it, Tom.
Me neither, Ma, but...
just something I've been thinking about.
Give me your hand, Ma.
________________________________________
-Δεν τα έχω σκεφτεί όλα, Μαμά…
Δεν μπορώ. Δεν γνωρίζω αρκετά.
-Πώς θα μαθαίνω για εσένα, Τόμμυ;
Επειδή μπορεί να σε σκοτώσουν.
Να σε πληγώσουν. Πώς θα ξέρω;
-Μπορεί να είναι όπως έλεγε ο Κέισι:
Ο άνθρωπος δεν έχει μια αυτόνομη ψυχή.
Είναι ένα μικρό μέρος μιας μεγαλύτερης ψυχής.
Της μεγαλύτερης ψυχής
που ανήκει σε όλους.
Τότε…
- Τότε, τι, Τομ;
- Τότε δεν θα παίζει ρόλο.
Θα είμαι τριγύρω,
στο σκοτάδι.
Θα βρίσκομαι παντού.
Όπου κι αν κοιτάξεις.
Όπου θα γίνεται μάχη για να φάνε
οι πεινασμένοι, θα είμαι εκεί.
Όπου θα υπάρχει μπάτσος
να κτυπά άνθρωπο, θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί που οι άνθρωποι φωνάζουν
όταν θα είναι οργισμένοι.
Θα είμαι εκεί που τα πεινασμένα παιδιά
θα γελάνε προτού φάνε.
Και όταν οι άνθρωποι θα θρέφονται
από τα δικά τους τα σπαρτά,
ζώντας στα σπίτια που οι ίδιοι έκτισαν,
θα είμαι κι εκεί, επίσης.
-Δεν το καταλαβαίνω, Τομ.
-Ούτε κι εγώ, Μαμά, αλλά,
είναι κάτι που σκέπτομαι συνεχεία.
Δώσε μου το χέρι σου, Μαμά.

http://thecharnelhouse.org/2013/07/10/mies-memorial-to-rosa-luxemburg-an...

http://thecharnelhouse.org/2013/07/10/mies-memorial-to-rosa-luxemburg-an...

αυτό το πράμα είναι η Ευρώπη 
όποιος θέλει να το δει αλλιώς, πληρώνει τον βαρκάρη 
αιώνες τώρα

https://www.lensculture.com/articles/pavlos-fysakis-land-ends-the-four-e...

Διαβάζω ένα κάρο μαλακίες για πιθανότητες να κερδίσεις στο τζόκερ και ένα κάρο ανόητες συγκρίσεις με σπάνια φυσικά φαινόμενα κλπ κλπ.
Καταλήγουν όλοι οι σοφοί αναλυτές να 'ειρωνευτούν' την ανοησία των ανθρώπων που δοκιμάζουν την τύχη τους με μια τόσο μικρή πιθανότητα, μία στα εικοσιπέντε εκατομμύρια  (4*10^-8).

Ο παίχτης όμως δεν ενδιαφέρεται για το κέρδος. 
Ενδιαφέρεται πρωτίστως για το όνειρο.
Και ξέρει, σαν σοφότερος που είναι από τους επικριτές του, ότι για να έχεις δικαίωμα στο όνειρο, πρέπει να είσαι μέσα στον δειγματικό χώρο ή τον χώρο των πιθανοτήτων. 
Ήτοι, να ανήκεις στο σύνολο αυτών που είναι πιθανόν να κερδίσουν.
Εκείνων δηλ. που έχουν πάνω τους κολλημένη αυτήν την υπέροχη έννοια της αδιόρατης πιθανότητας.
Γι’ αυτό και παίζει.
Κι ας έχει συνείδηση απόλυτη της απάτης.
Ανθρώπινα πράματα είναι αυτά, δεν έλειψαν από κανέναν αιώνα.

Μισό ευρώ η στήλη είναι ρε γαμώτο, φαγωθήκατε με τους ανθρώπους.
Κρυόκωλοι, έ κρυόκωλοι!

social impact assessments
αξιολογήσεις κοινωνικού αντίκτυπου

Τι ωραία που ακούγονται!

Ακούνε κι οι χαχόλοι πανεπιστημιακοί
τον Jean-Claude Juncker και λιώνουν.

...this project requires democratic supervision and democratic accountability...

http://deutsche-wirtschafts-nachrichten.de/2015/12/12/hotspots-fuer-flue...

http://southfront.org/hotspots-for-refugees-the-ugly-face-of-germany-and...

https://www.google.com/doodles/hedy-lamarrs-101st-birthday?doodle=241016...

http://www.theguardian.com/books/2012/oct/01/eric-hobsbawm-died-aged-95?...

Donatas Banionis (April 28, 1924 – September 4, 2014) was a Lithuanian and Soviet actor. He is best known in the West for his performance in the lead role of Tarkovsky's Solaris as Kris Kelvin. He was born in Kaunas, Lithuania.

https://en.wikipedia.org/wiki/Donatas_Banionis

Europe's general attitude toward civilians fleeing war and poverty dark but accurate

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10110143075587104&set=a.10100315...

“Design explorations, refugee children and playful learning in emergency settings” (proposed PhD title, accepted)
_____________________________________

Γλυκό μου,
συγχαρητήρια!

Καλό κουράγιο στον νέο σου αγώνα, στην νέα σου αποκοτιά, στην πιο όμορφη τρέλα σου.
Θα είμαστε με την μαμά στο πλάι σου, μαζί με τον άντρα σου τον αδελφό σου και τα παιδιά σου.

Και να θυμάσαι πάντα πως η μόνη που δεν δοκίμασε προσφυγιά απ' τους οκτώ προ παππούδες - προ γιαγιάδες σου, που δεν ήταν ξένη στον τόπο της, ήταν η γιαγιά Αντιγόνη - δοκίμασε άλλα, χειρότερα. Όλοι οι άλλοι, με τον έναν ή άλλον τρόπο, ήταν διωγμένοι από τον τόπο τους, πρόσφυγες ή εξοντωμένοι.
_{________________________
http://www.gu.se/english/about_the_university/Refugees/?languageId=10000...}

_{http://www.gu.se/english/about_the_university/Refugees/research-for-know...}

_{photo: Jonas Adolfsen}

Photographer Tim Schreier is just back with some nice images from Ludlow Photographer Tim Schreier is just back with some nice images from Ludlow Street, where the latest Banksy got noticed a few hours ago. It’s quite a scene on the stretch between Stanton and Rivington streets; a blue tarp was lifted today to reveal the British street artist’s newest work.  The crowd grew during the time we were there. 

http://www.thelodownny.com/leslog/2013/10/banksy-on-ludlow-street-the-view-from-above.html

Η τελευταία συνέντευξη στον Θ.Λάλα

http://bloggerkm2009.blogspot.gr/2011/04/blog-post_18.html#.VXRqc8hVliw.... 

http://en.ria.ru/world/20140903/192581043/Statement-by-Rossiya-Segodnya-Director-General-on-Death-of.html

http://en.ria.ru/photolents/20140903/192591360_1/The-last-photos-by-Andr...

τι θες;
να πεθάνουμε όλοι;
που ζεις;
αυτά τα πράματα δεν γίνονται
ας την γλυτώσουμε τώρα ένα 65%
γι' αργότερα βλέπουμε

_{______________________________________________} 

_{http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500038341}

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μάρθα Φριντζήλα
-----------------------
Τα δάχτυλά μου σαν κισσός τύλιξαν το τιμόνι·
η πέτρα του δαχτυλιδιού χάθηκε στο σκοτάδι.
Τα εκκλησάκια στις στροφές κουνάν λευκό μαντήλι
κι από τα μάτια τους κυλά το ταγκισμένο λάδι.

Πρώτα ο Καραβόμυλος, ύστερα η Στυλίδα
κι ύστερα την Ιεριχώ μπροστά στα μάτια μου είδα.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.

Έξω απ’ τα τείχη, αγάλματα με στυλωμένα πόδια,
ο Νύσης δίνει στο Μηνά το μέτρημα του χρόνου.
Yψώνονται τα χάλκινα, βουλιάζουν τα διόδια,
χάνονται και τα ξωτικά, τα δόκανα του δρόμου.

Το άσπρο βαμβάκι που έριξε η τρέλα του αχθοφόρου,
Kρατάει το θόρυβο μακριά απ’ τ’ αυτιά του φθινοπώρου.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.

 david lean's “lawrence of arabia”

--------------------------------------------

Ο φίλος μου, ο Λώρενς,
αν μπορώ να τον αποκαλώ έτσι...

Ο φίλος μου ο Λώρενς.

Πόσοι έχουν το δικαίωμα να τον
αποκαλούν έτσι, με περηφάνια;

Νοστάλγησε την πρασινάδα
της πατρίδας του.

Ονειρεύεται τις γοτθικές
αγροικίες του Σάρεϊ.

Με τη φαντασία του ψαρεύει
πέστροφες...

...κι όλες τις ασχολίες
των Άγγλων τζέντλεμεν.

Εμένα περιγράφετε,
όχι τον Λώρενς.

Προάγεσαι σε συνταγματάρχη.

Γιατί;

Δέξου την τιμή.
Δείξε λίγη ευγένεια.

Θα ‘χεις ιδιαίτερη καμπίνα
στο ταξίδι της επιστροφής.

Ευχαριστώ, τότε.

Λοιπόν...

...καλό ταξίδι.

Δε χρειάζονται πια εδώ
οι πολεμιστές.

Παζαρεύουμε.
Δουλειά των γέρων.

Οι νέοι κάνουν πολέμους
με τις αρετές των νέων.

Θάρρος κι ελπίδα
για το μέλλον.

Μετά οι γέροι κάνουν
την ειρήνη.

Οι αμαρτίες της ειρήνης
είναι των γέρων.

Δυσπιστία και επιφυλακτικότητα.

Έτσι πρέπει.

Αυτά που σου οφείλω είναι
ανυπολόγιστα.

Παραχωρώ το ηλεκτρικό εργοστάσιο
και το τηλεφωνικό κέντρο.

Θα κρατήσω το αντλιοστάσιο.

Δε θα έχετε νερό, όμως.

-Ευχαρίστως δέχομαι βοήθεια.
-Αφού κατεβάσετε τη σημαία σας.

Αρνούμαι. Αν το επιχειρήσετε,
θα αντισταθούμε.

-Έχετε δυνάμεις;
-Αρκετά.

Θα δημιουργηθεί
άσχημο επεισόδιο.

Σίγουρα η χώρα σας...

...δε θέλει να παρουσιαστεί ως
επιτιθέμενη στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης.

Δεν το πιστεύω!

Ο Λώρενς, έτσι;

Μπορώ να σας σφίξω το χέρι;

Για να μπορώ να λέω
ότι το έκανα.

Δεν έχουμε ξανασυναντηθεί;

Δε νομίζω, κύριε.

Θα το θυμόμουν.

Το Αραβικό Συμβούλιο κατέλαβε
την εξουσία εξ ονόματός μου.

Απατηλή εξουσία.

Οι αυταπάτες μπορούν να είναι
πανίσχυρες.

Ειδικά...

...όταν παίρνουν
αυτή τη μορφή.

Παγκόσμιος ενθουσιασμός με την
απελευθέρωση της Δαμασκού...

...απ’ τον Αραβικό Στρατό.

Τους οδήγησε Βρετανός
αξιωματικός.

Ο Λώρενς, όμως, είναι
δίκοπο μαχαίρι.

Κι οι δυο χαρήκαμε
που απαλλαγήκαμε!

Νόμιζα πως ήμουν σκληρός.

Εσείς είστε απλώς
ένας στρατηγός.

Εγώ πρέπει να γίνω Βασιλιάς.

Με συγχωρείτε, κύριε.

Λοιπόν;

Λοιπόν...

...θα έχουμε ένα βρετανικό
υδραγωγείο...

...με αραβική σημαία.

Άξιζε τον κόπο;

Δε μ' αφορά.
Δόξα τω Θεώ, είμαι στρατιωτικός!

Μάλιστα, κύριε.

Αυτό λέτε συνεχώς.

Εσείς, υποψιάζομαι...

...είστε ο αρχιτέκτονας
αυτού του συμβιβασμού.

-Τι γνώμη έχετε;
-Εγώ, Υψηλότατε;

Θα προτιμούσα να είχα μείνει
στο χωριό μου.

http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/article/ehei-mellon-harti

ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ ΤΗΣ ΘΕΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΑ ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥ / ΝΑΙΚΕΣ, ΧΗΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΤΙΜΑ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΤΩ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΩΝΑ ΚΑΙ / ΣΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ: ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΞΕΤΥΛΙΞΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΩ / ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΎΝ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΙΝ. ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΟΦΩΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΚΑΙ ΕΙΘΕ ΝΑ ΓΕΡΑΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΔΥΟΝΥΣΟΦΩΝΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ. ΙΚΕΤΙΔΑ ΣΑΣ ΕΙΜΑΙ…/ ΔΕΙΞΤΕ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ ΣΑΣ , ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ, ΣΤΗ ΔΑΓΚΙΝΑ, ΚΑΘΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ / ΦΥΛΑΞΤΕ ΜΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΟΥΝ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ Η ΔΙΟΤΙΜΑ / ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΔΩΣΤΕ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=909562919061649&set=a.1028799497...

όταν ακούω την λέξη 'ιδεοληψία' και τα παράγωγά της φεύγω
λίγο πολύ απαξιώνεται στα μάτια μου ο συνομιλητής που τα χρησιμοποιεί
το ίδιο συμβαίνει και με την 'αριστεία', τον 'λαϊκισμό' και αρκετούς άλλους μεταφρασμένους όρους ή νεολογισμούς

το εργαστήριο του οποιουδήποτε τύπου γραφιά μοιάζει με εργαστήριο πυρηνικής τεχνολογίας, βιολογίας ή χημείας
οι συνθέσεις και τα προϊόντα τους έχουν επιπτώσεις μακροχρόνιες και χωρίς περιορισμούς χώρου
και τα εγκλήματα είναι διαρκείας

έχει και την πλάκα του το πράγμα
όταν βλέπεις να επιστρέφονται και να χρησιμοποιούνται ενάντια στους δημιουργούς τους ή τους αρχικούς τους χρήστες

H "Συμφωνία του Donbass" του Τζίγκα Βέρτοφ αφορά τις δυο ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας όπου και τα επεισόδια (Ντονέτσκα και Λουχάνσκα).
http://en.wikipedia.org/wiki/Dziga_Vertov

Μπορείτε να δείτε την ταινία εδώ: 

Γειά στο στόμα σου ρε Πιτσιόρλα, κάποιος επιτέλους σ' αυτόν τον χώρο έπρεπε να μιλήσει και να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους.

" Ή κοινωνία που οργανώνει με νέο τρόπο την παραγωγή πάνω στη βάση ελεύθερης και ίσης οργάνωσης των παραγωγών, θα τοποθετήσει ολόκληρη την κρατική μηχανή εκεί όπου είναι η θέση της: στο μουσείο των αρχαιοτήτων, δίπλα στο ροδάνι και το μπρούντζινο τσεκούρι."

Απλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι όλα αυτά θα περνούσαν από το ΤΑΙΠΕΔ.

να φτάνεις 
να σε δουλεύει κι ο χονδρός ...
αν φτάσουν των φουντς τα φουσάτα
θα σε προστατεύσει

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

http://www.kavafis.gr/lections/content.asp?id=111&author_id

διαβάζει: Σουλιώτης Μίμης, Ανέκδοτη ηχογράφηση, Αθήνα 2002