Διαβάζω ένα κάρο μαλακίες για πιθανότητες να κερδίσεις στο τζόκερ και ένα κάρο ανόητες συγκρίσεις με σπάνια φυσικά φαινόμενα κλπ κλπ.
Καταλήγουν όλοι οι σοφοί αναλυτές να 'ειρωνευτούν' την ανοησία των ανθρώπων που δοκιμάζουν την τύχη τους με μια τόσο μικρή πιθανότητα, μία στα εικοσιπέντε εκατομμύρια  (4*10^-8).

Ο παίχτης όμως δεν ενδιαφέρεται για το κέρδος. 
Ενδιαφέρεται πρωτίστως για το όνειρο.
Και ξέρει, σαν σοφότερος που είναι από τους επικριτές του, ότι για να έχεις δικαίωμα στο όνειρο, πρέπει να είσαι μέσα στον δειγματικό χώρο ή τον χώρο των πιθανοτήτων. 
Ήτοι, να ανήκεις στο σύνολο αυτών που είναι πιθανόν να κερδίσουν.
Εκείνων δηλ. που έχουν πάνω τους κολλημένη αυτήν την υπέροχη έννοια της αδιόρατης πιθανότητας.
Γι’ αυτό και παίζει.
Κι ας έχει συνείδηση απόλυτη της απάτης.
Ανθρώπινα πράματα είναι αυτά, δεν έλειψαν από κανέναν αιώνα.

Μισό ευρώ η στήλη είναι ρε γαμώτο, φαγωθήκατε με τους ανθρώπους.
Κρυόκωλοι, έ κρυόκωλοι!