david lean's “lawrence of arabia”

--------------------------------------------

Ο φίλος μου, ο Λώρενς,
αν μπορώ να τον αποκαλώ έτσι...

Ο φίλος μου ο Λώρενς.

Πόσοι έχουν το δικαίωμα να τον
αποκαλούν έτσι, με περηφάνια;

Νοστάλγησε την πρασινάδα
της πατρίδας του.

Ονειρεύεται τις γοτθικές
αγροικίες του Σάρεϊ.

Με τη φαντασία του ψαρεύει
πέστροφες...

...κι όλες τις ασχολίες
των Άγγλων τζέντλεμεν.

Εμένα περιγράφετε,
όχι τον Λώρενς.

Προάγεσαι σε συνταγματάρχη.

Γιατί;

Δέξου την τιμή.
Δείξε λίγη ευγένεια.

Θα ‘χεις ιδιαίτερη καμπίνα
στο ταξίδι της επιστροφής.

Ευχαριστώ, τότε.

Λοιπόν...

...καλό ταξίδι.

Δε χρειάζονται πια εδώ
οι πολεμιστές.

Παζαρεύουμε.
Δουλειά των γέρων.

Οι νέοι κάνουν πολέμους
με τις αρετές των νέων.

Θάρρος κι ελπίδα
για το μέλλον.

Μετά οι γέροι κάνουν
την ειρήνη.

Οι αμαρτίες της ειρήνης
είναι των γέρων.

Δυσπιστία και επιφυλακτικότητα.

Έτσι πρέπει.

Αυτά που σου οφείλω είναι
ανυπολόγιστα.

Παραχωρώ το ηλεκτρικό εργοστάσιο
και το τηλεφωνικό κέντρο.

Θα κρατήσω το αντλιοστάσιο.

Δε θα έχετε νερό, όμως.

-Ευχαρίστως δέχομαι βοήθεια.
-Αφού κατεβάσετε τη σημαία σας.

Αρνούμαι. Αν το επιχειρήσετε,
θα αντισταθούμε.

-Έχετε δυνάμεις;
-Αρκετά.

Θα δημιουργηθεί
άσχημο επεισόδιο.

Σίγουρα η χώρα σας...

...δε θέλει να παρουσιαστεί ως
επιτιθέμενη στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης.

Δεν το πιστεύω!

Ο Λώρενς, έτσι;

Μπορώ να σας σφίξω το χέρι;

Για να μπορώ να λέω
ότι το έκανα.

Δεν έχουμε ξανασυναντηθεί;

Δε νομίζω, κύριε.

Θα το θυμόμουν.

Το Αραβικό Συμβούλιο κατέλαβε
την εξουσία εξ ονόματός μου.

Απατηλή εξουσία.

Οι αυταπάτες μπορούν να είναι
πανίσχυρες.

Ειδικά...

...όταν παίρνουν
αυτή τη μορφή.

Παγκόσμιος ενθουσιασμός με την
απελευθέρωση της Δαμασκού...

...απ’ τον Αραβικό Στρατό.

Τους οδήγησε Βρετανός
αξιωματικός.

Ο Λώρενς, όμως, είναι
δίκοπο μαχαίρι.

Κι οι δυο χαρήκαμε
που απαλλαγήκαμε!

Νόμιζα πως ήμουν σκληρός.

Εσείς είστε απλώς
ένας στρατηγός.

Εγώ πρέπει να γίνω Βασιλιάς.

Με συγχωρείτε, κύριε.

Λοιπόν;

Λοιπόν...

...θα έχουμε ένα βρετανικό
υδραγωγείο...

...με αραβική σημαία.

Άξιζε τον κόπο;

Δε μ' αφορά.
Δόξα τω Θεώ, είμαι στρατιωτικός!

Μάλιστα, κύριε.

Αυτό λέτε συνεχώς.

Εσείς, υποψιάζομαι...

...είστε ο αρχιτέκτονας
αυτού του συμβιβασμού.

-Τι γνώμη έχετε;
-Εγώ, Υψηλότατε;

Θα προτιμούσα να είχα μείνει
στο χωριό μου.