Ίσως είναι η πρώτη φορά που σκιάχτηκα από κραυγές τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης δηλαδή.   Είχα αφήσει χθες το μεσημέρι την πορεία του ΠΑΜΕ στην διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου και γύριζα προς το πανεπιστήμιο, μόνος.Από την πλευρά της Αριστοτέλους έρχονταν μια μικρή ομάδα διαδηλωτών, εργαζόμενοι της ELDORADO και του ΟΑΣΘ, εκ των υστέρων έμαθα ότι είχαν αποκοπεί από το μπλοκ του Εργατικού Κέντρου.Φαίνονται σ’ αυτήν μου την φωτογραφία.https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1017723164936382&set=a.387263057...Στο ύψος της Μενεξέ, απέναντι από την Παναγία των Χαλκέων ακούστηκε ένα «ου».Δεν ήταν το «ου» των γηπέδων, ούτε αυτό μιας σκέτης αποδοκιμασίας.Είχε πολύ απελπισία, απόγνωση κι ένστιχτο, άγριο κι απειλητικό.Κατάλαβα πού απευθύνονταν, όταν κοίταξα πάνω κι αντιλήφθηκα ότι ήμασταν κάτω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.  Η κραυγή δεν είχε τίποτα κοινό μ’ όσα ξέρουμε από πορείες.Ήταν κραυγή λύκου.Ας φροντίσουν όσοι μπορούν να καταλάβουν από λεπτές διαφορές.Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν και φέρνουν προς τον λύκο, ο φασισμός δεν είναι μακριά.Και δεν θα τον βρεις ούτε στην Βουλή, ούτε στις εφημερίδες ή τα γραπτά.Δεν θα τον δεις στα επάνω.Θα τον δεις πρώτα στο δρόμο, φανερά ωμά κι ανενδοίαστα.Από ανθρώπους απλούς, ανθρώπους θύματα.Απ’ την κραυγή θα καταλάβεις τον λύκο να έρχεται…