Κάθε φορά που γίνεται ατύχημα σε ορυχείο, όπου στον κόσμο, σφίγγεται η ψυχή μου.
Ελάχιστοι στις Σέρρες εργάτες της ηλικίας του πατέρα μου δεν πέρασαν απ' τις γαλαρίες του Περδικάρη και του Παπαντωνίου. 
Οι υπώρειες του Λαϊλιά είναι ακόμη τραυματισμένες. 
Το βλέπεις όταν ανεβαίνεις στον Αϊ-Πρόδρομο, ή από τον Λευκώνα πας για Βύσιανη ή Ξηρότοπο.
Αρκεί να έχεις μια ιδέα από γαλαρίες.
Οι τελευταίοι ελεύθεροι λιγνιτωρύχοι-γαλαριώτες δούλευαν μέχρι τα μέσα του εβδομήντα.
Ο Θοδωράκης, ξάδελφος πρώτος της μάνας μου, ο Πάσχος απ’ τους Αγιανάργυρους και κάνα δυο Κορμιστινοί πρέπει νά ‘ταν οι τελευταίοι που ήξερα.
Τότε πια έσβησαν οικονομικά και βιολογικά.
Τα ατυχήματα, η αγωνία για τους δικούς σου μέσα στην γαλαρία, οι συχνοί θάνατοι ήταν της κάθε μέρας.