Είναι φορές
που δε σηκώνω το κεφάλι μου
μη δουν τα μάτια μου ουρανό.

Τον αποφεύγω.
Καθώς κατεβαίνω
από την Τούμπα προς τη θάλασσα,
ξέρω πώς φαίνεται ο μαργιόλης,
λίγο πριν να νυχτώσει,
αυτά τα δειλινά
του τέλους του Γενάρη.

Φοβάμαι
μη με πλανέψει ο πρόστυχος,
μη και μ’ αρπάξει και με πάρει
από της κάθε μέρας τη μιζέρια μου.

Φοβάμαι να του αφεθώ,
μη και με ταξιδέψει.

μπορείς ωστόσο που και που 
να παίρνεις τον δρόμο τον παλιό της Μυγδονίας
νά έχεις την Κορώνεια και την Βόλβη αριστερά 
δεξιά σου Χορτιάτη Χολομώντα 
και το Στρατωνικόν ως τον Σταυρό 
καθώς να πλησιάζεις την Ρεντίνα

έτσι για να θυμάσαι την διαδρομή 
που σ’ έφερνε πάντα στην Μητρόπολη
απ’ την Φυλλίδα και την Βισαλτία

μοιάζει πολύ της Εγνατίας της παλιάς 
των ξεφτισμένων λεγεώνων
δεν σε τρομάζει όπως η ματαιοδοξία της νέας

ανθίζει στο μπαλκόνι μας η αγαύη 
κι ο ανόητος βασιλικός την αγκαλιάζει

δεν ξέρει τίποτα για τον Πενθέα

ωραία καμιά φορά τα ποιήματά σας

να έλειπε κι αυτή η έκδηλος δυσανεξία σας
προς όλα σχεδόν τ’ ανθρώπινα
που τόσο δυσκοίλιον σας κάνει
παρά το ελάχιστον της τροφής

δοκιμάστε κάποτε και κάτι άλλο
εκτός απ’ την βρασμένη όρυζα

στο πλάι σας είναι όλα