σιγά σιγά όλα γίνονται του φασισμού
γλυκά γλυκά έρχεται πάντα των χειρίστων το κακό
για να το συνηθίζουμε σαν όλα τα φαρμάκια
πρώτα τα ατυχήματα κι οι μεταξύ τους μαχαιριές
μετά καμιά εξοστρακισμένη σφαίρα
απ' τους πολύ κακούς φρουρούς
στους πιο άτακτους εγκλωβισμένους...
ώσπου να γίνει συνήθεια καθημερινή
άσκηση άθλημα σπορ
σκοποβολή επί κινουμένων στόχων στις μεθορίους
ούτε που τo φαντάζεστε
όσοι τάχαμου νοιάζεστε
κι οι λίγοι που πονάτε
πάει το φαρμάκι πολύ βαθιά
ως τ’ αραιό μεδούλι των κοκκάλων
τον τελευταίο παλλόμενο ανυπότακτο νευρώνα
το έσχατο περιστρεφόμενο θεότρελο αιμοσφαίριο
κάθε φορά που έρχομαι
πρόσωπο με πρόσωπο με τα μελλούμενα
να σχηματίζονται ω του θαύματος μπροστά μου
κλαίω
είναι η ζημιά που κάνατε στους νεαρούς βλαστούς σας
φέτο το δάκρυ κύλησε
στο αυτοκίνητο για το γραφείο
όταν στο τέλος της ανάγνωσης
στο ράδιο για τον άνθρωπο
σταμάτησε η γλυκιά φωνή της εκφωνήτριας
πήρε ανάσα κι είπε
ήταν 37 χρόνων
στα τόσα χρόνια
που με βασανίζει αυτή η φωτογραφία
πρώτη φορά πρόσεξα σήμερα το πρωί
την ξηλωμένη εδώ κι εκεί ραφή του παντελονιού
πώς να σ' αφήσουν αυτά τα πρόσωπα
Και να που τώρα
-όλως τυχαίως;-
πάλι χτυπάει η φλέβα
του δεξιού καρπού.
Καλήν αρχή.
χαρτί, μολύβι
χρόνια είχα να πιάσω.
Τις σκέψεις μου νιώθω να φεύγουν,
να μ' αφήνουν,
παιδιά που μεγαλώσαν πια
και την ανάγκη μου δεν έχουν.
Κάτι ζωντόβολα ποιήματα έχω
σκόρπια κι ασυμμάζευτα,
ανάκατα ριγμένα σε συρτάρια,
ανέγγιχτα
και φυλαγμένα κοντά δέκα χρόνια
από μάτια περίεργα και κακά.
Άρχισαν πάλι πριν λίγο καιρό
τα βράδια να χοροπηδούν και να ξεσαλώνουν.
Διαπίστωση πρώτη:
Μολύβια και στυλό διαρκείας, τέρμα.
Γράφουμε πια με πλήκτρα και δυο χέρια
σ’ οθόνες, δίσκους σκληρούς κι ενίοτε μαλακούς.
Στο επόμενο παρόμοιο ποίημα
ο χτύπος της φλέβας οπωσδήποτε θα αντικατασταθεί
με φαγούρα στ' ακροδάκτυλα.
Περαστικά μας
και εις ανώτερα.
Αφού είναι άφατο
άρρητο κι άλεκτο,
τι το βασανίζεις ρε γαμώτο;
Άσ’ το μέσ’ στη σιωπή του.
Πάγγαιον
νοτιοανατολικά απ' τ' αμπέλι μας
πάνω στην γη
σ' αυτό το μπαΐρι μπροστά μας
πίσω απ' τα πεύκα
με φύλαγες απ' τον ήλιο το πρωί
σ' ένα κοφίνι
με μιαν άσπρη μαντήλα
μαμά
όλοι γύρω-γύρω σε απόσταση
στη μέση το τραπέζι
να πέφτει το διακύβευμα
έτσι το είπαν στον αιώνα μας
ένα κόμμα οκτώ ήταν σήμερα πρωί
ν' ανοίγουμε το στόμα οι χάνοι
να βλέπουμε τέσσερα συν ένα μειράκια
να παίζουν πρέφα
χρόνοι έξι τώρα
καφενείο όλος ο τόπος κι η ζωή
κουμάρι
________
στον Νίκο Μάργαρη
ούτε στιγμή δεν μ' έπεισαν
πως είναι ο τόπος μου φτωχός
ακόμη κι όταν παιδί τον περπατούσα
επίδοξος θηρευτής πέρδικας και λαγού
στις πιο εγκαταλειμμένες του γωνιές
Μετόχιον Χιονοχώριον
θαύμαζα κι απορούσα
