ένα καράβι βασιλικό πολεμικό και άγριο
ταξίδεψε μόνον χίλια τρακόσια μέτρα
μπατάρισε μετά
και βούλιαξε

ήταν αθώο ακόμη
και τα γλυκά νερά το φύλαξαν
ίσως γι αυτό να νίκησε
όσο κανένα άλλο τον χρόνο

ας είναι πάντως καλά η βλακεία των βασιλιάδων
σώζει αριά και πού τα έργα των ανθρώπων

θέλω να βρεθεί ένας αθληταράς
ή μια αθληταρού
καλή ώρα σαν την Σαράποβα
να βγει κάποια στιγμή
μετά της ξεφτίλας το ντόπινγκ τεστ
να κοιτάξει απ' τις οθόνες
όλους τους μαλάκες που την αποθέωναν
στα μάτια

και νά 'χει τα κότσια για να πει
άι γαμηθείτε ρε
ναι
'εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω'

αντί να κάνει την παρθένα

Τις
ο σοσιαλδημοκράτης
και τις
ο τριτοδιεθνιστής,
παρακαλώ,
και τι τ' ανάμεσό τους;

Λίγην ενάργειαν εκτός της διαλεχτικής.
Για τους αφελείς που μας διαβάζουν.

Πώς αστραποβολούν έτσι
τα λευκά μέρη των καραβιών!
Βοριάς, μικρός Βαρδάρης, δροσίζει το νερό,
το αναδεύει απαλά
και δίνει στη βρωμιά του κόλπου
χρωματισμούς βαθέως κυανού.
Όλα τ’ άλλα τα λιώνει ο ήλιος.

Όμως εμάς,
τα αρματωμένα τείχη μας, καλά μας προστατεύουν.
Μπετόν, αλουμίνιο, σίδηρος, πλαστικά.
Κλιματισμός από πρωίας, ως τα βαθιά μεσάνυχτα.
Αναμονή.
Φιλίων τμημάτων κι εχθρικών.

Μόνιμοι λοιπόν φρουροί
πίσω από ύαλο, απελπισμένοι.

Αυτός ο άνθρωπος
κάθεται στο παράθυρό του
και γράφει ένα ποίημα.
Τι άλλο νά ’κανε
ό,τι έχει μπροστά του,
ό,τι στη πλάτη του κουβαλάει...