έλεγε ο μπάρμπα Επίκουρος
μου μέτρησες τον κόσμο έναν φίλε μου
μα οι κόσμοι είναι και πολλοί και άπειροι
καλά εκείνος ήταν πλακατζής
και δούλευε τον συνομιλητή του
εσύ γιατί παιδεύεσαι και ιδρώνεις
πιάσε ρε πρώτα
ένα μικρό κομμάτι απ' τ' άπειρο
και ξέσκισέ το
έχοντας μόνον
την άκρη του ματιού σου
στ’ όλο
που θες όλα μαζί να μας τα κάνεις …
_________
σὺ μὲν δὴ κόσμον ἕνα με μέτρηκας, ὦ φιλότης,
εἰσὶ δὲ κόσμοι πολλοὶ καὶ ἄπειροι
gif: blue ball machine ( http://imgur.com/5Flh68G )
τι θα μπορούσε άραγε να ξεράνει ένα δέντρο θαλερό
που βλέπει όλον τον κάμπο των Σερρών από ψηλά
να του γκρεμίσει την ξερολιθιά της ρίζας του
και να τ’ αφήσει με μια πολυθρόνα σαλονιού κόκκινη
στους θάμνους πλάι του πεταμένη
το μίσος
το μίσος για την μικρούλα ευτυχία του ξένου
που κάθονταν στον ίσκιο του
βοσκώντας ο άμοιρος τα γελάδια σου· μαλάκα
θα πάω να περπατήσω μεσημέρι δυο τρεις ράχες στα Κρούσια
να ισορροπήσω ανάμεσα σε δυο λαμπρές κοιλάδες
και να σκεφτώ τι όμορφους κόσμους ονειρεύτηκα
καλός ωραίος και σοφός ο κύριος συνάδελφος
τι χάη τι πολυπλοκότητες τι ακροβατισμοί
ανάμεσο σε ύλη και σε πνεύμα
μέχρι που ψες αργά αμόλησε την πορδίτσα του
κι αυτός
όταν ο λόγος ήρθε για κάποιον δυστυχή
που τόλμησε να πει κάτι αιρετικό
μα ποιος χρηματοδοτεί τον συγκεκριμένο κύριο
ετσίριξε
ε δεν σου πάει ρε φίλε
εδώ ήρθαμε
πάμε να φύγουμε
τι υπογράφετε μικροί μάγοι κι άφρονες
ξέρετε αστόχαστοι κατά πού πέφτει η Παλμύρα
το Ντιγιαρμπακίρ το Χαλέπι η Ντέιρ αλ Ζορ
ακούσατε τι γίνεται σήμερα εκεί
ποιος σφάζεται ποιος σφάζει·
και ποια η δικιά σας η ευθύνη
όταν σας πάρει μπάλα
γι’ ακόμη μια φορά η ροή της φωτιάς
απ' τον Τίγρη τον Ευφράτη τον Ορόντη
και μείνετε ξανά με την υπογραφή στο χέρι
θα ψάχνετε γι’ ακόμη ένα άλλο όνομα
στα hot spot σας στα asylum fast truck σας
και νέον ορισμό για την προσφυγιά
για όσους εκεί παλιούς φίλους
μένει στάλα ντροπή αίμα και κομμάτι από καρδιά·
μα τι δουλειά έχετε εσείς στον πόλεμό τους
φύγετε ρε
φύγετε όσο είναι καιρός ακόμα
και μπορείτε
Πόσο μπορεί να δάμασες τη φύση ή τη φύση σου;
Φτάνει ένας αέρας δυνατός
και οι προσόψεις των γυάλινων κτιρίων σου καταρρέουν.
Το περιεχόμενο γραφείων επτασφράγιστων διασκορπίζεται
και επιπίπτει στους ουρανούς των αυτοκινουμένων οχημάτων,
μαζί με θραύσματα υπέροχων κρυστάλλων τεχνητών.
Η ηλεκτροδότηση της πόλεως διακόπτεται
και οι μηχανισμοί πάντες παραλύουν.
Η πιο μεγάλη ζημία εντοπίζεται στα δίκτυα,
όπου φαίνεται η υπεροχή του Maxwell επί του Shannon.
Άνευ ενεργείας, η πληροφορία δεν μεταδίδεται.
Κι αυτός ο ήπιος Θερμαϊκός,
να τος που εξεγείρεται
λες και τη δόξα των ανοιχτών θαλασσών ζηλεύει.
Πώς τρέχουν έτσι τα γκαζάδικα
μέσα σε σύννεφα καπνού και σπρέι ύδατος;
Φλεγόμενο τάνκερ στην είσοδο του λιμένος.
Επιφάνειες υδάτων φλεγόμενες.
Ρυμουλκά φοβισμένα απομακρύνονται εν φλόγοις
και άλλα σπεύδουν εις βοήθειαν.
Πόσον ο κόσμος σου εύθραυστος είναι!
Δέκα-είκοσι λεπτά όλη η φασαρία.
Και πώς να επιβιώσει πυρ μέσα σε τόσον ύδωρ;
Να και οι υπέροχοι πίδακες
των πυροσβεστικών της σωτηρίου παρεμβάσεως.
Καταλαγιάζουν φλόγες και καπνοί.
Εσώθημεν δι’ άλλην μίαν φοράν.
Ως πότε;
____________________
(23/11/98 ναυτεργατικό ατύχημα, Θεσσαλονίκη, τάνκερ “ΚΡΗΤΗ ΓΚΟΛΝΤΕΝ” και ρυμουλκό ασφαλείας «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ”)
ποιος Dante ποιος Αχέροντας
και ποιος ψυχοπομπός βαρκάρης
η είσοδος στο ποτάμιο σπήλαιο είναι θριαμβική
ευθεία γραμμή πράσινη
σε γκρίζο-άσπρο ασβεστόλιθο άγρια λαξεμένη
και τέλος κατακόκκινο όλο φως
δεν έχει αλλού τέτοια γαλήνη
οι πολύ τυχεροί ήμασταν
δεν ήθελα ποτέ να μείνω
μόνος στον έκτο όροφο
ειπώθηκαν πολλά ωραία και καλά
να συμπληρώσω ένα που δεν είπαν
ήσουν ένα μικρό παιδί σε σώμα ωραίου γίγαντα
για έναν καφέ πρωί Δευτέρας μαζί σου
θα πέταγα όλους μου τους στίχους
σκισμένες σελίδες απ’ το παράθυρο
μαζί και κάνα δυο δίσκους κι όλα τα dvd
κατεστραμμένη χώρα
μισές δουλειές
παρατημένα έργα
όπως τα βρήκες κι όπως τ' άφησες
ο ίδιος χαβάς το ίδιο παράπονο
όλα περνούν και μένουν τα ελάχιστα
γη ζώα χτίσματα κι ανθρώποι
αυτά σε ζουν αυτά και παραμένουν
αυτά σου πρέπουν για να ξαναρχίσεις
φτου κι από την αρχή λοιπόν
νυν και αεί
απλώνεται σ' όλη την ήπειρο
αντί όπως κάποτε η χαρά ενάντια του πολέμου
άβυσσος μίσους για τ’ αθώα θύματά του
εις εαυτόν και μόνον αυτόν
τους νεαρούς βλαστούς σας έτσι κάπως
τους δασκαλεύατε σαράντα χρόνους τώρα
να τους χαίρεστε
και όταν το μαχαίρι θα φτάνει στο λαιμό σας
να θυμηθείτε ότι αυτός που το κρατάει
είναι ο γιος σας
