φεύγαν κρυφά τις νύχτες ανάμεσα απ' τα σπίτια
στριμώχνονταν στις αστραχιές και στα καμπιτζίκια**
μέχρι που βγαίναν απ' την άλλη την μεριά
στα περιβόλια στους μπαξέδες
και στ' αμπέλια στα πόδια του βουνού
αυτή εδώ που έβγαζε στον Ενιπέα
πώς την κλειδώσατε έτσι ρε μπρος πίσω
με μαύρες σιδερένιες καγκελόπορτες και σύρμα·
ποια δίοδος διαφυγής σας έμεινε
*υδρορροή και κατ’ επέκταση το στενό ανάμεσα σε δυο σπίτια
**μικρές πόρτες που οδηγούν από αυλή σε αυλή
δεν ακούγεται άλλο απ' την μονότονη επανάληψη
μεταρρυθμίσεις
μεταρρυθμίσεις
μεταρρυθμίσεις
αλλαγές
διαρθρωτικές
διαρθρωτικές
διαρθρωτικές
και μοιάζουν να μιλούν για τόσα πολλά
σα να θέλουν ν' αλλάξουν τον κόσμο όλο
αηδίες
για ένα πράμα μόνον oμιλούν
αλλά ξεσκίζονται για να το κρύψουν
λες και ποτέ άλλοτε ο κόσμος δεν ξέπεσε τόσο
να συμπυκνώνει την ουσία του
σε μια τόσο ταπεινή και δόλια απαξίωση
μίας και μόνης άτυχης έννοιας
χαμηλό μεροκάματο
ευτελισμένη τιμή της εργατικής δύναμης
λες κι όλη τους η ιστορία τι ήταν
στην άκρη άκρη στέκεται του δρόμου ξανά
ελεύθερα της μνήμης να κυλάει το ρέμα·
τα παιδιά οι αμετανόητοι τα λάβαρα
τι να κοιτάει πάλι ο παλιόγερος
μπροστά πλάγια και πάνω
οπού κανείς δεν το προσέχει
μα κι ούτε το μπορεί
αφού τα μάτια μόνα τους δεν φτάνουν
μπερδεύομαι καμιά φορά
όταν ας πούμε βλέπω
στο τέλος του ποιήματος
"Αύγουστος '14"
σύγχρονος είναι τώρα αυτός
ή το έγραψε στην αρχή του πρώτου πόλεμου
εκείνου του αιώνα ήμουνα παιδί
σε τούτον επισκέπτης θά ’μαι
κι όμως ο γέρων που προηγείτο πάντων
ήταν του άθλιου σιναφιού μου
του πιο εκλεκτού κι αρχαίου κομματιού του
να γιατί ο θεσμός αυτός θέλει την ελευθερία
ενέχει την ελευθερία παράγει την ελευθερία
κοντά δέκα αιώνες τώρα
κι ας είναι το στολίδι της κάθε φορά άρχουσας τάξης
κι ας προκαλεί με τον χειρότερο τρόπο ο κόσμος του
να και ποιο είναι το πιο βαθύ νόημα
του καθυβρισμένου του ασύλου
κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε
για τους άλλους δεν έχουμε
μνήμη
ό,τι κι αν γίνει
μνήμη
εν μέσω καταστρεπτικού θορύβου και παρεμβολών
μνήμη
στην ομίχλη του πράσινου και τ΄αψηλού
μνήμη
σε μια γωνίτσα μοναχά
μνήμη
τρεις γλάροι μία σημαδούρα κίτρινη
και η θλιμμένη Sophie να καπνίζει
τρεις μέρες άσπρα ελαφριά silk cut
αυτοί εκεί
της ψωλής τον χαβά
τας μεταρρυθμίσεις
να συνεχίζει η ένδοξος Ελλάς
δεν πα να ωρύεστε εσείς
εκβιασμός επέμβαση πραξικόπημα κτλ κτλ
έχετε πλάκα
δεν καταλάβατε μάλλον τίποτε από
γενναίο νέο κόσμο
κι ακούστηκαν πρωί πρωί κανόνια
στον μαύρο κήπο του μικρού Καυκάσου
όταν οι ανόητοι τ’ Απρίλη πήγαιναν για ύπνο
πληγές
πολλές πληγές
παντού πληγές
ν' ανοίγουν
να μην κλείνουν
χωρίς αυτές δεν πάει άλλο η σκύλα
γι’ αυτό τις ξύνει και τις γλύφει
κι όσο είναι μακριά
κρύβεσαι πάλι θλιβερέ μου στο πάπλωμα σου
χωρίς να σκέφτεσαι πως
τα δύο χιλιάδες χιλιόμετρα που σε χωρίζουν
είναι μια χώρα μόνο
κι αν τα μετρήσεις απ’ το Ριζοκάρπασο
μονάχα χίλια
αργά το βράδυ έδειξαν οι Αρμένιοι τρεις νεκρούς Αζέρους
κι όμως χορεύουν στους γάμους τους την ίδια ακριβώς λεζγκίνκα
με μαγεύουν οι ευκάλυπτοι
δεν είχε τέτοια δέντρα στον τόπο μου
είν' εντεψίζικο δέντρο ο μετανάστης ο ευκάλυπτος
μεγαλώνει γρήγορα για τον χρόνο του ανθρώπου
γίνεται θεόρατος κι οι ρίζες του πιάνουν όλο το χωράφι
το στεγνώνει
σηκώνει δρόμους και σπάει τα πεζοδρόμια
ζάπι δεν γίνεται
έλα μου όμως που ο αγέρας τον χειμώνα
κάνει εξαίσιες μουσικές στο φύλλωμά του
ο Ορφανίδης που τον έφερε εδώ
μικρός ποιητής και μεγάλος βοτανολόγος
άξιος γιος της τάξης του
κοίταξε μόνο να ωφεληθεί απ’ τα καλά του
δεν νοιάστηκε και πολύ
για τ’ ότι θα τον σφάζουν στην ακμή του
