την άνοιξη καθαρίζονται οι αποθήκες
πετούνε τα παλιά τους έξω
όλοι μαζί του συγκροτήματος
ιεροτελεστία της κατανάλωσης· των αγορών
έχει και τα προσχήματά της βέβαια
πριν απ’ το φορτηγό του Δήμου
ψάχνει ο ένας τ’ άχρηστα τ’ άλλου
για κάτι χρήσιμο ίσως
κι οι μετανάστες κι οι Ρουμάνοι
πάνε σχεδόν πέντε χρόνια
αυτές οι πληγές δεν κλείνουν έτσι
ω Βόρειοι αφελείς κι ανυποψίαστοι
ούτε με ξύλινους διάδρομους σε παλ χρωματισμούς
κι ανώδυνη τυφλή προσπέλαση
ούτε με πλαστικές φασκιές της άσπρης αποστείρωσης
σε κτίρια τραυματισμένα
κακοφόρμισαν τόσο γρήγορα
κι άπλωσαν σ' όλη την Ευρώπη
Άσ’ τους αυτούς
οίδασι γαρ τι ποιούσι.
Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.
Τον μύθο κυνηγούν ακόμη.
Την λίγη αρμονία αναζητούν
του όλου την γωνίτσα ν’ ακουμπήσουν
και μες στην παραζάλη πια
και του μυαλού
την φτώχια την καταραμένη
παίρνουν ό,τι πολύ εύκολα εξηγούν άλλοι
και νοιώθουν και γνωρίζουν
για γνώση απόλυτη και για μυστήριο φοβερό…
Βολεύονται και τους αρέσει.
Άσ’ τους. Ευτυχισμένοι νά 'ναι.
Πάμε γι’ αλλού, στα δύσκολα.
μηχανισμός εξισορρόπησης τυχόν αποκλίσεων
τέσσερις λέξεις μεστές νοήματος και περιεχομένου
εμένα όμως με αρέσει πιο πολύ εκείνο το τυχόν
πόσο περήφανο με κάνει
ποτέ δεν έλπιζα η χυδαία τέχνη μου να γίνει υψηλή πολιτική
μόνο οι εσναφήδες μηχανικοί του σήματος ή του ελέγχου
μπορούν να με καταλάβουν
λέγαν τ' ασήμαντα του ύδατος αιωρούμενα σταγονίδια
χωρίς εμάς ψωριάρες δεν υφίστασθε
μα πού ν' ακούσουν οι φιλόδοξες του χρώματος γραμμές
έτσι κάπως και σβήσανε πριν φτάσουνε στο κιούπι με τις λίρες
σκοτώνουν γέρους και παιδιά
έτσι ήταν πάντα ο πολιτισμός τους
κι εσείς ακόμα αστόχαστοι αυτόν ζηλεύετε
κατατεμαχισμένος τόπος
από φτιαγμένες ιστορίες
και ανιστόρητες έχθρητες
τα βουνά
Μπέλλες
Όρβηλος
Λαιλιάς
Μενοίκιον
Κερκίνη
Αλή Μπουντούς
Αλή Μπαμπά
Μποζ Νταγ
κι η μάνα όλων των βουνών
όσα έναν γύρο στην λίμνη
στο βάθος χαμηλά και χιονισμένες
απ' του Κλειδιού το άνοιγμα
οι κορυφές του Πιρίν
δυο
πάντα εκτός αγέλης
και μαζί
όχι πως είμαστε υποχόνδριοι ή μισάνθρωποι
κάθε άλλο μάτια μου
του κόσμου τούτου και της γειτονιάς παιδιά
μα της αγέλης μας οι σχέσεις ήταν πρόστυχες
γλυκιά μου
τo ότι θά ‘σαι συ στην μία άκρη
κι εγώ στην άλλη του Ε75
χίλιες κοντά λεύγες μακριά σου
εσύ να ανασταίνεις πεθαμένα σπίτια
στον βορρά
κι εγώ να γράφω πεθαμένα ποιήματα
σε χώρα έρημη του νότου
δεν είναι κάτι που περίμενα
τ’ ομολογώ
σιγά μην γίνει η θάλασσα
αυτή ποτέ δική σας
αστόχαστοι
εδώ ήταν πάντα δέσε
στα γρήγορα ξεφόρτωσε· φόρτωσε
και φύγε
