Γύρισε όλος σοβαρότητα,
με κοίταξε με ύφος εμπιστευτικό,
ανθρώπου που γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις
από χρόνια τώρα.

Τον λόγον ύστερα σιγοψιθύρισε
με κάποια χροιά συνωμοσίας θαρρώ:
“Εγώ, θα σε βοηθήσω...
Αλλά και συ βρε αδερφέ,
περίμενε άλλον έναν-ενάμιση χρόνο
να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου.”

Υπέθετε μου φαίνεται
ο καλός μου συνάδελφος
πως μια ή δύο επιπλέον δημοσιεύσεις
-οτιδήποτε δηλαδή- 
σε διεθνή περιοδικά κύρους εγνωσμένου,
έγκριτα στους κύκλους των ομοίων μας, 
τη ζωή μου θα μετέβαλε άρδην
πλουταίνοντας το μέχρι στιγμής φτωχό περιεχόμενό της
κατά το εν τέταρτον σελίδας τύπου Α4. 

πρώτα θα μετρηθείτε επακριβώς γυμνοί
μετά τα χρέη σας· θα δούμε 

πρώτα οι απαιτήσεις και οι όροι 
γραμμένοι στην περγαμηνή 
σφραγίδες όρκοι κλείδωμα στην σύγκλητο
μετά απ' τα δυο ταμεία του λαβείν και δούναι 
και να κρατήστε μόνο όσα χρειάζεστε
να μην πεθάνετε μέχρι του χρόνου 

μην χαίρεστε 
για ένα να είστε βέβαιοι
θα σας δοκιμάσουμε 
λίγο με φόβο λίγο με πείνα
λίγο απ' την ουσία σας κι από την ψυχή σας 
και λίγο απ' τους καρπούς της γης σας
κι αυτά είναι τα καλά νέα για τους υπομονετικούς

της σιδηράς λοιπόν κλίμακος εσύ
της διαφυγής 
που δεν έπρεπε να βάζεις με τον νου σου

κι έβλεπες ωραίους νέους  
να στρέφουν την κεφαλή αδιάφορα 

ούρλιαζες μες στις αίθουσες
έναν παιδαγωγό ρε γαμώτο
έναν Παπανούτσο· έστω έναν Ακρίτα 
δεν άκουγε κανείς 
τι να ακούσουν οι κωφάλαλοι 

το βράδυ λούζονταν σε ραδιοκύματα 
κι αγκάλιαζαν ίνες οπτικές 
τι σχέση έχουν όλοι αυτοί 
τι σχέση έχουν με παιδιά και με χαμόγελα
γιατί πηγαίνουν και τι λένε
ποιος τους καταλαβαίνει

ας τα σκεπάσουμε λοιπόν τ' αρχαία μας γεφύρια
πληγωμένα είναι και κρυώνουν

κάθε πρωί μπροστά απ' το σαγμοειδές κέλυφος  
του οπλισμένου αμφιθεάτρου 
μ’ εκείνην την υπέροχη τοιχογραφία που ήλιου 
που χάθηκε στον ήλιο και στις απελπισμένες επιγραφές  
μπροστά απ’ τ’ απομεινάρια και τα ίχνη της
δεν άκουσες ποτέ κάποιον σοφό 
ή έναν της τέχνης να μιλάει γι’ αυτήν 

απόγευμα ήταν 
πριν απ’ την νύχτα των μεγάλων τραπεζών 
κι ενός χαχανητού για το παιχνίδι των εφήβων 
πάμε γλυκό μου 
η θάλασσα πρασίνισε 
ψιχαλίζει

Πώς χορταριάζει τόσο γρήγορα
τ’ άγαλμα του Παπαναστασίου;

Σαν χθες ήταν που εκείνος ο ανεκδιήγητος
πρωθυπουργός της χούντας τελευταίος
μες σε ψιλή βροχή εγκαινίαζε
τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματός μας.

Ας είναι,
πολλοί ήρθαν και παρήλθαν.
Γνώση είναι ό,τι μένει και μετράει.

Ο Δάσκαλος ήταν ανέκαθεν δυσκοίλιος.
Η ποίησή του αχαμνή,
νερόβραστη κι αναιμική,
για ιδέες και εικόνες σχολαστικά μιλούσε όλο,
πρότυπα ακίνητα και στασιωτικά του κόσμου,
πράγματα ανούσια και προφανή
ήθελε ν’ αποδείχνει με το λογικό του μόνον.
Άσε που τους θεούς του φοβόταν κι αγαπούσε
κι όλο τους ανακάτωνε στην τέχνη του κρυφά,
όταν μπορούσε βέβαια και το σήκωνε ο καιρός.
Τη θέση του κοίταγε να φυλάξει φυσικά ο άνθρωπος
από ασεβείς αιρετικούς, θρασυτάτους υλιστάς ή αισθητικούς.
Τους υποταχτικούς του συνέχεια αναδιέταζε,
σχήματα, ταχτικές, στρατηγικές και τα λοιπά,
όλο συσκέψεις και λογαριασμοί, χαρά καμία.
Το μέλλον να ταιριάξει ήθελε καθώς λιγόστευε ο χρόνος
και να το φτιάξει κατά πως αυτός σκεφτόταν
για τα δικά του πρόσωπα -παιδιά, φίλους, παραπαίδια-
και, τέλος πάντων, για της στρυφνής του σκέψης τη διαιώνιση.

Ξάφνου όμως ένα πρωινό,
λίγα φεγγάρια πριν το τέλος της καριέρας,
η ενάργεια βάρεσε κατακέφαλα
έναν αγαπημένο του βοηθό
που έμπλεος θάρρους κι αφελείας αναφώνησε:
“Μα ο Δάσκαλος είναι δυσκοίλιος!”

Κι όλα ένα γύρω κατέρρευσαν.