Δύο Θασίτισσες γερόντισσες ελιές
μαύρες, καμένες κι άραχνες
μαραζιασμένες σαν το δρυπεπή καρπό τους,
σε ασβεστόλιθο σταχτόχρωμο, θρυμματισμένο,
στην κορυφή αρχαίου λατομείου.
Σου μένει μόνο να θεωρείς πέλαγος
ανάμεσά τους, να γελιέσαι συνεχώς.
Της φαντασίας σου είναι η σκιά
ή μήπως φάνηκε απέναντι η Λήμνος;
Σπάνιο το βέβαιον.
Στα είκοσι χρόνια τρεις φορές,
ύστερα από βροχή ή άνεμο βόρειο, άγριο.
Μα μαγική της φύσεως η εικόνα, εξαίρετη.
Ενάργειας πλήρης.
Αντάξια της επιμονής και του απολεσθέντος χρόνου.
Φτάνει.
Όχι πως βέβαια αρνήθηκες
τον έναστρο του αιώνα σου ουρανό.
Είχες το μερτικό σου στα μοντέρνα, να το πούμε.
Τεχνολογίες, επιστήμες,
του κήπου των Εσπερίδων θάματα
-δεν είναι πράματα ν’ αφήνονται αυτά.
Χαρά δεν βρίσκεις άλλην όμως. Αν
αλάτι, λάδι, μέλι και κρασί
μία φορά λιμπίστηκες.
