Κάθε πρωί, αφήνω τη γαλήνη της Αστρίδας
ν’ ανέβω στη σταχτιά αετοφωλιά του Αρχάγγελου
όπου και συναντιέμαι μ΄ ένα ζευγάρι αεροπλάνα αστραφτερά
που σπάνε το φράγμα του ήχου. 
                                 Άθως,
                   Λήμνος,
Σαμοθράκη.
Πεδίον κυανόχρουν της απέλπιδός μου μάχης.
Καράβι αργοκίνητο, λευκό
σέρνεται νωχελικά ανάμεσα στη Θάσο και τον Άθωνα.
Βόμβος μηχανής.
Ρόγχος μεσημεριανού κώματος επερχομένου.
Μα που πάνε, τι κάνουν;
Ποια καπνομάγαζα άφησαν,
ποια Λέσβο παν να προσκυνήσουν;

Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.
Λατομείον λευκού μαρμάρου ατελεύτητο,
μετέωρο στο χρόνο -μαθηματική ασυνέχεια.
Πευκάκια μικρά, ίσα που αρχίσαν
να πρασινίζουν τις πλαγιές με τα αποκαΐδια,
το μέλι του Θεολόγου ρέει στις κυψέλες μαύρο ακόμη.
Τι δουλειά έχει αυτό το άσπρο στεφάνι θανάτου,
σημείο πολιτισμών άλλων, βαρβαρικών,
πάνω ακριβώς στους κόμπους της πέτρας και του αλατιού;

Με μιαν αχρηστευμένη πετονιά στο ένα χέρι,
στέκομαι στην άκρη του κάβο-Σαλονικιού
και ψηλαφώ με τ’ άλλο την Ιερισσό απέναντι
το μέρος που ήθελε να κόψει ο Ξέρξης
ενώ ο ήλιος έχει βουτήξει στις Ελευθερές,
πίσω απ’ την κορφή του Παγγαίου.

Μα ο τόπος αυτός είχε κι άλλη ζωή.
Πριν τα καράβια μου και τ’ αεροπλάνα μου,
πριν απ’ τις εσπέριές μου σκέψεις. 

Όρθιοι φαλλοί,
τυλιγμένοι κισσό κι αμπελόφυλλα.
Φύλλα συκιάς που δείχνουν πιο πολλά
απ’ όσα κρύβουν.
Μικροί σάτυροι, Σειληνοί και μαινάδες
κι ο βασιλιάς Διόνυσος
πίσω απ’ τη βρύση μου.
Έρωτας άγριος, ώσπου να πεις:
‘δεν μπορώ άλλο, φτάνει, θα πεθάνω’.

Μια ακακία,
ακόμη μια
-Κωνσταντινουπόλεως αυτή-,
δυο αρμυρίκια, τρεις ελιές.
Ανάμεσα θάλασσα.
Τρεις παρέες.
Αυτός είναι ο παράδεισος.

Βραχνή, βαριά, αργόσυρτη η φωνή του,
ξέρει πού πάει νωχελικά,
κρατάει καλά τον μυστικό ρυθμό της
αφήνοντας τον Λόγο λίγο-λίγο.
Ανάσα πρωινού,
ύστερα από μηνών αγκομαχητό.

Έμπνευση σαλεμένου ράδιο-παρουσιαστή,
επ’ ευκαιρία θανάτου ξαφνικού
μελετητή άξιου και στοιχειοθέτη,
ληξίαρχου, καταγραφέα
-αν ο μελίρρυτος λόγος μπορεί βέβαια
να ταξινομηθεί και να ερευνηθεί,
εκτός από να ειπωθεί.

Σεφέρης λοιπόν κι αλυσοπρίονα μαζί,
στα χέρια πρώην καταδίκων,
νυν κηπουρών των πανεπιστημιακών μας κήπων
που εντρυφούν σε προγράμματα κοινωνικής επανένταξης.
Κι από κοντά ΒΜW και πρόσωπα εμπόρων
νέων, όπως νομίζεται, τεχνολογιών.

Όλα μ’ αγγίζουν και δεν μ’ αγγίζουν
όλα μ’ αφήνουν και προχωρούν.
Εξαίσια νεανικά κορμιά
ενδεδυμένα δρόσον πρωινή,
θέρος κι ελαφρότητα
ηδυπαθή περιφέρονται
στον περίβολο του Ιερού μας
όπου αδιαλείπτως πραγματεύεται
ο Λόγος
σαν εμπόρευμα κοινό
-σιτηρά ας πούμε, καλαμπόκι,
εδώδιμα προϊόντα, εγχώρια ή αποικιακά-
από λογαμοιβούς σε παραπήγματα αυθαίρετα,
σ’ ανταλλακτήρια θέσεων.
Ώ μεγαλείον της αλλαξοκωλιάς!

Όμως, εγώ το ξέρω πως
κόντρα σ’ όλα, πάντα και παντού
ο Λόγος πραγματώνεται
σαν κώδικας στης γλώσσας,
στης φωνής, στων ήχων
τους πλεονασμούς. Και πως
λίγος μόνον αρκεί και φτάνει
για να γεμίσουν ως και δέκα πουκάμισα αδειανά.
Πολύς, μπορεί και ύβρις νά ’ναι.