Την λεν Ηλέκτρα.
Ήρθε απ’ την θάλασσα.
Με το κομψό, μονό σκιφάκι* της
πήδηξε ξαφνικά απ’ το Καραμπουρνού,
κωπηλάτησε όλη τη θάλασσα που θέλει να γίνει λίμνη
κι ήρθε γραμμή στη νέα παραλία
εκεί ακριβώς όπου άλλοτε
αράζαν τ’ αρματαγωγά του πολεμικού ναυτικού.
Έβγαλε τη γλώσσα της στο θλιβερό μέγαρο μουσικής,
γύρισε αριστερά και μούντζωσε την πόλη με δυο χέρια,
έδωσε σάλτο, ανέβηκε
στα σανίδια που κάλυψαν τις τσιμεντένιες ράμπες της ντροπής,
φώναξε κάτι για δημοκρατία της θάλασσας
κι ήρθε γραμμή στην κλινική
να τρυπώσει στην αγκαλιά της μάνας της
και στο στήθος του ημίγυμνου μπαμπά της.

Ίσα που μ’ έριξε μια αδιάφορη ματιά,
-τι να την νοιάξει ένας γέροντας πού 'λιαζε στην παραλία τ' αχαμνά
     του-
την άρπαξαν οι νοσοκόμες κι οι σεκιουριτάδες
και την φυλάκισαν οι άχαροι στα γυάλινα κελιά των νεογνών.

Ας είναι!
Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μας την δώσουν πίσω…