Γνώση, βαθιά γνώση
κρυμμένη ή φανερή,
δημόσια ή προσωπική
είν' ό,τι μένει.

Τι κοινό έχω εγώ μ’ έναν έντιμο ταξιτζή
που κατοικεί στο ακριβώς από κάτω μου διαμέρισμα;

Το βράδυ της Παρασκευής, 
όταν μου λέει ότι δεν έχει ψυχή έξω 
μ’ αυτό το ψoφόκρυο για να μεταφέρει,
εγώ του απαντώ πως πια δεν έχω 
άλλον κανένα μαθητή για να διδάξω.

Ήρθε ένας παππούς ογδοηκοντούτης και τρεμάμενος 
από τον πάνω, τον τελευταίο όροφο. 
Ενοικιαστής αυτός, ενοικιαστής κι εγώ 
- καινούριος εγώ στην οικοδομή. 
Απελπισμένος ο άνθρωπος με τα κοινόχρηστα, 
400 Ε αυτός,
οι άλλοι όλοι γύρω στα 200. 
Του έλυσα εν μέρει την απορία του, 
ξέρω καλά τους παππούδες απ' τα χρόνια της ανασυγκρότησης. 
Έφυγε ο συνταξιούχος του ταμείου εμπόρων 
γαληνεμένος και μ' έκανε κι εμένα ευτυχή.

Είπε για το παλιό σαλόνι μας: 
"Τι ωραίο σαλόνι, μοντέρνο 
και πώς πάει το κόκκινο της φωτιάς με το μαύρο!"

Είπε και για την Μαίρη: 
"Μα αυτό το κοριτσάκι είναι γιαγιά;"  

Και μια λέξη για μένα παλιά και μαγική: 
"Θέλω να έρθεις κάποια στιγμή για έναν καφέ. 
Πρέπει να γνωριστούμε διότι είσαι EYΧΑΡΙΣ!"

Μεγάλη η χάρη του θεέ μου!
 

Χαμένος στη γλυκιά κι ατέλειωτη παραμυθία
της έρευνας του σήματος της μιας αλήθειας της κρυμμένης
μες στων ανέγγιχτων συμβόλων το λαμπρό πλεονασμό
που κοινωνία μόνον προσδοκούν αιώνες τώρα μα δε βρίσκουν,
εσύ, ένα χαζό παιδί συνέχεια εδώ σε πονηρό τόπο γερόντων,
για δέκα χρόνια τώρα και ως συνέπεια φυσική
της αναζήτησης του ενός γαρίφαλου μιας άλλης εποχής
και της σταγόνας που ποτάμια θα ξεχείλιζε μα δεν ευτύχησε
καθώς αγνόησε η τρελή το νόμο της συνάφειας και της
    συνοχής,
έμαθες σιγά-σιγά να αρκείσαι σ' ό,τι έχεις,
να είσαι ό,τι είσαι, να μη μιλάς, να μη πονάς
και να χαμογελάς στα όνειρα της ανοήτου ευφορίας,
είτε αλλονών είτε δικά σου,
όλη την πίκρα ώριμης κι ύστερης γνώσης καταπίνοντας.