Είναι κάποιοι διόλου αθώοι φοιτητές
που επιμένουν να ζωγραφίζουν τοίχους.
Τους αγαπώ
-τους φοιτητές μου αυτούς
και τους ζωγραφισμένους τοίχους.

Δεν εννοώ τα περίτεχνα γκράφιτι,
ούτε τα εξυπνακίστικα συνθήματα.
Εκείνα πάλι τα ηρωικά κι ωραία
της τρυφερής νεότητος, έχουν παρέλθει
ανεπιστρεπτί μαζί της.

Αυτοί είναι άλλοι,
δεν φαίνονται και φασαρία δεν κάνουν.

Στο κάτασπρο, φρεσκοβαμμένο κλιμακοστάσιο
χθες μ’ ένα μολύβι απλό
κάποιος -κάποια;-
ζωγράφισε ένα κλαράκι ανώνυμο
με τέσσερα φύλλα
δίπλα στη πόρτα του Ιερού μας.

Έτσι πρωί-πρωί
εν μέσω θορύβου αγρίων τροχοφόρων
και τεχνητής αναπαραγωγής
εξαίσιας κλασικής μουσικής
που πάει να μας γελάσει,
στη θλίψη και τον αβάσταχτο καημό
επελεύνοντος καρκίνου
εκείνο το πολύσημο άχρωμο κλαδί
ανοίγει την καρδιά μου
διάπλατα.

Kάντε σεις, κάνετε δημόσιες σχέσεις
κι αφήστε ’μένα να δουλεύω,
τις άδειες σκέψεις που αιωρούνται να γεμίζω
κι ουσία πέμπτη να μαζεύω,
μέσα από σκύβαλα συλλέκτης
ταπεινός κι ευτυχισμένος.

λεύκες πλατάνια κι ακακίες με πράσινα φύλλα ακόμα
Δεκέμβρης στα γεμάτα
τι μπάσταρδοι χειμώνες είν΄ αυτοί

δεν πήραμε καμίαν άδεια για τις παροχές
φώναζε ο ρήτορας απ’ την αψίδα του Γαλέριου 
κι ανταπαντούσες 
τι λέει ρε παιδί
αυτό κι αν είναι αντίσταση· όχι παίξε γέλασε

φοβάμαι μου είπες
όσο οι δρόμοι είναι αδειανοί· φοβάμαι
όσο ο εκπρόσωπος δεν θέλει αντιπρόσωπο στην άσφαλτο
φοβάμαι

και χάθηκες σ’ ένα κοντσέρτο 
για δυο ιπτάμενα και τρία επίγεια
ή σε μια συμφωνία σε χρώμα μπλε μείζον
δεν θυμάμαι 
αν ήταν ακριβώς στην via egnatia 
με κλειστές τις πύλες της πόλεως 
εμένα όμως μ' αρέσει έτσι
να βρίσκω παραπόρτια ανοιχτά

για την Ρεντίνα και τις Εννέα Οδούς 
πρόλαβες να περάσεις το γεφύρι 
πριν να το θάψουν λάσπες κόκκινες 

'φούσκωσε αποβραδίς το Μέγα ρέμα
οι δώθε δεν θα παν στην λαϊκή σήμερα'
άκουσες την γλυκιά κυρούλα με το καρότσι 
το διάφανο πλαστικό αδιάβροχο  
και τ’ άσπρα σαν της μάνα σου μαλλιά 
ανατρίχιασες
είχες ν' ακούσεις τέτοια φράση απ' το '60

έρημη λεύκα μοναχή κατάξερη και τελευταία 
στη μέση στο πλημμυρισμένο ρέμα
και τα σπιτάκια της Καπουτζήδας εμμονή 
ο Εγγλέζος περιηγητής με την ομπρέλα να 
αναφωνεί χωρίς κανείς να τον ακούει 
oh so beautiful so Doric 
they use you only as a kitchen garden

ξόδεψες κάπου επτά χρόνια στους νερόμυλους 
μέχρι να βρεις πάλι τον δρόμο σου

Εγώ το ήξερα ότι σαράντα χρόνια
περπάταγα πάνω σε τάφους.
Πήγαινα σιγά
στις μύτες των ποδιών,
στις άκρες των μονοπατιών
κι έψαχνα να πατώ
σε πέτρες που δεν μοιάζαν λαξεμένες,
σ' άσφαλτο αντιβιοτική και τσιμέντο άσηπτο.

Οι άλλοι;