Χαμένος στη γλυκιά κι ατέλειωτη παραμυθία
της έρευνας του σήματος της μιας αλήθειας της κρυμμένης
μες στων ανέγγιχτων συμβόλων το λαμπρό πλεονασμό
που κοινωνία μόνον προσδοκούν αιώνες τώρα μα δε βρίσκουν,
εσύ, ένα χαζό παιδί συνέχεια εδώ σε πονηρό τόπο γερόντων,
για δέκα χρόνια τώρα και ως συνέπεια φυσική
της αναζήτησης του ενός γαρίφαλου μιας άλλης εποχής
και της σταγόνας που ποτάμια θα ξεχείλιζε μα δεν ευτύχησε
καθώς αγνόησε η τρελή το νόμο της συνάφειας και της
    συνοχής,
έμαθες σιγά-σιγά να αρκείσαι σ' ό,τι έχεις,
να είσαι ό,τι είσαι, να μη μιλάς, να μη πονάς
και να χαμογελάς στα όνειρα της ανοήτου ευφορίας,
είτε αλλονών είτε δικά σου,
όλη την πίκρα ώριμης κι ύστερης γνώσης καταπίνοντας.