μηχανισμό στις μηχανές
σχεδιάζει λένε το οικονομικών
πόσο αφελείς...
μηχανισμοί και μηχανές
πάνε να πιάσουν το άρρητο
το υπέροχο
το καταπληκτικό
το που τους κοινωνικούς μηχανισμούς του αγνοούν
καλύτερα ας του κάνουν μιαν εικόνα να το προσκυνούν
γιατί αυτό τους κρατάει ζωντανούς
από πάντα κι ακόμα
μένουμε δύο
μόνοι μας μένουμε
ακόμη
σ' αρχαίες κατακόμβες
βαρβαρικές και άτεχνες
μένουμε οι δυο μας
στον βόρειο εφιάλτη τους
δύο
photo: Jonas Adolfsen, Kungstrædgården T-banestasjon, Stockholm.
τους μήνες της εντατικής
ήσουνα ένας πανύψηλος σκούρος άγγελος
και μετά στην αποθεραπεία άλλους τόσους
ερχόσουν αθόρυβα στον ύπνο μου
στο σκοτάδι ή στο πρώτο φως της χαραυγής
και μου ψιθύριζες στ' αφτί 'μπαμπά πώς είσαι· ήρθα'
κρατιόμουν πάνω σου σφιχτά μη φύγω για πάντα
ήταν κι άλλες σκιές αγαπημένες
καμιά όμως τόσο δυνατή
καμιά τόσο βέβαιη
καμιά τόσο δικιά μου
σ' ευχαριστώ Ευθύμη μου
ευτυχώς, μου απέμεινε η ικανότητα της λήθης
μπορώ και ξεχνώ όσα δεν θέλω να θυμάμαι
βάζω λοιπόν στην άκρη δεκατέσσερις ανάλγητους μήνες...
είμαι εκεί που πρέπει
ανάμεσα σε γκρίζο ουρανό και γαλάζια θάλασσα
πλάι σ' ένα άσπρο εκκλησάκι με λάβαρα και σημαίες
μέσα στην υγρασία του πρωινού
με δυο θηρία καράβια στην πλάτη μου
επέζησα και συνεχίζω
το αυτό εύχομαι
από βάθους καρδιάς
δι' όλες και όλους
ω Εγνατία νέα
μακρύς τάφος προσφύγων
τι νέο κανάλι θανάτου είναι αυτό που φτιάξατε
γύρω απ' το fortress Europe σας
μείναμε μόνον δύο στον ερειπιώνα των Σταγείρων
ένας παλαιός πολεμιστής ανάπηρος και ξεροκέφαλος
με βακτηρία και τρεις τρύπες στο κεφάλι
κι ένας θρασύτατος έφηβος
η Μακεδονική φρουρά δεν μας καλοβλέπει
καθώς χασκογελούμε στα χαλάσματα της στοάς
μα εμείς θα μείνουμε
την απόφαση την πήραμε
κι ας πάει ο Φίλιππος να γαμηθεί
photo: E. C. Dimakis
πάλι στην Άκανθο απ' έξω σέρνομαι
αυτή την φορά κουτσός με βακτηρία
πέντε άθλιους χρόνους ύστερα
με προσπερνούν οι δυο βαριοί οπλίτες που συναγωνίζονται
ο Άνδριος και ο Χαλκιδεύς
πού να τα φτάσεις αυτά τ' αγριεμένα παλικάρια
που τρέχουν να καρφώσουν δόρατα στην ξύλινη πύλη της πόλης
εσύ ένας αφελής Ήδωνας αυτούς αποικιστές του νότου
ας είναι
έχω παιδιά κι εγγόνια να φροντίσω
photo: Christos E. Dimakis
https://blog.moudaniwn.gr/2019/09/15/menhir-ena-proistoriko-anaglyfo-apo-akantho/
ξεχάσατε τα δεν ξεχνώ
όπου κυλούσανε
σταγόνες αίμα προς τον νότο
σε πόρτες τζάμια ασανσέρ
κολόνες αυτοκίνητα και σάκες
κι όσους θυμούνται
τους έχετε πια για σαλούς
ήτανε κάποτε δυο πόλεις δυστυχισμένες
τις χώριζε μία μικρή θάλασσα
και κοίταζε η μια την άλλη κοντά για χρόνους εκατό
πίσω απ' την πόλη την μικρή την νέα
μία λουρίδα γης
και μετά μία μεγάλη θάλασσα
μετά πολλά βουνά· άγρια βουνά
κι ύστερα ένας πολιτισμός μεγάλος
αρχαίος και ευγενικός λέγανε...
... πίσω της η μεγάλη πόλη δύστυχη και δισχιλιετής
είχε μιαν ήπειρο άγρια και βαρβαρική ως και τα τώρα
τέλειωνε το άστυ της σε θεόρατα κάστρα με πανύψηλους πύργους
που όμως σπάνια την έσωσαν από δεινά
όταν ήρθε τέλος ο αιώνας και τα τείχη της γίναν άχρηστα
οι άρχοντές της έκαναν τους πύργους φυλακές
και στα ερείπια των τειχών της πίσω τους
τουφέκιζαν τους εραστές της πόλης μαζί με τους φονιάδες
και όλα φύρδην μίγδην τραβούσαν στον καιρό...
χωρίς ποτέ όμως να λείψουν οι εραστές της
photo: Christos E. Dimakis, Καρά Τεπέ, Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη
καλό πράμα ρε σεις η κρίση
φαίνονται όλοι· ξεβρακώνονται
βγάζει ο φόβος το μέσα έξω τους
τώρα πια τους ξέρεις όλους και λες
μα τι δουλειά είχα εγώ
μ' ετούτους τους μαλάκες
έτσι είναι
αυτόν τον μικρόκοσμo δεν μπορείς να τον αντέξεις
παρά μόνον με λόγο παραληρηματικό
κανένα πρόβλημα με τους απλούς ανθρώπους
φτώχια κι αξιοπρέπεια μαζί ήταν πάντα
με τους αμόρφωτους της academia
αυτόν τον συρφετό
που βγάζει αβέρτα και για χρόνια
ομοίους και χειρότερους είναι το κακό
