ήτανε κάποτε δυο πόλεις δυστυχισμένες 
τις χώριζε μία μικρή θάλασσα 
και κοίταζε η μια την άλλη κοντά για χρόνους εκατό

πίσω απ' την πόλη την μικρή την νέα
μία λουρίδα γης 
και μετά μία μεγάλη θάλασσα 
μετά πολλά βουνά· άγρια βουνά
κι ύστερα ένας πολιτισμός μεγάλος 
αρχαίος και ευγενικός λέγανε...

... πίσω της η μεγάλη πόλη δύστυχη και δισχιλιετής 
είχε μιαν ήπειρο άγρια και βαρβαρική ως και τα τώρα 
τέλειωνε το άστυ της σε θεόρατα κάστρα με πανύψηλους πύργους 
που όμως σπάνια την έσωσαν από δεινά

όταν ήρθε τέλος ο αιώνας και τα τείχη της γίναν άχρηστα 
οι άρχοντές της έκαναν τους πύργους φυλακές 
και στα ερείπια των τειχών της πίσω τους
τουφέκιζαν τους εραστές της πόλης μαζί με τους φονιάδες 
και όλα φύρδην μίγδην τραβούσαν στον καιρό... 

χωρίς ποτέ όμως να λείψουν οι εραστές της 

_{photo: Christos E. Dimakis, Καρά Τεπέ, Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη}