ο αντίπαλος είναι ιερός
μπορεί κάθε στιγμή να χαθείς απ' αυτόν
ή να χαθεί από σένα
τι ιερότερον του τέλους
τέτοια σκεφτόμουν μόνος
για τον ευτελισμό της αντιπαράθεσης
εδώ στην μακρινή Μαγγελανία
όπου και ξέφυγα την εποχή μου
photo: Christos E. Dimakis, Μέγαρο Μουσικής Μ2
χωρίς αγώνα
χωρίς αισθητική
χωρίς καθόλου σαρκασμό
και αυτοσαρκασμό
μάγκες
δεν βλέπω να την βγάζετε καθαρή
στην αθλιότητα αυτής
της έσχατής σας εποχής
όταν θα βλέπω τους καθεδρικούς σας να καίγονται
εγώ θα ξέρω γιατί καίγονται εσείς θα σταυροκοπιέστε
όχι δεν είναι απλά τυχαία "ατυχήματα"
είναι προβλέψιμες βέβαιες καταστροφές
δεν ζούμε στον μεσαίωνα
ούτε καν στον εικοστό αιώνα
όλα μπορούν ν' αποφευχθούν
κι η πιθανότητα του ατυχήματος
να περιοριστεί οριακά στην γειτονία του μηδενός
και τους πολλούς τρόπους
και τα απεριόριστα μέσα έχουμε
τις σχέσεις δεν έχουμε
λογικές κόστους-κέρδους
αξιολογήσεις
κι αποφάσεις ανθρώπων είναι όλα
θα σας το πω ευσχήμως και στους δυο
και ας σας φανεί λίγο γελοίο
να κάνει κάποιος διαθήκη τους καημούς του
ενώ δεν έχει ο ακτήμων τίποτε να σας αφήσει
εντάξει εσύ μεγάλε με πέρασες στην πολιτική
κι εσύ μικρή στην επιστήμη και την τεχνική
είστε σαφώς καλύτεροι κι οι δυο
τώρα σας θέλω όμως και τους δυο
να γράψετε πιο όμορφα ποιήματα
αυτά αγάπησα τα τρία πιο πολύ
έξω από σας κι από την μάνα σας
στον κόσμο οπού μου έλαχε
α
κι όσους στο δρόμο μου βρήκα
γλυκούς ανθρώπους και κατατρεμένους
Χιονοχώρι·
λίγο πιο πάνω απ' το χωριό
ο δρόμος που σαν φίδι
ανεβαίνει το Μενοίκιον
μακρύ γυμνό βουνό στην κεφαλή της Σίριος
βουνό θεοσκότεινο
οι γνωστικοί παλιοί το είπανε Μποζ Νταγ
δύο παγκάκια ένα καημένο πευκούλι ψιλόλιγνο
και όλως παραδόξως παραδίπλα
μια θαλερή ελιά
κι απέναντι να στραφταλίζει
το Πάγγαιον των Ηδόνων
ανάμεσά μας το Νύσιον πεδίον
δεν έχει τίποτα πιο πάνω απ' εδώ
ώσπου να δεις την Δράμα
πουρνάρι πέτρα κι ουρανό μόνον
χορτάρι και καμιά φορά χιόνι
ποιος τάχα να καθήσει τώρα
ντάλα μεσημέρι Μάρτη μήνα
Δευτέρας Καθαράς
αφού όλοι πέθαναν ή έφυγαν
μένουν μονάχα οι ευκαιριακοί
παραθεριστές
οι περαστικοί
και κάποιοι σαλοί σαν κι εμένανε
Σ' ευχαριστώ που μ' αξίωσες θάνατο στιγμιαίον,
ανώδυνον, ανεπαίσθητον, ανεπαίσχυντον, ειρηνικόν
και μόλις πριν την καλήν μου απολογίαν ενώπιόν Σου
και επί του φοβερού Σου βήματος
μού 'δειξες την πόρτα της επιστροφής.
Στο δρόμο προς τα πίσω είδα από μακριά
δυο φίλους μου αγαπημένους,
τον Σταύρο και τον Παντελή, να έρχονται προς Σε.
Ούρλιαζα χαιρετώντας τους για νά γυρίσουμε παρέα.
Μα η φωνή μου δεν ακούγονταν στ' απόλυτο κενό.
Έτσι είμαι εδώ τώρα να ξαναμεγαλώνω, βρέφος, απ' την αρχή,
με νέα μάνα, νέο πατέρα,
σε κόσμο νέο φριχτό κι άσχημο...
Θα τα καταφέρω.
Σ' ευχαριστώ.
στους ήχους του απογεύματός μας
είναι και μια καμπάνα από μακριά
καθώς και του στρατώνα βραχνός ο σαλπιγκτής
αυτά δεν φεύγουν όσο κι αν μονάχος σου τα ξύνεις
μαζί τους θες δεν θες θα πορευτείς
τσαχπίνη μου εδώ νότια του Αίμου
photo: google maps, Σέρρες
η Βαγγελίστρα απ' το πατρικό μου, οι Άγιοι Ανάργυροι και τρία εγκαταλειμμένα στρατόπεδα
ένα παράθυρο γραφείου
όροφος έκτος γωνία και τσιμέντο
με δυο ζαρτινιέρες πλαστικές
βασιλικός
θυμάρι
κατηφέδες
έτσι με βλέπουν τα καράβια που φωτογραφίζω
photo: Christos E. Dimakis
έμεινες έτσι να ρημάζεις
δεν μπορούν να σε κρατήσουν
μήτε να σε φροντίσουν
δεν μπορούν να σε πουλήσουν
και σε τυλίγουνε εν τέλει
με σύρμα αγκαθωτό ατσάλινο ντυμένο στα ξυράφια
είναι ένας δεύτερος δρόμος για την φοιτητική Λέσχη
το μεσημέρι κι αργά το απόγευμα
μπροστά από το γραφείο μου
ο άλλος είναι πιο πολυπληθής· ο από πίσω
περνούν ανεπαισθήτως
καθώς πηγαίνουν για φαΐ
ή επιστρέφουν πλήρεις για να συνεχίσουν
τον ρόλο τους ως ο άλλος πόλος
αυτός ο συνήθως σιωπηλός της επικοινωνίας
σιωπηλός μέσα σιωπηλός κι έξω
με κατεβασμένο κεφάλι πλειστάκις
λίγες οι φορές που φωνασκούν γελούν και χαίρονται
συνήθως όταν οι παρέες τους είναι μεγάλες
τότε ξαφνιάζομαι
υπάρχουν λέω· δεν εξέλειπαν ως είδος
σηκώνομαι και τους χαίρομαι απ' το παράθυρο
επιμένω
δεν ξέρω τι να περιμένω απ' τους ελάχιστους
τον έρωτα
τον λόγο
ή την εξέγερση
είναι πολλά τα χρόνια της μιζέριας
κι η λύπη αβάσταχτη για τόσες γενιές χαμένες
άθλιοι γονείς
τους κάνετε σαν και τα μούτρα σας
ας είναι
να φοβάστε αυτό το κάτι που πάντα μένει
