συμβαίνει παντού
ακόμη και στους πιο ευτυχείς
ανυποψίαστοι χαρούμενοι ακόρεστοι καταναλωτές
επιδρομείς άγριοι στα καταστήματα της φτήνιας...
πανύψηλες αποστεωμένες Ασιάτισσες πωλήτριες
κούκλες της Άπω Ανατολής
συναγωνίζονται επάξια τις άγαρμπες Σκανδιναβές
πίσω από πάγκους
ταμειακές μηχανές
ανάμεσα σε δοκιμαστήρια
κι αποθήκες
photo: Christos E. Dimakis, Vestby, Norway
ε τώρα
μην κοροϊδευόμαστε κιόλας
μεταξύ μας
άλλο είναι η μάνα και άλλο ο μπαμπάς
σιγά μην και του δείξουμε την αγάπη μας
ποιος τον χέζει τον μπαμπά ...
οι βίαιοι άνθρωποι φαίνονται
σχεδόν ποτέ δεν έχω πέσει έξω
το μάτι κι οι κινήσεις των χεριών
κυρίως
ύστερα ο λόγος κι οι συμπεριφορές
αυτά φαίνονται
σε διαδρόμους κυλικεία κι αμφιθέατρα
αλλά θέλει κι εμπειρία
ή να τα έχεις ζήσει
ή να έχεις παλέψει πράγματι
με τον άλλο σου εαυτό
αυτά και τίποτε άλλο
τι σοφές κινήσεις
τι υψηλή διεθνής πολιτική
αμ η δημοσιογραφική κάλυψις
αι αναλύσεις των διεθνολόγων
πώς εξέπεσε τόσον όλος αυτός ο κόσμος
πού βρέθηκε τόση άγνοια και αμορφωσιά
στην εποχή της κορύφωσης της γνώσεως
των τεχνολογιών και των επιστημών
ποια όψιμη αντίθεση είναι εν λειτουργία
και με ποιον υπόγειο τρόπο τόσο καταλυτική
έναν πιλότο θέλω
σ' αυτήν την άγια λίμνη στον βορρά
είμαι μεγάλος
το φορτίο μου βαρύ· πολύτιμο
έναν πιλότο θέλω στ' αβαθή
μην και σκαλώσω στις βρωμιές σας και στα εγκλήματα
δυο τελευταίοι ατέλειωτοι μήνες
με σημαδεύει αυτή η άνοιξη
για πάντα
να ξυπνώ τρεις η ώρα της νυκτός
να σου τηλεφωνώ και να σε φαντάζομαι στο μπαλκόνι μας
στα ριζά αυτού του δεκαορόφου τέρατος
να χάνομαι στον ψηφιακό λαβύρινθο να μη βγάζω άκρη
και να με λες τρελό που σε ξυπνώ αχάραγα
ναι· με τρελαίνει το τόσο κοντά σου και ταυτόχρονα τόσο μακριά
δεν είναι ο εγκλεισμός
είναι ο εγκλεισμός στο πλάι σου
στρατόπεδο και φυλακή το νοσοκομείο
κελί ο θάλαμος
σιδερένιο κλουβί το μεταλλικό Γερμανικό κρεβάτι για νάνους
θα σε προσπεράσουν κόρη μου των εικοσιδύο χρόνων
δεν θα θελήσουν ποτέ να καταλάβουν το γιατί το έκανες
ξέρουν πως αυτοί είναι οι ένοχοι
αλλά δεν έχουνε τ' αρχίδια ν' αναλάβουν την ευθύνη
το ξέραν όλοι
το ξέραν κι οι δασκάλοι σου
το βλέπαν κάθε μέρα
μα οι γάτες σκεπάζουν στην άμμο τα σκατά τους
μηχανισμός εξισορρόπησης τυχόν αποκλίσεων
λέει
τέσσερις λέξεις μεστές νοήματος και περιεχομένου
εμένα όμως με αρέσει πιο πολύ εκείνο το 'τυχόν'
πόσο περήφανο με κάνει
ποτέ δεν έλπιζα η χυδαία τέχνη μου να γίνει υψηλή πολιτική
μόνο οι εσναφήδες μηχανικοί του σήματος ή του ελέγχου
μπορούν να με καταλάβουν
εκείνο που θυμάμαι σαν απόψε
σούρουπο γλυκύτατο της άνοιξης
είναι ένας μαυριδερός αδύνατος
φαντάρος από μια περίπολο
που να μας δείχνει όλος καμάρι κι άγνοια
γυαλιστερές τις οχτώ σφαίρες του γεμιστήρα του Μ1
στην τσακαλαρία όλη
κάπου ανάμεσα στο σχολειό και στην Βαγγελίστρα
η Αντιγόνη πια ήταν κατάκοιτη στο σαλόνι μας
σε ένα μήνα έφυγε· πώς να κλάψει άλλη μια φορά
έκλαιγε συνέχεια απ' το '45 και περίμενε τον γιο της
χωρίς είδηση σήμα και σημείο
κι εγώ χρονώ δώδεκα
τ' αγαπημένο της εγγόνι
τάξη έκτη
είναι σαν ταξίδι επιστροφής στον χρόνο
ξυπνάς κι είσαι σ' έναν εφιάλτη μέσα
τίποτε δεν άλλαξε
είμαστε πίσω ξανά
πριν κι απ' το χίλια επτακόσια ογδόντα εννιά
αριθμητικώς 1789
δεν θέλουν την συμφωνία σου
δεν τους νοιάζει
πέτυχαν την απόλυτη υποταγή σου
