όταν θύμωνε μαζί μου μικρή η κόρη μου 
και θύμωνε πολύ συχνά 
μου έλεγε πως θα φύγει 

θα πάει σ' έναν άλλον μπαμπά που έχει και είναι στα καράβια 

έτσι κι εγώ απ' τον φόβο μου 
ο στεριανός έμπλεξα με καράβια 
έγινα ο άλλος 

ο ήλιος στην Σαλονίκη χρυσίζει τα πάντα το πρωί 
τα χρυσίζει και μετά το μεσημέρι 
αυτό ταιριάζει με την ώχρα και το κεραμιδί 
έκανα εφτά χρόνια παιχνίδια 
με τα χρώματα στις φωτογραφίες μου 
μέχρι να το καταλάβω

ξεκίνα γλυκό μου απ' την παράγκα

σας τριγυρίζουν
αστραφτερά αυτοκίνητα του θανάτου 
εξαίσια άδεια σπίτια της μοναξιάς και της κατάθλιψης 
του αέρος του κρεβατιού και του προγεύματος
του ενοικίου δηλαδή και της γαιοπροσόδου 
της αστικής ηλιθιότητας 
του ιδίου
 
αυτός ο κόσμος μισεί τα παιδιά του 

ξεκίνα γλυκό μου απ' την παράγκα
θ' αντέξεις 
αντέχεις

πρωί· πολλά ήταν τα σπίτια σαν αυτό 
όχι δε σού 'ρχονταν ως τους ώμους
μα σ' άφηναν να ανασάνεις φρέσκο αέρα 
να δεις λίγο ουρανό να πεις μια καλημέρα 

τώρα για να το δω στην μέση της Παπάφη
πηγαίνω στον ΟΤΕ απέναντι μία φορά τον μήνα 
ποιος θα με πίστευε αν τού 'λεγα πως μόνον 
για την χάρη του δεν πληρώνω ηλεκτρονικά
αλλά με μετρητά στο ταμείο τους λογαριασμούς