Πεθύμησα νερό από στάμνα
πήλινη κάτω απ' το δέντρο
υγρή απ' έξω σκοτεινή
ν΄ανοίγω το μπαρτακοβούλωμα
από μικρούλι μισοπράσινο ακόμη κουκουνάρι
να χύνω το νερό σε τσίγκινο κύπελο
και να σ' ακούω μάνα να με λες πειραχτικά
στ΄ αμπέλι μας μεσοκαλόκαιρο καταμεσήμερο
'με τις υγείες σας...'
τι να τα κάνω τα ψυγεία σας
τις καταψύξεις και τα κλιματιστικά σας
ένα λαγήνι χωματένιο δεν το φτάνουν...
ξεχειμωνιάσαμε ε
τον πηδήξαμε κι αυτόν τον χειμώνα
να έρχεστε
νεράκι έχει
μόνο να κουτσουλάτε πιο λίγο
και μη μου γεννήσετε τ' αυγό σας στην βιβλιοθήκη πάλι
photo: Christos E. Dimakis
πώς πέφτουν έτσι χαράματα οι ναοί τους
πώς σπάνε έτσι κομμάτια τα περίτεχνα αγάλματά τους
αυτοί δεν ήταν οι μέχρι χθες έγκυροι
οι πολυγραφότατοι κι αλάνθαστοι
οι κάτοχοι απίθανων δεικτών
αξιολόγησης αναγνωσιμότητας επίδρασης
να σας πω την αλήθεια
κάθε πρωί που ξαφνικά πέφτει ένας τέτοιος
μπροστά στα πόδια μου
εγώ ξύνω τ' αρχίδια μου
έτσι κι αλλιώς γελούνε μόνοι τους οι χάχες
εκείνη η αδιόρατη σταγόνα στην άκρη του ράμφους σου
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού
στ' αρμέ μπετόν
αυτού του ευαγούς ιδρύματος
τότε καταλαβαίνω την άνοιξη
όταν τα χελιδόνια δεν μ' αφήνουν
να φωτογραφίσω καθαρό ουρανό
Τώρα τον πούστη το θάνατο
θα τον παλέψεις μόνος.
Ξέρω,
οι αντοχές σου λίγες είναι.
Ξέρω,
φοβόσουν μια ζωή.
Ξέρω,
ολόκληρη ζωή δεν αγαπούσες.
Ό,τι να γίνει ήταν, έγινε
-κι έγινε σωστά.
Το τέλος είναι τέλος
κι ερώτηση καμία πλέον δεν χωρά.
Άρχισαν τότε να χάνονται όλοι
οι κατά γένος ή αγχιστεία άνθρωποί μου,
ο ένας μετά τον άλλο
αναίτια,
αφήνοντάς με ζωντανό,
να μεγαλώνω μοναξιά και κλάμα
και να αυγαταίνω την απόγνωση.
Όντως οσμίζεται ο θάνατος
κι ακούγεται
κι αγγίζεται
και φαίνεται.
Κρυφά ή ανενδοίαστα φανερά
υπερίπταται πάντων και πληροί κάθε κενόν
του Θεαγενείου τούτου μεγάρου.
Πλήθη αλλοφρόνων ασθενών
ρέουν ακατάπαυστα
σε διαδρόμους, κλίμακες, ανελκυστήρες-
χώρους και μέσα ανεπαρκή της έκτασης των απειλών.
Δεν μπορώ και πάλι όμως την λύπη να δω,
δεν μπορώ...
Φταίει η ανόητη αισιοδοξία μου;
H σκoπίμως παρατεταμένη εφηβεία μου;
Οι αμετάκλητοι ματεριαλισμοί στο ξερό μου το κεφάλι;
Ή μήπως αυτοί οι ωραίοι στρατιώτες
με τις αστραφτερές τους άσπρες μπλούζες,
με τα φτερά και τις ρομφαίες τους, μαχητές
που προστασία μας παρέχουν
δίνοντας μάχη απέλπιδα;
Περνούν καμιά εικοσαριά ειδικευόμενοι μπροστά μου,
είναι νέοι, ωραίοι
κι όλοι χαμογελούν και παίζουν σαν παιδιά
σαν να σου λένε
-Κι αν να νικήσουμε είναι αδύνατο,
τώρα πια κάτι κάνουμε, τον καθυστερούμε.
Ύστερα, ποιος ξέρει,
κάτι παραπάνω θα γίνεται.
κότσυφας επί γρανιτών
αδιαφορών απολύτως
για τις πειραματικές καλλιέργειες
ανθέων βραχωδών εδαφών
είμαι
