έχεις ποτέ νοιώσει έναν πόνο στην καρδιά
ίδιον μ' αυτόν του έρωτα αλλ' όχι απ' αυτόν
τον ένοιωσα μια δυο φορές μπροστά σε ένα ποίημα
νόμιζα πως ήταν οι λέξεις η αρχιτεκτονική ο ρυθμός
όχι ήταν το πράγμα πίσω απ' το ποίημα που έσφαζε
τώρα που γίνομαι φωτογράφος το νοιώθω συνέχεια
τόσο που πολλές φορές φοβάμαι να δω τις φωτογραφίες μου
Ποτέ, πουθενά και για τίποτε
επαγγελματίας, που λένε, δεν έγινα.
Λέγαν πως ήμουν καλός,
μα εγώ ποτέ δεν το πίστευα,
κι είχα πάντα τον φόβο
πως ό,τι απ’ τα χέρια ή την κεφαλήν μου έφευγε
ολίγο κουσουρλίδικο ήταν.
Τέλος πάντων.
Τη μισή μου ζωή έτσι έχω περάσει,
μα ό,τι έκανα μ’ άρεσε
κι ό,τι τελείωσα με γέμισε χαρά και φόβο.
Αμοιβή δε λογάριασα,
ένοχος ήμουν σαν πληρωνόμουν,
λίγο δηλαδή νόμιζα ότι έκλεβα.
Τι έκανες, έλεγα, τώρα Τάκη μου
και σε πληρώνουν οι άνοες;
Μου φαίνονταν οι νόμοι τις αγοράς αφύσικοι
ή εγώ εκτός φύσης.
Πληρώνεσαι να κάνεις πράγματα.
Γιατί;..
Αλλιώς, τι θα έκανες:
Τίποτε;
Κοιτάζω τρία χρόνια μετά την φωτογραφία αυτή.
Να σπρώχνει ο νεαρός πρόσφυγας το καρότσι
μέσα στη λάσπη του ποταμιού της Ειδομένης.
Ήμουν στην ηλικία του το '80.
Εικοσιπέντε, σαν κι αυτόν, ίσως.
Ο Ευθύμης μου δύο μηνών και το καρότσι του MacLaren.
Σαν κι αυτό.
Το έσπρωχνα στις λάσπες της Ανθεμούντος,
δεν είχε άσφαλτο ακόμα και κολλούσε.
Κόκκινος πηλός της Τούμπας.
Συμπτώσεις...
Εμένα δεν με κυνηγούσαν σφαίρες.
Ούτε άγριοι τζανταρμάδες πλαστικόφρακτοι
μου έκλειναν τον δρόμο.
Το μόνο μας κοινό,
η έγνοια μας να τ' αναστήσουμε.
Φτάνει όμως για να τον καταλάβω και να κλάψω.
____________________
Μάρτης '16 - Μάρτης '19
photo: Depo Photos
https://www.facebook.com/DepoPhotos/photos/a.1241755235853118/1241755375...
μην το ψάχνεις
εσύ είσαι ένας 'κακός πούστης' του Νότου
κι εγώ είμαι ένας σκύλος μπουνταλάς
μα πεισματάρης του Βορρά
αντέχουμε κι οι δυο
:-)
καλή χρονιά
ήρθανε κι έφυγαν μ' ομίχλη
και ξαναήρθαν και θα ξαναφύγουν
ας γύρισα στα χρόνια του πατέρα μου
έχω κι εγώ ωραία παιδιά να συνεχίσουν το πελέκημα
των πάλλευκων ασβεστολίθων
______________________
*πελεκητές πέτρας λιθοξόοι
έρχομαι από καλύτερη εποχή
αρνιέμαι να πάω σε χειρότερη
θα μείνω εδώ μετέωρος
στην μέση· να μετρώ καράβια
να λέω και μια καλημέρα με νόημα
σε όσους βιαστικούς με προσπερνούν
ψιχία σκύβαλα και μόρια
μαθαίνουν να μαζεύουν
γρυλίζοντας και αλυχτώντας
αντίπαλοι εχθροί και ξένοι
βιογραφίες χωρίς βίο
συναξάρια δίχως άγιο
πείνα και φόβος
και έρως εν τέλει ευτελής και αγοραίος
γελιούνταν ότι ενόμιζαν
πως θα τελειώσουν όλα σε μιαν γαλήνη ανυπόφορη
δεν αγνοούσαν μόνο υποβρύχιες μυστικές ροές αέναες
τόσα ποτάμια τόσα ρέματα και τόσοι χείμαρροι
αλλά και θερμικές μεταβολές ψηλά
στα βόρεια και τα δυτικά που γίνονταν Βαρδάρης
κι εγώ λέω πολλά
μην με ακούτε
ακούτε όσους δεν μιλούν
ακούτε όσους ψιθυρίζουν
