κρυφή φιλοδοξία του ποιήματος είναι
να γίνει τραγούδι στο στήθος του ποιητή

ελάχιστες φορές τα καταφέρνει
γι αυτό και δεν τ' ομολογεί
τελεία και παύλα

Αφού είναι άφατο
άρρητο κι άλεκτο,
τι το βασανίζεις ρε γαμώτο;

Άσ’ το μέσ’ στη σιωπή του.

απλά με μάθανε οι παλαιοί 
το μέγα μυστικό του πώς
να μπαίνω στη θέση του άλλου

έτσι μονάχα μπόρεσα

Εντάξει, εντάξει.
Ομολογώ.
Ξεφεύγω λιγάκι απ’ τα πράγματα.
Είναι κι αυτή η μανία μου με τις ιστορίες γενικά,
είτε αλλονών, είτε δικές μου.
Μ’ αρέσουν τόσο…
Και τις μπερδεύω με τ’ αληθινά.

Εκείνος ο παππούς,
το προσφυγάκι απ’ τα Καλύβια,
ο χρυσός τεμπέλης
-καφές, κυνήγι, τσιγάρο, μουχαμπέτι,
φτώχεια, πείνα, τσίπουρο,
οχτώ παιδιά, εγγόνια δεκατέσσερα -
φταίει για όλα·
ο παραμυθάς.

Βαφτίζαν την Γιαννούλα
Απρίλη του σαράντα ένα,
βομβάρδιζαν τ’ αεροπλάνα.
Δεν πήγε καν στην εκκλησιά,
έμεινε στο καφενείο για ρακί.

Είναι μετά να μην σκαρώνεις στίχους;

τα έξοχα θέματα
σε χείλια στεγνά κι ανέραστα
όση αλήθεια κι αν κουβαλούν
όση τέχνη και μαεστρία να τα τυλίγει

γίνονται ντοματόσουπα σε κουζίνα γηροκομείου

με άλλα λόγια:
άμα είσαι σκατάς...

συλλέκτης ραδικιών πικρών 
έγινα από πολύ νωρίς 
παιδί σχεδόν 
αδιαφορούσα για το μέλι

                                       
                                        _{“….
                                        Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
                                        Να μην τις παίρνει ο άνεμος.”}
                                      

ποιος άνεμος θείε Μανώλη
ιδέα σου ήταν πως
μπορούσε να τις πάρει ο αέρας

ήταν βαριές οι λέξεις μας
κι ήταν οι ίδιες πρόκες
τεράστιες και πολύχρωμες
κατρακυλούσαν στα βουνά
λιώνανε βράχους και χάραζαν δάση
και ειν’ ακόμα εδώ
ξεκάρφωτες κι αλανιάρες
να τις κουνήσει ποιος
______________________
"Tumbling Tacks", Claes Oldenburg and Coosje van Bruggen

Μαθαίνω τη στιχουργική του καθενός,
μ’ εμβρίθεια, πάθος και πνεύμα,
καθώς λένε δημιουργικό.
Μα πάντα δεν μ’ αρέσει και την παρατώ.
Αντίθετα, οι ψηφιακοί μου κώδικες 
δεν μού ‘τυχε να ξεχαστούν ποτέ.
Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για σύγκριση
ως προς τη δυσκολία.
Βάλτε τώρα έναν ποιητή να εκτελέσει
μια αποκωδικοποίηση Viterbi ή LDPC
σε μήνυμα που τού ‘ρθε τελείως κατεστραμμένο.
Ένας αιώνας δεν του φτάνει…
Και ποιος ξέρει σε τι μονοπάτια θα χαθεί. 

Ο περιττός πλεονασμός νομίζω εντέλει 
είναι αυτό που μ’ απωθεί.
Τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
Φτάνει ο λόγος από μόνος του.
Έχει αυτός τον δικό του εγγενή πλεονασμό,
όσον χρειάζεται για να στηθεί ο  κώδιξ.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, άχρηστο.

Ποτέ ίσως δε θα καταλάβετε
την ποίηση που κρύβει η πέτρινη επιφάνεια
των πιο χυδαίων λέξεων
όταν αυτές κρέμονται σε χείλη αποξηραμένα
κι εκφέρονται αργά, βέβαια, αμετάκλητα.

Απέτυχα παταγωδώς
                                   εις την προσαρμογήν.

Ειδικός στο σχεδιασμό προσαρμοσμένων φίλτρων
και στη βελτιστοποίηση του δέκτη,
σε κάθε είδους περιβάλλον παραμόρφωσης.
Δεν μπορώ, δε δύναμαι 
ν’ ακολουθήσω ομηλίκους
και τους ρυθμούς του κόσμου των.

Μένω λοιπόν,
σ’ ό,τι συσσώρευσαν οι χρόνοι μου
και οι των πίσω μου αιώνες.

Ξέρω καλά τα γραμμικά. 
Σπουδάζω με εμβρίθεια και το χάος.
Αβεβαιότης, πιθανότης, απροσδιοριστία,
πρόβλεψη, ανίχνευση, εκτίμηση· 
διαμόρφωση, αποδιαμόρφωση, κώδικας,
σύμβολο, σημείον, λέξις.
Τ’ αγαπώ.

Πώς γίνεται όμως και δεν με τρέλαναν 
οι λόγοι τους ακόμη; 
Πώς γίνεται και ομιλώ ακόμα
γλώσσαν της κοινωνίας, άπελπιν;

Φταίει ίσως η ισχύς των ονείρων μου,
συνδυασμένη με την παραδόξως χαμηλή μου εντροπία
- εγώ ένα ντροπαλό παιδάκι ήμουν.

Στίχοι μου που για πάντα μου ξεφύγατε  
και σας αναζητώ τις νύχτες μου απελπισμένα 
από κουρτίνες πίσω, σκούρες και βαριές, 
της μνήμης και των ουρανίων μετεώρων.

ναι το άκουσα το πρωί

θα βρεις χιλιάδες λέξεις 
να κρύψεις την ντροπή σου
μα δεν θα είναι ποίηση 
μήτε πολιτική 

τι μου συμβαίνει αλήθεια
εγώ που τον σκοτεινό θάλαμο μίσησα στα δεκαεννιά
και δεν ξανάπιασα σχεδόν κάμερα στα χέρια μου
τι κάνω στα εξήντα μου ο κωλόγερος

πού είν' εκείνο το
'άσπρο χαρτί και μαύρα γράμματα'
της αναλφάβητης γιαγιάς μου Ζουμπουλιάς
και του ευπατρίδη Τηλεμάχου
που είχα για σημαία
πού το πέταξα σε πέντε χρόνια μέσα
σε ποιαν ψηφιακή μου θάλασσα

και πήρα κάμπους και βουνά
δρόμους και παραλίες
πρόσωπα χέρια πόδια και κορμιά
να κλέβω από παντού ψυχές
ανάσες μνήμες και ζωές
για να γεμίζω δίσκους μ' έγχρωμα τέρα-μπαΐτια

να μη το βασανίζουμε πολύ·
μάλλον κατάλαβα ότι έκανα
ετούτην την δουλειά μία ζωή
μόνο που πλαξ φωτοευαίσθητος
ήτανε το μυαλό και τα χαρτιά μου

έλιωσε τα παπούτσια του
να βρει κάτι ζωντανό
σ' αυτή την πόλη των νεκρών
βρήκε μια συγκέντρωση Ιρανών μόνη
χλωμή και μαραζιάρα
μπροστά στο κοινοβούλιο

μιλούσε

έκατσε στο πλάι και πίσω
άκουγε τον ρυθμό στα φαρσί κι έκλαιγε
κανείς εντόπιος δεν σταματούσε

τι να σας πω 
ίσως φανώ και λίγο ασεβής 
μα δεν μπορώ και το πολύ το σάλιο

καλό είναι το ποίημα 
ακόμα πιο καλό όταν γίνεται τραγούδι 
τι να το κάνω όμως· δεν μου φτάνει 
εγώ ήθελα πάντα τον ποιητή ποίημα· μέχρι το τέλος 
τα άλλα όλα είναι λίγα
γι’ αυτό και λέω στιχηρά τους στίχους μου

αν κωλοτρίβεστε και θέτε κι ένα όνομα 
για πρόχειρο έχω το Άνθος Φιλητάς μα έχει κι άλλα 

αυτό και τελειώσαμε μ' αυτά  

Kι' από της ποίησης την οίηση,
ήτοι νόσον ιεράν,
ποιος γιος του Επίκουρου θα μας σώσει;

Πρώην υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, 
νυν βιοτέχνες, βιομήχανοι
κι εμπορευόμενοι πράγματα γενικώς 
-όχι, καμία σχέση μ’ εδώδιμα προϊόντα
εγχώρια ή αποικιακά όπως παλιότερα-
ευτυχείς, δασύτριχοι κι υπερβολικά υγιείς,
στα όρια, θα έλεγε κανείς, του εμφράγματος,
με τα κλειδιά του παραδείσου ανά χείρας,
αντάμα με δεκάδες κάρτες πλαστικομαγνητικές,
περιδιαβαίνουν την Ευρώπη
αναζητώντας τεχνολογίες νέες και προϊόντα 
μ’ εφαρμογή στις εγχώριες κατασκευές τους-
σπιτάκια δηλαδή, φτηνοσυσκευούλες και ρουχαλάκια.
Συναλλασσόμενοι, προβλήματα δεν έχουν στην Ζυρίχη,
όπου οι τραπεζικοί σημειώνουν ότι 
“ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ”, 
ω τι τιμή στον αναγνώστη!

Τι γυρεύω εγώ ανάμεσά τους;
Πώς χάθηκα, πού πάω;

Όχι,
θα αρνηθώ πλήρως τη μαθηματική λογική 
της προσθαφαίρεσης ελιάς, νερού και ήλιου.
Όχι,
θα αρνηθώ την πέραν του όντος λογική 
της ραπτομηχανής και του χωνιού.
Θα προσπεράσω
τις 3300 γονυκλιτείς μετάνοιες των αληθινών Ελλήνων. 

H λογική του “ντζουλουφιού” μου φτάνει μόνον
για ν’ απορρίψω  
κι ας φαίνεται πως υπερβάλλω λίγο.

από παιδί εχάζευα στον ουρανό
τα σύννεφα κι έφτιαχνα ωραίες ιστορίες

μετά μου φάνηκαν πολύ μακριά
κι έτσι τις έφερνα στο πλάι μου

Στον δρόμο ήμουν πάντα.

Πριν την Αμφίπολη είδα το Παγγαίο να τυλίγεται
σε σύννεφα και σε βροχή ανοίξεως γλυκείας.
Μετά, στο Ροδολίβος ανοίχθηκεν ο ουρανός 
κι έλαμψαν χιόνια αναπάντεχα ως τα καπνοχώραφα,
που όμως στην Ηλιοκώμη, στη μεγάλη στέρνα, όλα είχαν λειώσει. 

Τότε είχα τον κάμπο των Φιλίππων στα πόδια μου.
Τον έβλεπα.
Αριστερά μου έλαμπε το Φωτολίβος.
Τη Δόξα του Δοξάτου εκυνήγησα
ως που τη βρήκα σφαγμένη στην Τούμπα,
κάτω απ’ τις κραυγές των Δαρνακοχωριτών
που επευφημούσαν τον διερχόμενο του Δαρείου στρατό.

Ο δικός μου πατέρας δεν ήταν σαπωνοποιός,
έτσι ποτέ δε σκέφτηκα να γίνω διπλωματικός υπάλληλος
και φυσικά δεν ήταν δυνατό να παραιτηθώ από θέση 
διευθύνοντος συμβούλου ναυτιλιακής εταιρίας.
Θερμάστρες πετρελαίου αθλιότατες καθάριζε ο άνθρωπος 
κι όταν βολέψαν οι καιροί κι ως όλοι 
κατάφερε ένα μίζερο αυτοκίνητο ν’ αποκτήσει, 
φοβόταν μήπως του σκουριάσει 
κι αρρώσταινε βαριά -χωρίς καμιάν ποιητική υπερβολή-
κάθε που έβρεχε.

Παλιός λοιπόν φτωχομπινές και ξεγραμμένος,
εν μέσω τώρα οργισμένων νεοπτώχων
της γνώσης σαλταδόρος, αιρετικός και παραβάτης,
κατ’ εξοχήν όμως συλλέκτης πάντοτε ψιχίων 
των τραπεζών της εύφορης αγνοίας,
δεν μπορεί, σε τέτοιες τέχνες υψηλές
κάτι θα βρω για να προσθέσω.

Σε ξέρω Ιάσονα, 
απατεώνα, κλέφτη.
Το δέρμα το χρυσόμαλλο ν’ αργάζεις
ταμπάκη, εκδορέα, σφάχτη.

Να ρίχνεις ανάκατες καμπύλες
των βιβλίων του Λυκείου σου
να εξηγείς τα άπειρα με τις πεντάλφες,
να τους γαμάς τη νέα μεταφυσική.

Του δάσκαλου, του φροντιστή, 
του σοφιστή ιδιαιτερά,
του που παλεύει κι εξηγεί 
το βάθος και την έκταση του απλού
είσαι.

Μιας ποίησης του μεγαλείου
της αοράτου επιφανείας,
της φύσεως του όντος  
της τόσο κοντινής.
Του σήμερα, 
του χθεσινού χθες 
και του αυριανού αύριο. 

Καμπύλες του Λυκείου,
πρώτα σου εργαλεία.

Ίσως και νά ‘χασα αξιόλογα ποιήματα
και την συνοδεύουσα αισθητικήν απόλαυσιν.
Μα όταν έβλεπα την λέξη θάνατος
στην ίδια γραμμή δύο φορές
ή αν μ’ έπνιγαν τα άλφα τα στερητικά
τα παρατούσα.

Πόσο μ’ οργίζει
ο πούστης ο Χριστιανόπουλος!

Και τι με νοιάζει τώρα εμένα
η αρβύλα του στρατιώτη του;

Πού είναι τα προεντεταμένα στήθη
των δικών μου γυναικών
και τα κατάμαυρα μουνιά τους;

Έλα όμως που ο παμπόνηρος
κάνει στροφή απότομη
και μ’ αναγκάζει ν’ απογειωθώ.

Το ίδιο είναι, ο ίδιος πόνος.
Της χάριτος, του έρωτος.

Ασύμφωνον.

κάπου εκεί 
και περίπου τότε 
έγιναν όλα πέτρα αγέλαστη

μα εμένα μ' έπιασαν τα γέλια 
που δεν λέν ακόμα να μ' αφήσουν

έτσι κάπως έφτασα στον ποταμό του σαρκασμού 
κι έκτοτε τον ανεβοκατεβαίνω μέχρι την λίμνη του αυτοσαρκασμού

Τον λόγο σου ακούω
όπως τότε
που έπιασα το βιβλίο
με τη λέξη μόνη: “Ποιήματα”,
δεκαεξάχρονος
και μη καταλαβαίνοντας
αράδα
απ’ όσα κατάφεραν
και φύγαν μέσα απ’ τα χέρια σου
και γίναν κώδικας
αναγνωρίσιμος κι αντιληπτός
σ’ όσους την κλείδα του έχουν,
χωρίς να ξέρουν και κουβαλούν.

Ακροβατούσα όμως
στο ρυθμό σου,
πηδούσα χαλάσματα, ρέματα, γκρεμούς.
Παλμούς ένιωθα, ώσεις 
και κινήσεις αρμονικές.

Έλεγα
κάτι ωραίο είναι εδώ, 
κάτι που του πρέπει κουβαλώ.

Επί αντιγράφου υπευθύνου δηλώσεως 
του νόμου 1599/86
και στην πίσω του βέβαια σελίδα
γράφω ανεύθυνο ποίημα πρωινό 
και πάλι συννεφιασμένης μέρας,
του οποίου η σύλληψις εγένετο 
επί της Εγνατίας οδού,
μεταξύ Οργανισμού Υδρεύσεως
και Πολυτεχνικής Σχολής.
Όπου, ως φαίνεται, πολλά συνταρακτικά 
συμβαίνουν, υπάρχουν κι αντικατοπτρίζονται 
και η καρδιά μου δεν μπορεί,
θέλει δεν θέλει
στίχους τα κάνει.

Μπα
γιά
τι
κος
κα
φές
της
μη
χα
νής,
προ
χθε
σι
νός.
Κυ
νη
γη
τό
της
λέ
ξης
και
της
εν
τός-
εκ
τός
της
αρ
μο
νί
ας.

Όταν κατάλαβε επιτέλους
τι εννοούσε ο μεγάλος ποιητής,
τι ήταν αυτό που δεν λεγόταν
μήτε μπορούσε να γενεί,
σηκώθηκε και είπε:
“εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε
και καλά κρασιά”

Και να που τώρα
-όλως τυχαίως;-
πάλι χτυπάει η φλέβα
του δεξιού καρπού.

Καλήν αρχή.
χαρτί, μολύβι
χρόνια είχα να πιάσω.

Τις σκέψεις μου νιώθω να φεύγουν,
να μ' αφήνουν,
παιδιά που μεγαλώσαν πια
και την ανάγκη μου δεν έχουν.

Κάτι ζωντόβολα ποιήματα έχω
σκόρπια κι ασυμμάζευτα,
ανάκατα ριγμένα σε συρτάρια,
ανέγγιχτα
και φυλαγμένα κοντά δέκα χρόνια
από μάτια περίεργα και κακά.
Άρχισαν πάλι πριν λίγο καιρό
τα βράδια να χοροπηδούν και να ξεσαλώνουν.

Διαπίστωση πρώτη:
Μολύβια και στυλό διαρκείας, τέρμα.
Γράφουμε πια με πλήκτρα και δυο χέρια
σ’ οθόνες, δίσκους σκληρούς κι ενίοτε μαλακούς.
Στο επόμενο παρόμοιο ποίημα
ο χτύπος της φλέβας οπωσδήποτε θα αντικατασταθεί
με φαγούρα στ' ακροδάκτυλα.

Περαστικά μας
και εις ανώτερα.

Δυο στίχους άτσαλους γράφω κάθε φορά,
κι ύστερα τους ντύνω τους στολίζω,
να πάνε βόλτα στο Θερμαϊκό,
όπως η μάνα μου μικρά αδέλφια δυο
μας ταίριαζε τα πρωινά της Κυριακής
για να μας βγάλει στο σεργιάνι.

Κοντά παντελονάκια μπλε,
άσπρα παπουτσάκια και πουκάμισα,
πουλοβεράκια γκρι και γραβατούλες
με λαστιχάκια, της άνοιξης μου φορεσιές.

Ανάκουστος,
                               ανεξάλειπτος, αξεδίψαστος, ανυμέναιος,
αναληθοφανής,
                               αψηλάφητος, αχώρητος, απροσφώνητος,
άγνωρος,
                                ανεξιλέωτος, ασώπαστο, ατελεσφόρητο,
ακατάπνιχτος,
αχρονικότητα.

Μα γίνεται ποίηση μ’ όλα αυτά τα α;

κράτησα εν τέλει μόνον την άνω τελεία
να παίρνω αριά και που μισήν ανάσα
δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο· ίσως τ' αποσιωπητικά

σ' ευχαριστώ μικρή Κική μου

Λίγα τα λόγια των ποιητών που μ’ άρεσαν.
Τα πιο πολλά εξυπνάδες,
καημένα, κακορίζικα.
Σταράτες κουβέντες, αντρίκιες,
από καρδιάς,
λίγες.

Μα μου φτάνουν.

ζω την αυτοκτονία των ποιητών π' αγάπησα· δεν με ξαφνιάζουν
είναι λογικό κανείς να χάνεται σε τόσην παρατεταμένη σκοτεινιά

γι αυτό κι εγώ που δεν είμαι ποιητής 
γυρνάω πίσω στο '47
και ξανα-ανα-καλύπτω έγχρωμο και ψηφιακό
το ιταλικό fotoromanzo

_{photo: Marios Dimaki Adolfsen Oslo}