ήταν πολύ πιο δύσκολη η κατάλυση του κανόνος 
παρά η εφαρμογή του

με πήρε κάπου χρόνους σαράντα  
να εγκαταλείψω νόμους και διατάξεις  της γραφής   
ενώ τους είχα μάθει ευπειθώς και παρευθύς 
μέχρι την δεύτερη τάξη στο γυμνάσιο 

να γράφω χωρίς πνεύματα και ακκιζόμενες περισπωμένες
να βάζω όπου γουστάρω το νι το τελικόν και ν' ακούω την ηχώ του 
να διώξω από όπου μου φαινότανε γυναικωτό αυτό το μου 
στη θέση του να βάλω το με ή και το σκέτο μ μ’ απόστροφο 
από της μάνας  και της γειτονιάς μου την σπασμένη ελληνικήν 
και τέλος να καταλάβω ότι δεν χρειάζονται σημεία στίξης  
παρά μια άνω τελεία 

εν τέλει 
θέλει πολύ άσκηση η απείθεια 
 

τι να σας πω 
ίσως φανώ και λίγο ασεβής 
μα δεν μπορώ και το πολύ το σάλιο

καλό είναι το ποίημα 
ακόμα πιο καλό όταν γίνεται τραγούδι 
τι να το κάνω όμως· δεν μου φτάνει 
εγώ ήθελα πάντα τον ποιητή ποίημα· μέχρι το τέλος 
τα άλλα όλα είναι λίγα
γι’ αυτό και λέω στιχηρά τους στίχους μου

αν κωλοτρίβεστε και θέτε κι ένα όνομα 
για πρόχειρο έχω το Άνθος Φιλητάς μα έχει κι άλλα 

αυτό και τελειώσαμε μ' αυτά  

δεν πα να να γράφετε ό,τι θέτε
δεν πα να χύνετε του κόσμου την χολή ή το σάλιο
άμα δεν δω φάτσα κινούμενη και δεν ακούσω την φωνή ζώσα
δεν πιστεύω

τα γράμματα είναι αυτό που λέει η λέξη ψιλά

ζω την αυτοκτονία των ποιητών π' αγάπησα· δεν με ξαφνιάζουν
είναι λογικό κανείς να χάνεται σε τόσην παρατεταμένη σκοτεινιά

γι αυτό κι εγώ που δεν είμαι ποιητής 
γυρνάω πίσω στο '47
και ξανα-ανα-καλύπτω έγχρωμο και ψηφιακό
το ιταλικό fotoromanzo

_{photo: Marios Dimaki Adolfsen Oslo}

απλά με μάθανε οι παλαιοί 
το μέγα μυστικό του πώς
να μπαίνω στη θέση του άλλου

έτσι μονάχα μπόρεσα

ναι το άκουσα το πρωί

θα βρεις χιλιάδες λέξεις 
να κρύψεις την ντροπή σου
μα δεν θα είναι ποίηση 
μήτε πολιτική 

άστα ρε τα παιδιά 
να κάνουν το ωραίο 
αυτό το λίγο που μπορούν 
μην τα κόβεις 
πες τους έναν καλό λόγο 
και σκάσε 
βαρβάτε εσύ κωλόγερε 
με την καράφλα 

τώρα που δεν σου σηκώνεται πια 
σου φαίνονται όλα πούστικα

Απογοητεύτηκα απ' την πρωινή επίσκεψη
στο βιβλιοπωλείο του Κ.
Το περιοδικόν ποιήσεως
που ζήτησα την περασμένη εβδομάδα
δεν ήταν διαθέσιμο.
Κι ο ίδιος ο συμπαθής βιβλιοπώλης
δε γνωρίζει αν εξαντλήθηκε ή όχι,
αφού ο εκδότης απάντηση δεν έδωσε καμία.

Ας είναι,
θα επανέλθω την επόμενη βδομάδα.
Το πρόβλημα είναι φυσικά
πώς κάνουμε τόσες μέρες χωρίς ποίηση
και με στενοχωρεί.

Όχι πως μ’ εντυπωσιάζουν
οι απίθανοι ακροβατισμοί των άλλων κι οι ξιπασιές τους,
αλλά να,
το να τους ακουμπάς, κάτι είναι.

Πώς θ' άντεχες αλλιώς τόσον καιρό,
αναμεσίς τόσων τυχαίων αριθμών
και διαδικασιών στοχαστικών που σε τυλίγουν.
Περικυκλωμένος από τόσα μηνύματα
που δεν αποκωδικοποιούνται,
προσπάθειες τόσες που δεν τελεσφορούν.

Εν πάσει περιπτώσει,
ίσως ως τότε γράψουμε και κάνα δυο στίχους δικούς μας.

Στίχοι μου που για πάντα μου ξεφύγατε  
και σας αναζητώ τις νύχτες μου απελπισμένα 
από κουρτίνες πίσω, σκούρες και βαριές, 
της μνήμης και των ουρανίων μετεώρων.

Λίγα τα λόγια των ποιητών που μ’ άρεσαν.
Τα πιο πολλά εξυπνάδες,
καημένα, κακορίζικα.
Σταράτες κουβέντες, αντρίκιες,
από καρδιάς,
λίγες.

Μα μου φτάνουν.

τι μου συμβαίνει αλήθεια
εγώ που τον σκοτεινό θάλαμο μίσησα στα δεκαεννιά
και δεν ξανάπιασα σχεδόν κάμερα στα χέρια μου
τι κάνω στα εξήντα μου ο κωλόγερος

πού είν' εκείνο το
'άσπρο χαρτί και μαύρα γράμματα'
της αναλφάβητης γιαγιάς μου Ζουμπουλιάς
και του ευπατρίδη Τηλεμάχου
που είχα για σημαία
πού το πέταξα σε πέντε χρόνια μέσα
σε ποιαν ψηφιακή μου θάλασσα

και πήρα κάμπους και βουνά
δρόμους και παραλίες
πρόσωπα χέρια πόδια και κορμιά
να κλέβω από παντού ψυχές
ανάσες μνήμες και ζωές
για να γεμίζω δίσκους μ' έγχρωμα τέρα-μπαΐτια

να μη το βασανίζουμε πολύ·
μάλλον κατάλαβα ότι έκανα
ετούτην την δουλειά μία ζωή
μόνο που πλαξ φωτοευαίσθητος
ήτανε το μυαλό και τα χαρτιά μου

τα πράματα κι οι ιδέες έχουν όνομα 
πότε μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να το κρύβεις

κι είναι τα ονόματα τόσο της ποίησης 
τα πιο πολλά

τα έξοχα θέματα
σε χείλια στεγνά κι ανέραστα
όση αλήθεια κι αν κουβαλούν
όση τέχνη και μαεστρία να τα τυλίγει

γίνονται ντοματόσουπα σε κουζίνα γηροκομείου

με άλλα λόγια:
άμα είσαι σκατάς...

ωραία καμιά φορά τα ποιήματά σας

να έλειπε κι αυτή η έκδηλος δυσανεξία σας
προς όλα σχεδόν τ’ ανθρώπινα
που τόσο δυσκοίλιον σας κάνει
παρά το ελάχιστον της τροφής

δοκιμάστε κάποτε και κάτι άλλο
εκτός απ’ την βρασμένη όρυζα

στο πλάι σας είναι όλα

Αφού είναι άφατο
άρρητο κι άλεκτο,
τι το βασανίζεις ρε γαμώτο;

Άσ’ το μέσ’ στη σιωπή του.

όλοι σας ίδιοι είστε
στους ίδιους βάλτους γυροφέρνετε
στα ίδια κειμήλια της γριάς μάνας σας πραματευτάδες
τα ίδια εργαλεία εξόντωσης και βασανισμού με καμάρι κουβαλάτε

ξόδεψα πολλή επιστήμη για ν' αποφύγω τους επιστήμονες
ξόδεψα πολλή ποίηση για να ξεφύγω απ' τους ποιητές

ξεμένω μόνο μ’ άγιους γνωστικούς και δίκαια βρέφη

να λειτουργώ επιστήμη ελάσσονα μα τίμια
για να σκαλίζω στιχηρά σε μαύρα bit ή κόκκινα

[...αλλά γιατί "τελευταία φορά" ρε μάνα,
όχι, 
μη το λες αυτό]

οι ποιο ωραίοι στίχοι της ημέρας
ποίησης για μια ποιήτρια 

τι να ήταν η καημένη η ποίηση 
αν δεν ήταν ζωή ισορροπούσα 
ανάμεσα σε λάχανο τον κρύο χειμώνα με χοιρινό 
και λαχανοντολμάδες 

τα σέβη μου και τον λυγμό μου

Toυλάχιστον να ήξερα
ότι την ώρα αυτή,
της Βυζαντινοειδούς μας παρακμής,
της εν μικρογραφία Οθωμανικής μας πτώσης,
τον ωραίο Λόγον ότι σμιλεύουν
λαμπροί τεχνίτες του,
έργα κάλλους και αληθείας
ότι γεννιούνται,
αποτύπωμα ανεξίτηλο
της εποχής τους και των άλλων της ανθρώπων.
Θα ’μουν ήσυχος.

Ή περί άλλα τυρβάζουν
βουτώντας στα δικά τους έσω
που μπορεί και σχέση καμία να μη έχουν
με τα έξω τους;

Σε ξέρω Ιάσονα, 
απατεώνα, κλέφτη.
Το δέρμα το χρυσόμαλλο ν’ αργάζεις
ταμπάκη, εκδορέα, σφάχτη.

Να ρίχνεις ανάκατες καμπύλες
των βιβλίων του Λυκείου σου
να εξηγείς τα άπειρα με τις πεντάλφες,
να τους γαμάς τη νέα μεταφυσική.

Του δάσκαλου, του φροντιστή, 
του σοφιστή ιδιαιτερά,
του που παλεύει κι εξηγεί 
το βάθος και την έκταση του απλού
είσαι.

Μιας ποίησης του μεγαλείου
της αοράτου επιφανείας,
της φύσεως του όντος  
της τόσο κοντινής.
Του σήμερα, 
του χθεσινού χθες 
και του αυριανού αύριο. 

Καμπύλες του Λυκείου,
πρώτα σου εργαλεία.

Εντάξει, εντάξει.
Ομολογώ.
Ξεφεύγω λιγάκι απ’ τα πράγματα.
Είναι κι αυτή η μανία μου με τις ιστορίες γενικά,
είτε αλλονών, είτε δικές μου.
Μ’ αρέσουν τόσο…
Και τις μπερδεύω με τ’ αληθινά.

Εκείνος ο παππούς,
το προσφυγάκι απ’ τα Καλύβια,
ο χρυσός τεμπέλης
-καφές, κυνήγι, τσιγάρο, μουχαμπέτι,
φτώχεια, πείνα, τσίπουρο,
οχτώ παιδιά, εγγόνια δεκατέσσερα -
φταίει για όλα·
ο παραμυθάς.

Βαφτίζαν την Γιαννούλα
Απρίλη του σαράντα ένα,
βομβάρδιζαν τ’ αεροπλάνα.
Δεν πήγε καν στην εκκλησιά,
έμεινε στο καφενείο για ρακί.

Είναι μετά να μην σκαρώνεις στίχους;

Τους πιο καλούς
                              πιο ωραίους μου στίχους
τους έχω χάσει.

Μ’ άφησανε, τους άφησα, τους πήραν.

Ήτανε βράδια κούρασης
                                   την ώρα που βάραιναν
                                                             μάτια και χέρια,
όταν αυτοί αναπηδούσαν
στα βράχια και στις ρεματιές
της άγριας σκέψης
σα κατσικάκια αδέσποτα
και με περιγελούσαν.
Πώς να τους πιάσεις και με τι;

Ήταν ταξίδια κι άγγιγμα
                                 με κόσμο αληθινό,
                                                    εικόνες ακριβές και μόνες
που έρχονταν και χάνονταν.
Πώς να αφήσεις το τιμόνι;

Σκέψεις μετά από χτυπήματα βίαια,
αλήθειες έμπλεες φωτός.
Και η βιοτική σε άρπαζε η άθλια,
σε πήγαινε όπου δεν ήθελες.

Κι εκείνοι έφευγαν.
Ήξερες, όλος λύπη, πως δε θα ξαναρθούν,
έριχνες άγκυρες, σκοινιά
στα μονοπάτια του μυαλού σημάδια,
μικρά πετραδάκια σαν κοντορεβιθούλης,
κολλούσες πάνω τους ωραίες μουσικές.
Τίποτε.

Ό,τι έμεινε, αυτό είναι.

Πόσο όμως τους αγαπώ!
Ας είναι.
Και της στιγμής τους η χαρά,
λίγη δεν ήταν.

Ίσως και νά ‘χασα αξιόλογα ποιήματα
και την συνοδεύουσα αισθητικήν απόλαυσιν.
Μα όταν έβλεπα την λέξη θάνατος
στην ίδια γραμμή δύο φορές
ή αν μ’ έπνιγαν τα άλφα τα στερητικά
τα παρατούσα.

Δε φταίω εγώ
που δε μ’ αρέσουν
οι ομοιοκαταληξίες κι οι ρυθμοί
με παρουσία έντονη και φανερή.

Άλλωστε την μουσική μισούσα ως και τα είκοσι
ο άνους δάσκαλος μου επειδή,
να τραγουδήσω μ’ έβαλε
μόνον και επί βήματος
μπροστά σ’ όλη την τάξη
πολύ μικρόν.

Η υφέρπουσα κίνηση,
η γοητευτική
που δε δείχνει αλλά υπονοεί ρυθμόν,
πίσω από γράμματα, φθόγγους και λέξεις
πίσω απ’ τον κώδικα,
ηδονικό καταχραστή
συμβόλων και πλεονασμού,
με συναρπάζει.

Έτσι.

Τον λόγο σου ακούω
όπως τότε
που έπιασα το βιβλίο
με τη λέξη μόνη: “Ποιήματα”,
δεκαεξάχρονος
και μη καταλαβαίνοντας
αράδα
απ’ όσα κατάφεραν
και φύγαν μέσα απ’ τα χέρια σου
και γίναν κώδικας
αναγνωρίσιμος κι αντιληπτός
σ’ όσους την κλείδα του έχουν,
χωρίς να ξέρουν και κουβαλούν.

Ακροβατούσα όμως
στο ρυθμό σου,
πηδούσα χαλάσματα, ρέματα, γκρεμούς.
Παλμούς ένιωθα, ώσεις
και κινήσεις αρμονικές.

Έλεγα
κάτι ωραίο είναι εδώ,
κάτι που του πρέπει κουβαλώ.

Δυο στίχους άτσαλους γράφω κάθε φορά,
κι ύστερα τους ντύνω τους στολίζω,
να πάνε βόλτα στο Θερμαϊκό,
όπως η μάνα μου μικρά αδέλφια δυο
μας ταίριαζε τα πρωινά της Κυριακής
για να μας βγάλει στο σεργιάνι.

Κοντά παντελονάκια μπλε,
άσπρα παπουτσάκια και πουκάμισα,
πουλοβεράκια γκρι και γραβατούλες
με λαστιχάκια, της άνοιξης μου φορεσιές.

Πέντε στιγμές ας μένουν μόνον.
Μια για τη Μαίρη, της αγάπης.
Μια για τη Κική, της αθωότητας.
Μια για τον Ευθύμη, της ωραίας πράξης.
Μια για τη γνώση, του άγνωστου και του γνωστού.
Μια για να γράψω αυτούς τους στίχους, μαγική.
Φτάνει.

Ποτέ ίσως δε θα καταλάβετε
την ποίηση που κρύβει η πέτρινη επιφάνεια
των πιο χυδαίων λέξεων
όταν αυτές κρέμονται σε χείλη αποξηραμένα
κι εκφέρονται αργά, βέβαια, αμετάκλητα.

έλιωσε τα παπούτσια του
να βρει κάτι ζωντανό
σ' αυτή την πόλη των νεκρών
βρήκε μια συγκέντρωση Ιρανών μόνη
χλωμή και μαραζιάρα
μπροστά στο κοινοβούλιο

μιλούσε

έκατσε στο πλάι και πίσω
άκουγε τον ρυθμό στα φαρσί κι έκλαιγε
κανείς εντόπιος δεν σταματούσε

Πήγε μεσάνυχτα, όλος σοβαρότητα,
ενδεδυμένος ευπρεπώς, ευθυτενής,
ελέγχων πάντως την οργήν του,
στο αστυνομικό της περιοχής του τμήμα
όπου κατήγγειλε την επονείδιστον κλοπήν, 
ζητώντας σύλληψη και τιμωρία παραδειγματική 
των αθλιότατων κλεπτών 
προσάγων στοιχεία πλείστα περί του εγκλήματος
(τόπος, χρόνος, τρόπος και άλλες λεπτομέρειες).

Δεν θέλησε βέβαια να εκλάβει σοβαρά 
τα ειρωνικά βλέμματα του κατά τα άλλα τυπικού 
αξιωματικού υπηρεσίας που αντηλλάγησαν 
με το νυσταγμένο φύλακα του τμήματος,
κατά την περιγραφήν των κλοπιμαίων, 
άτινα διά των τίτλων των, ένα έκαστον, ανεφέρθησαν,
ομού και κάτω τελικά από τον γενικόν τίτλον:
“ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΠΟΔΙΑ”. 

Πρώην υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, 
νυν βιοτέχνες, βιομήχανοι
κι εμπορευόμενοι πράγματα γενικώς 
-όχι, καμία σχέση μ’ εδώδιμα προϊόντα
εγχώρια ή αποικιακά όπως παλιότερα-
ευτυχείς, δασύτριχοι κι υπερβολικά υγιείς,
στα όρια, θα έλεγε κανείς, του εμφράγματος,
με τα κλειδιά του παραδείσου ανά χείρας,
αντάμα με δεκάδες κάρτες πλαστικομαγνητικές,
περιδιαβαίνουν την Ευρώπη
αναζητώντας τεχνολογίες νέες και προϊόντα 
μ’ εφαρμογή στις εγχώριες κατασκευές τους-
σπιτάκια δηλαδή, φτηνοσυσκευούλες και ρουχαλάκια.
Συναλλασσόμενοι, προβλήματα δεν έχουν στην Ζυρίχη,
όπου οι τραπεζικοί σημειώνουν ότι 
“ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ”, 
ω τι τιμή στον αναγνώστη!

Τι γυρεύω εγώ ανάμεσά τους;
Πώς χάθηκα, πού πάω;

Όχι,
θα αρνηθώ πλήρως τη μαθηματική λογική 
της προσθαφαίρεσης ελιάς, νερού και ήλιου.
Όχι,
θα αρνηθώ την πέραν του όντος λογική 
της ραπτομηχανής και του χωνιού.
Θα προσπεράσω
τις 3300 γονυκλιτείς μετάνοιες των αληθινών Ελλήνων. 

H λογική του “ντζουλουφιού” μου φτάνει μόνον
για ν’ απορρίψω  
κι ας φαίνεται πως υπερβάλλω λίγο.

Ποιήματα μιας χρήσεως
και πίσω άταφοι οι νεκροί μας
των αενάων μας συγκρούσεων,
συντεθλιμμένοι ανάμεσα στις αύλακες
του ατέρμονα κοχλία 
του χρόνου και του τόπου μας.

Ο ποιητής έσβησε το φως
καθώς η διαδήλωση περνούσε 
μπρος απ’ το σπίτι του.

Μαθαίνω τη στιχουργική του καθενός,
μ’ εμβρίθεια, πάθος και πνεύμα,
καθώς λένε δημιουργικό.
Μα πάντα δεν μ’ αρέσει και την παρατώ.
Αντίθετα, οι ψηφιακοί μου κώδικες 
δεν μού ‘τυχε να ξεχαστούν ποτέ.
Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για σύγκριση
ως προς τη δυσκολία.
Βάλτε τώρα έναν ποιητή να εκτελέσει
μια αποκωδικοποίηση Viterbi ή LDPC
σε μήνυμα που τού ‘ρθε τελείως κατεστραμμένο.
Ένας αιώνας δεν του φτάνει…
Και ποιος ξέρει σε τι μονοπάτια θα χαθεί. 

Ο περιττός πλεονασμός νομίζω εντέλει 
είναι αυτό που μ’ απωθεί.
Τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
Φτάνει ο λόγος από μόνος του.
Έχει αυτός τον δικό του εγγενή πλεονασμό,
όσον χρειάζεται για να στηθεί ο  κώδιξ.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, άχρηστο.