“Ποιος είσαι συ ρε που θα μου πεις εμένα
για του δικού μου του παιδιού τη μοίρα;”
Έτσι κάπως αρχίζει ένας καυγάς
ανάμεσα σε άφιλους ομοεθνείς.
Είμαστε εδώ
στο σημείο Μηδέν,
κάτω απ’ την γκρίζα γέφυρα
του προεντεταμένου σκυροδέματος
στον διευρυμένο ποταμό Λυδία.
Σ’ άθλιες αυθαίρετες παράγκες,
χαμένες στην παρόχθια βλάστηση,
υψώνουμε τα γελοία μας λάβαρα.
Τα πλοία μας πέρασαν πριν καιρό
από της Πέλλας το λιμάνι κι έφτασαν
όσο γινόταν πιο βαθιά-
άνθρωποι της θάλασσας εμείς,
πέσαμε στα ποτάμια και στις λίμνες.
Δεν έχει άλλους να νικήσω λες
τραβώντας το κουπί σου στα καλάμια με μανία,
κόβοντας νούφαρα και σκίνα
-κι είσαι μονάχα δεκαεπτά.
Γελούσα με τους έφηβους που λύγιζαν τους άντρες.
Δεν πάει άλλο το ποτάμι πιο ψηλά,
στενεύει, αγριεύει, απειλεί.
Άλλες φυλές, άλλης ζωής αλλόκοτης,
έχουν το θάνατο για τίποτε,
αφήνουν τα βουνά τους,
σκλαβώνονται εθελούσια.
Ρακένδυτοι Αλβανοί
πάνω σε πλατφόρμες, μέσα στα καπνά,
περνούν την άσπονδη γέφυρα των ορίων σου
κι οι δήθεν της δημοκρατίας μας φρουροί
σφυρίζουν αδιάφορα κάνοντας τα στραβά μάτια.
Ρώτησα έναν μικρούλη κοκαλιάρη,
δεκαπεντάχρονο τον έκανα,
με μάτια γαλάζια κι αχυρένια μαλλιά,
μικρό κεφάλι, πρόσωπο όλο λειχήνες:
-Πόσο είσαι ρε μάγκα;
-Σαράντα, είπε.
Καθάριζε τη λίγδα μιας τρισάθλιας κουζίνας.
Κι όμως είναι τόσο γαλήνιο το ποτάμι μέχρι εδώ,
δε βρίσκεις εύκολα το προς τα πού κυλάει.
Λάσπες, απόβλητα πόλεων βαρβαρικών
και επιπλέοντα ροδάκινα χωματερών
ζέχνουν και λες τι είναι αυτό,
όξινοι ατμοί, ομίχλη, τι;
Ρίχνεις περήφανος το σκάφος στα νερά
ξεφεύγεις τα καλάμια με κουπιές δυνατές
διώχνεις βατράχια και νερόφιδα
και να ’σαι μοναχός και πρώτος
στο κέντρο του ποταμού.
Πας για την Πέλλα
κι από ’κει για θάλασσα,
αφήνοντας το Γενιτζέ
που ό,τι κι αν κάνει δε μπορεί
με τίποτα απ’ τη λάσπη να σηκωθεί.
Ν’ αφήσεις το κουπί,
να πιάσεις το δοξάρι.
Ν’ αφήσεις το δοξάρι,
να πιάσεις ασπίδα και σπαθί.
Ν’ αφήσεις τα σιδερικά,
να πιάσεις το καλάμι...
Δεν έχει τέλος λαμνοκόπε μου.
