Ποιος τάχα τώρα πολικός αστέρας να σε καθοδηγήσει
και ποιο φεγγάρι να φωτίσει τη νυχτερινή πορεία σου
γλυκιά, μικρή, δεκαπεντάχρονη κορασίδα κωπηλάτρια,
τώρα π’ ανοίγεσαι αγγελικά σ’ αυτόν τον κόλπο
θερμής ντροπής ανθρώπων και των υγρών τους
   αποβλήτων,
πάνω στο κάτασπρο λεπτό βαρκάκι σου;
Εγώ.
Εγώ που τώρα στέκομαι στα μπλόκια του Ναυτικού
   Ομίλου
στεφανωμένος την ομίχλη του επερχόμενου πρωινού,
δεμένος στο νοητό ιστό της περιφερειακής
με τα ωχροκίτρινα λαμπιόνια της,
ξεδιάντροπα στολίδια στην κεφαλή της Μητροπόλεως,
κάτω απ’ τους ήχους μιας Καλαμαριάς που ξενυχτάει
   ανυποψίαστη.
Έτοιμα όλα,
όλα για το ταξίδι του χαμού και της χαράς
που έχει αρχίσει με σένα πρώτη, πιονέρισσα και
   ανιχνεύτρα,
εδώ στις υπώρειες του Χορτιάτη, στα πόδια του Ολύμπου
ως άλλη ύβρις ή και απαίτηση για την δημοκρατία της θάλασσας