Θα σκίσω την Ελλάδα μου στα δύο
απ’ την Ανατολή στη Δύση
σε νύχτα μία.

Απ’ των Κενταύρων τους κολπίσκους
της σταχτιάς πέτρας και της άγριας θάλασσας,
απόγευμα άνοιξης μουντής και κρύας,
μιας πασχαλιάς που όλο με ξεγελάει και δεν έρχεται,
στην αγωνία πάνω καβαλώντας
της άγουρής μου εφηβείας των σαράντα χρόνων,
στα Γιάννενα θα βρεθώ αγόρι μου,
της λίμνης των άδολων κωπηλατών.

Τον περιδέσμιο αυχένα σου για ν’ αγκαλιάσω.