να ταξιδεύεις μάτια μου 
με τραίνα αυτοκίνητα πλοία κι αεροπλάνα
πάνω και κάτω από τον Βόρειο πολικό 
ανάμεσα στον Σκαγεράκη και τον Κατεγάτη 
στην Βαλτική και στον Βοθνιακό κόλπο
κι εγώ να ξαγρυπνώ 
στην Σαλονίκη στην Αστρίδα 
να ταξιδεύεις

να αγαπάς 
τα παιδιά και τα παιχνίδια τους 
τα πράματα των ανθρώπων 
τις μορφές τις επιφάνειες
τα βάθη της καρδιάς 
τα θεωρήματά της 

γι’ αυτό σ’ ανάστησα 
κι ας μην το ήξερα

το πρώτο βράδυ απόψε που βάζεις μακρυμάνικο πουκάμισο 
έτσι υποδέχεσαι το πραγματικό φθινόπωρο 
όχι πως έπιασε και κανένα κρύο σφιχτό 
απλά νιώθεις πιο άνετα

πανσέληνος 
μια βόλτα ως το 24 hours μίνι μάρκετ 
έκλεισαν κιόλας επτά χρόνια 
από τότε που σε ρώτησαν ποιος να σε κυβερνά στην κρίση τους 
οι Βένετοι ή οι Πράσινοι 
κι ύστερα σου ρημάξαν την ζωή αμέτρητοι πολύχρωμοι 
μεγαλομανείς και φαντασιόπληκτοι όλοι προσκυνημένοι 

ας είναι τελευταίος τους ο χειμώνας που έρχεται 
αφού πια τους δοκίμασες 
όλους στην πλάτη σου και χαΐρι δεν είδες 
καιρός να σκεφτείς την κατάντια σου 
και να πιστέψεις στον εαυτό σου

Ήρθε ένας τεθλιμμένος άγγελος
με το κεφάλι του γερμένο αριστερά
πρωί-πρωί στον κήπο μου.
Με τις λευκές φτερούγες του ανοιχτές
αγκάλιασε τη βρύση μου
κι από το στέρνο του ανάβλυσε νερό.
Είχε την πλάτη στο βορρά,
κοίταζε προς τον Άθωνα.

Δεν έχω ανάγκη από μηνύματα, του είπα,
τα πιο πολλά τα ξέρω
και το τυχαίο έμαθα να καρτερώ.
Τότε έκλαψε κι έφυγε.

«Tι κάνουν Μάστρο-Μπάμπη μου,
τρεις άσπρες πέτρες, μάρμαρο
θαλασσινό αρχαίο απ’ το Καλάμι,
σταχτί τσιμέντο και δυο μέτρα σωλήνας πλαστικός;»

«Κυρίου Άγγελο, κυρ Χρήστο μ’»
απάντησε ο άδολος των ονείρων μου μάστορας.

κρυφή φιλοδοξία του ποιήματος είναι
να γίνει τραγούδι στο στήθος του ποιητή

ελάχιστες φορές τα καταφέρνει
γι αυτό και δεν τ' ομολογεί
τελεία και παύλα