όταν θα χάσετε ελπίδαν πάσαν 
τότε θα του ζητήσετε να σηκωθεί

μέχρι και τότε χεσμένον θα τον έχετε
ότι εχάθη και πως δεν υπάρχει θα καμώνεστε 

θα ψάχνεστε για το υποκείμενο 
στα μαγικά σας κάτοπτρα 
χωρίς να βλέπετε τα μούτρα σας 
στον κώλο δίπλα αυτουνού 

δεν πειράζει· έτσι είναι η ιστορία 

“ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ ” 
καὶ πάντα τὰ φοβερὰ ἐργαλεῖα μετʹ αὐτοῦ 
“ τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ· ”
κι εσείς στο πλάι του τα καημένα 

Μια στιγμή μονάχα, 
μόνο μια στιγμούλα είναι.

Να δεις τον κόσμο απ’ αλλού,
άλλη διεύθυνση, γωνία και φορά.
Πίσω να κάνεις, στο πλάι λίγο,
ή ν’ ανοίξει μια  πορτούλα προς τα μπρος.

Να φύγει αυτή η νεύρωση
κι ο πόνος κάτω απ’ το στομάχι.
Ούτε παυσίπονα, ούτε σιρόπια
ούτε και λόγοι παρηγορητικοί.

Την αλήθεια σου να καθαρίζεις 
κι άλλα χέρια ν’ ακουμπάς.

Ποτέ δεν ήμουν μαχητής καλός.
Δεν έκανα για στρατιώτης.
Προ του εχθρού, των όπλων του,
ρίψασπις να γινόμουν το πολύ.
Το γνώριζα.

Μα δε βαριέσαι λέω τώρα.
Φτάνει που ζήσαμε ως εδώ.
Όσο για τις ασπίδες,
αυτές ας μένουν για τους μαχητές
μαζί κι η δόξα τους κι ο θάνατος.

Εμάς μας πάει η ζωή 
μας πρέπουν οι χαρές της,
κόρες να τριγυρνούν στο πλάι μας 
και ν’ αγαπούν τους κούρους.

Τίνος πατρίδα ήταν αυτή;
Εμένα βρήκες να ρωτήσεις;

Άλλοι την είχαν για δική τους.
Εγώ καθόμουνα στην πόρτα 
απέξω και περίμενα 
κομμάτια, σκύβαλα, ψιχία τράπεζας 
να ψευτοζήσω.

Τώρα μου λένε να ντραπώ,
κι ύστερα πρέπει να πεθάνω.