Δεν είναι φως αυτό που σε τυφλώνει.
Μαρτύριο είναι. 

Και πώς να τό ‘δεις,
πώς να χαρείς τα χρώματα της επιφάνειας;

Ούτε είναι φως ό,τι περνάει από τα φίλτρα του καιρού
κι υπερτονίζει επιλεκτικά επιθυμίες.

Έλα στην Θάσο να με βρεις, 
στην Καστοριά, στα Γιάννενα, στα Σέρρας.

αυτό το κοριτσάκι που το κάνανε μινίστρο 
κανείς δεν το ελυπήθη
ούτε αυτό ούτε κι αυτούς που θα σφάξει 

κανείς μα κανείς δεν είδε τέλος πάντων
το πόσο μοιάζει της άλλης κυρίας 
του μεγάλου σφαγείου που θα συνομιλεί

ήτανε μια χαζή μάγισσα πάνω στα βράχια 
με το ραβδί της έκανε τα κύματα στρόγγυλα 
σαν και την αμμουδιά του Καρυδιού 
θλιβερά σαν λάσπη 

κοίταγε την στοχαστική γραμμή του Κάκαβου ο ανάλαφρος ουρανός 
ζήλεψε την ελαφράδα και την χάρη της κι είπε να την μιμηθεί 
δοκίμασε μιαν θερμική μεταβολή απότομη 
με διαφορική εξίσωση παράξενη
τι να κατουρήσει ο ντετερμινισμός του 
βγήκε ένα καημένο ημίτονο συννεφιασμένο

εκεί όλα σας καταλήγουν αστόχαστοι
στο χοροπήδημα νηπίων

δεν δίνω δεκάρα για τα έργα σας 
μόνον εκείνη η τρύπα στα σύννεφα απέναντι
στο πλάι του Άθωνα όπως κατεβαίνει με νοιάζει 
να βγάζει ίσως λέω στην αγκαλιά 
του βορειότατου Αγαίου

Όχι, άλλο δεν θα μπορέσω να τ’ αντέξω.
Τα μέρη αυτά τα αγάπησα με τρόπον άλλον.

Τρελάθηκαν όλοι.
Χώροι όμορφοι, χώροι δουλειάς,
χώροι που αγαπήθηκαν κι άλλο τόσο μισήθηκαν
από ανθρώπους άλλους κι αλλιώς.
 
Μουτζούρα, καπνός, γρέζια παντού.
Χυτήρια, μηχανουργεία.
Αλεύρια, λάδια, καπνός, βαμβάκια.
Μύλοι, ελαιοτριβεία, εκκοκκιστήρια.

Άι γαμηθείτε πουσταριά,
φτηνοί θεατρίνοι κι άθλιοι τραγουδιστάδες.
Ρημάχτηκε ένας κόσμος ολόκληρος
με τον σοφό του τρόπο και τον λόγο του.
Να πάμε τώρα να γλεντήσουμε στα ερείπιά του...
 
Έγινε του πατέρα μου ο ίδρωτας 
κι η αγωνία του να μ’ αναστήσει,
να γλυτώσει την ρουφιάνα Γερμανία,
τόπος για να γλεντούν μαλάκια.