Τόσα χρόνια πέρασαν.
Μακριά. 
Ταξιδεύω μόνος.
Χώρες ξένες, περίεργοι άνθρωποι,
πρόσωπα άφιλα έως εχθρικά.
Ούτε γράμματα, ούτε τηλέφωνα,
ούτε επικοινωνία άλλου τύπου
παράνομη ή μυστική.

Πώς γίνεται,
πώς γίνεται όμως 
οι σκέψεις μας νά ‘ναι ίδιες;
Πώς αναπτύχθηκαν έτσι κάτω απ’ το πετσί μας;
Έφτασε μόνο τόσος λίγος χρόνος μαζί;

Εφημερίδα περασμένου μήνα.
Ξεχασμένη στην τσάντα.
Βαγόνι τραίνου που τρέχει στον Βορρά 
τόπου κρύου κι άγνωστου.
Εκείνη η φρασούλα στην αγόρευσή σου 
από βήματος κοινοβουλίου
ήταν η σκέψη μου ακριβώς τις ίδιες μέρες.

_{_________
*για τον Σταύρο Π.} 

Ρωτάω πάντα αφελώς
σαν άσχετος και σαν παιδί.
Ρωτάω πάντα επίμονα και εκ συστήματος.

Έχω τις απαντήσεις βέβαια από χρόνια.
Χρόνια του πάγου ή της φωτιάς.
Θέλω διαρκώς όμως επαλήθευση.

Φοβάμαι πάντα μήπως ξεχαστώ
κι αρχίσω να λέω κι εγώ αγοραίες μαλακίες
να τρέχουν ανεξέλεγκτες, φρενήρεις
στους ανασφαλείς δρόμους της πληροφορίας.

αυτό είναι η μαγεία της αξιολόγησης 
εσύ που την κάνεις 
της βγάζεις ό,τι θες 
αυτός που την υφίσταται 
πληρώνει έτσι κι αλλιώς 

γιατί νομίζεις ότι στήνονται 
τέτοιοι μηχανισμοί τέρατα 
ελέγχου κι επιτήρησης παντού 
σ' ολόκληρη την γηραιά 
για κάθε τι ανθρώπινο 
για ποιον άλλον λόγο σου μετρούν 
κάθε σου μέρα δόντια νύχια τρίχες 
και σου τα βάζουνε στο ζύγι
γιατί σε ρίχνουν στο μεθυστικό τριπάκι 
του να μετριέσαι κάθε πρωινό 
να κλαις το κάθε βράδυ 
ότι σε πέρασε ένας κάποιος 
γραμμάρια τρία κι έναν πόντο 

μαλάκα κάτσε στην αφέλεια τώρα του top ten
ή αυτήν του κάνουμε ό,τι μας λεν  
ίσως και την γλυτώσουμε
 

είναι φρίκη 
ε

και να κάνετε ό,τι σας λένε 
και μετά να σας κατηγορούν 
ότι δεν κάνετε αυτά 
που δεν σας επιτρέπουν να κάνετε

έτσι είναι 
αφού νομίσατε πως 
μπορούσατε να παίξετε τις κουμπάρες