‘Τα λες όλα αυτά γιατί παραιτημένος είσαι’ 
σου λέω.

Κι εσύ μου λες
‘ναι, γέρος είμαι.
Το χρόνο όμως ξέρω να μετρώ
και τις ελπίδες σου ν’ αγγίζω.
Είναι ο καιρός τους ακόμη μακριά
τρελά γυρνάνε οι τροχοί της εποχής σου.
Χέρι επάνω τους μην απλώσεις. 
Θα το χάσεις.
Βουνά σκέψη, αγώνα, αγάπη θέλει ακόμα.
Μη σπαταλιέσαι στα εύκολα.
Για τις περίλαμπρες μέρες των θυσιών 
ετοιμάσου.’

Χυθήκαν τα μυαλά στο μαξιλάρι μου.
Ρέουν μέσα απ’ τ’ αφτιά μου 
και τ' άνοιγμα της μύτης μου.
Το στόμα μου γέμισε σκέψεις υγρές 
που θέλουν να ενωθούν με θάλασσα,
μα εγώ πνίγομαι εν τω μεταξύ.

τι ερωτήσατε χαμηλόφωνα
αν γράφονται κρυφά τραγούδια 
για τράπεζες της ανοήτου ευφορίας

τι άλλο να γραφεί
φιλοσοφική πραγματεία
για πράγματα γνωστά εδώ κι αιώνες

είναι γλυκό κι ίσως γενναίο 
το να γλεντάς με την κατάντια σου
δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό
αυτό είναι για άλλα κόλπα μαγικά
για άντρες σ’ άλλης τάξης μεγέθους 
δεν ήλθε ακόμη ο καιρός τους 

εδώ πρόκειται για φόβο και δειλία 
για φονιάδες με στιλέτο και γυάλινο μάτι
που σε παραμυθιάζουν πριν σε σφάξουν μόνον
εν χορώ αυτοί και σ’ ιεροτελεστία
κι οι εκπρόσωποί σου στην σειρά
μπουλούκι τέταρτο στα πανηγύρια 

τελειώνει οσονούπω κι αυτών ο ευτελισμός 
δυο με τρία χρόνια και μετά 
κλείνουν τα βρώμικα κιτάπια 
τα σάπια τραπέζια τους στο παζάρι 
για έναν χαλκούν και δυο κολλύβους τα σκοτώνουν

όσο πιο πολύ βουλιάζουν 
τόσο ξεσαλώνουν
κι αυτοί

μα οι λογαριασμοί μένουν ανοιχτοί 
και δεν θα κλείσουν παρά μόνον 
με τον γνωστό αρχαίο τρόπο 
 

δεν καπνίζω καπνίζει η Μαίρη 

τρία περίπτερα κλειστά στο κέντρο της Πυλαίας 
κατεβασμένα τα κεπέγκια· κόκκινα πωλείται
το τέταρτο ανοιχτό

Silk Cut άσπρο 
δεν έχουμε 
γιατί 
τι να σας πω ό,τι κι αν πω στο ίδιο καταλήγει· χαμόγελο 
πού
στην κρίση 

άπραγη επιστροφή ομπρέλα και χιονόνερο 
γιατί δεν πήγες στο 24 hours 
καινούριο κι έχει απ' όλα 

γιατί θέλω περίπτερο 
μ' ανάπηρο χαφιέ περιπτερά 
να μου σκανάρει πρόσωπο και μάτια
γαμώτο μου 

αυτόν μου βρήκατε ν' αναδιαρθρώσετε ρε πανάθλιοι