πέστε με κάτι καινούριο
που να μην είναι ανοησία
σιχάθηκα πια
λοιπόν εγώ λέω πως
θα άξιζε να ψάχνεις
για χρόνια τα ρημάδια της Πυλαίας
αφού μπορείς κι ακόμη βρίσκεις
μια πόρτα τοξωτή κρυμμένη
και μια καμάρα
πάνω σ' ορθάνοιχτο παράθυρο
τώρα που σας τον έφερα εγώ φεύγω
φροντίστε τον να μεγαλώνει· παιδί πάντα κι ωραίος
δεν έχει χρόνους άσχημους ούτε κι Αιώνες γέρους
πανάσχημους ανθρώπους έχει και γέροντες κακάσχημους
μην ανακατώνετε σας παρακαλώ
εμάς με τις δικές σας μαλακίες
all together now: «γέρο» χρόνε φύγε τώρα
https://www.youtube.com/watch?v=DgA-NnrPYxQ&feature=youtu.be&t=43
με τα σκυλιά στα πόδια σου
και τον λαό στην πλάτη
α ρε Λαυρέντη
μάρμαρο έγινες και δεν άλλαξες
μέχρι να πέσουνε οι μάσκες
να σηκωθεί το παραβάν
και να φανεί ότι κι αυτοί
είναι φαιόχρωμοι μηχανοκίνητοι
στην ατελείωτη σειρά του αιώνα
τι να σου κάνω καψερέ μ' που ψάχνεις νόημα
μακριά απ' την δύναμη σου και τις σχέσεις σου
κι όλο κοιτάζεις πώς να ξεφύγεις απ' αυτά
πέρασα πάλι φέτο
ανήμερα Xριστούγεννα
κανένας μουστερής δεν βρέθηκε να το χτυπήσει
μπιρ παρά στο τέλος θα το πάρουν
για χωράφι ή για στάβλο
τι να την κάνουν τόση ματαιοδοξία
πουλιέται μόνον σε χρυσούς αιώνες
ρημάζει κι άλλο· ορθάνοιχτο
ο τόπος δεν έχει ούτε κλέφτες πια
γύφτους για να μαζεύουν οικοδομικά υλικά
ποιος να χτίσει
αν αξιωθώ θα το φωτογραφίσω
δεν έχω δει πιο φριχτό ρημάδι
το κρύο είναι σφιχτό και ο βοριάς ξυρίζει
θα έρθω καλοκαίρι
δεν είχε ποτέ θάλασσα· ούτε Χριστό
είχε όμως κάστρο θεόρατο
κι αντί για εκείνην και το κύμα της
κοίταζε κοιλάδες και πανώρια όρη
που τον εχώριζαν απ' τ' αλμυρό νερό της
αφήναν όμως να γλιστράει η ανάσα της
από στενά ανοίγματα
πανάρχαια και μυστικά
να φτάνει στα κατάξερα μπαΐρια
ως και στ' αμπέλι του παππού
κι άλλαζε έτσι τους ανθρώπους της Σίριος
τους έκανε πιο γλυκούς πιο μαλακούς
ως και αλλοπαρμένους
σαν κι έναν Μάρκο που ήθελε να την φέρει
κάτω απ' τον πύργο του Ορέστη
________________
*Ακρόπολη Σερρών
το τέρας που αναθρέψατε
παιδί σας είναι
σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα σας
μοιάζει μ’ εκείνο του Φράνκεσταϊν
δεν γίνεται ζάπι με τίποτε
μέχρι το τέρμα θα σας πάει
μόνο οι λαοί μπορούν πια να σας ξεσκατίσουν
και θα το κάνουν όπως τό 'καναν πάντα
με τίμημα πανάκριβο
βέβαια
το πότε απροσδιόριστον
και το πώς
δεν θά ‘ναι απολύτως ίδιο
τρέμαν οι δυστυχείς μικροί του μέσου όρου
μη χάσουν τα χαμένα τους
άμαθοι στην ανέχεια
κλείνονταν στα σπιτάκια των προαστίων
της καθώς νόμιζαν αιωνίου ευφορίας τους
περίμεναν δικαστικούς κλητήρες
φυλαγμένοι πίσω από πόρτες ασφαλείας
άδειοι οι δρόμοι
αδέσποτες γάτες και περιστέρια απελεύθερα
έψαχναν την τροφή τους
στις γωνιές της ερημίας
των τόσο πολλών φιλόζωων μισάνθρωπων
Σ' αυτόν τον τόπο υπάρχει ελπίδα,
ότι κι αν κάνουν,
όσο κι αν τον πιλατέψουν,
όσο κι αν τον μαγαρίσουν.
σκυλάκια ανοιξιάτικα ανθίζουν στα μπαλκόνια
παρέα με χρυσάνθεμα
ακόμη και εικοσιδυό Δεκέμβρη
κυπάρισσος χρυσίζουσα και ρόδον βαθυκόκκινο
στην αγκαλιά της· τι έρωτας κι αυτός σωτήριος
Δεκέμβρη τέλη καταχείμωνο στην ρημαγμένη μάντρα
