Η μάνα σου είναι
που πρώτη σε σκέφτεται
κι αυτή είναι που σκέφτεσαι
απ’ όλους τελευταία.
Είναι που είσαι δικός της
κι είναι που είναι δική σου.
Η μάνα σου είναι
που πρώτη σε σκέφτεται
κι αυτή είναι που σκέφτεσαι
απ’ όλους τελευταία.
Είναι που είσαι δικός της
κι είναι που είναι δική σου.
Καλά που ήρθες,
και με διέκοψες.
Αλλιώς θα είχα πάλι χαθεί
μες σε στροφές, σε στίχους,
κύματα λόγων ασυνάρτητα
ανθρώπων που ακατάπαυστα
φλυαρούν ρυθμικά προσπαθώντας
να φτάσουν
πού,
δεν ξέρω.
της πόλεως
του αίματος
του πολιτισμού
της ιστορίας
της θάλασσας
και του έρωτος
αμήν
μετράω απώλειες απ' το πρωί
η νεραντζιά
το γιασεμί
ο βασιλικός
οι μαργαρίτες
τα κυκλάμινα
οι πάπυροι
οι κορυφές της βοκαμβύλιας
τα κλαδιά της αγριελιάς
ας είναι
ήταν γερή η παγωνιά
σωθήκανε οι μαϊντανοί
ο δυόσμος
ο αθάνατος
το σέλινο
χρυσάνθεμα
ιτίρι
και σκυλάκια
άντε άντε
τώρα που γυρίζει
κι όποιος προλάβει πρόλαβε
να γίνει κι αυτός προφήτης
του νέου νομίσματος
του νέου ορθού λόγου
της νέας οικονομικής πολιτικής
και μίας κάποιας ευγενούς χρεοκοπίας
και μη φοβάστε· δυο τρεις ψιλοπαπάρες
επιστημονικές είναι ο δρόμος
μπόλικα περί αλλαγών διεθνώς
τεχνολογίας περιβάλλοντος και ανθρώπων
λίγη ξεδιάντροπη συγνώμη
κι ολίγη από λαθολογία· ω τι λάθος κι αυτό
να μην το κάνουμε απ’ την αρχή το προφανές
κατ' εντολήν χρεοκοπία όμως δεν είναι
παρά μια συμφωνία απλώς
για περαιτέρω σκύλευση
πτώματος οδωδότος και τυμπανιαίου
όλα στον ίσκιο του γίνονται
εγκλήματα προδοσίες κι ηρωισμοί
όλα το μάτι του τα γράφει
ξεθωριασμένα πια τα σύμβολα του Πάτροκλου Καραντινού
βάλατε το χεράκι σας όλοι
κυρίως σιωπώντας κι ελάχιστα μα άθλια μιλώντας
φωτεινές και φωτισμένες οι εξαιρέσεις
δεν μ' ενοχλεί καθόλου ο καθ’ εκάστην εξευτελισμός μας
γνωρίζω απολύτως πολιτεία και πολίτες
πού είμαι δηλαδή
πώς είμαι
και ποιοι τριγύρω μου είναι
δύσκολα να βρεις πόλιν τόσο μίζερη
όπου η θυσία του λαού της
βλέπει από μια γωνιά
τον κώλο ενός αμφιλεγόμενου ηγετίσκου
και περιμένει στο φανάρι να περάσει μπρος της
ένας μαύρος καβαλάρης τσαμπουκάς της αρχαιότητας
ας ξεκινήσουμε για το αθλιέστερο των καθηκόντων μας
αυτό της αξιολόγησης της πλειάδος των νέων μηχανικών
το σκοινίον ετέθη στοχαστικώς και μετά από βαθείαν περίσκεψιν
στου επιπέδου της παρτίδος το αναλογούν ύψος
στην σειρά λοιπόν φερέλπιδές μου νέοι
και με περίσσεια φόρα για να δούμε
ποιος μπορεί να το πηδήξει
ποιος θα τ’ ακουμπήσει
και ποιος από κάτω θα περάσει
ζήτω η ουσία της ανώτατης παιδείας μας
η μέτρησις της επιδόσεως δηλαδή
στο άλμα εις ύψος υπεράνω κενού
και κάτωθι χάους