στα παιδικά μου
του Ευαγγελισμού ήταν
η Βαγγελίστρα στα Καμινίκια
το πανηγύρι στην πλατεία της
και μία της μικρούλα εικόνα
μαύρη σκοτεινή κι ασημοστόλιστη
που την φοβόμουν πάντα
αλλά την αγαπούσα
χωρίς να ξέρω το γιατί

μ' έπιανε μια αγγελομανία
κάθε Νοέμβρη των Ταξιαρχών
και του Ευαγγελισμού τον Μάρτη
μέχρι που άνοιξαν τα μάτια μου
κι είδα στο πλάι μου αγγέλους

έφτασα στα εξήντα μου λοιπόν να δω πώς γίνεται ακόμη 
και γεννιούνται αγγελούδια στους αιώνες μου
κι έχει κι αγγελικές να τα θηλάζουν

Χορεύουν νύμφες ξέφρενα
πάνω απ’ τα κύματα
εν μέσω λευκού σπρέι ύδατος.
Πού βρέθηκε τόσο καθαρό,
λαμπρό και διαυγές,
ύστερα από τόσων χρόνων λύματα;

Το ηρωικό ρυμουλκό
παρασύρεται φλεγόμενο ακόμη,
από τους νότιους ανέμους
προς την πλευρά του Αξιού,
μακράν λιμένος,
ευτυχώς.
Συνοδεύεται από άλλα,
εν μέσω τόξων ύδατος της κατασβέσεως.
Δεν έχει νόημα κανένα η προσπάθεια.
Στον θάνατο και στην βαθεία καταβύθιση
οδηγείται.
Μα μένα ο θάνατος πρώτη φορά
δεν με συγκινεί.
Είναι η εικόνα που με μαγεύει.

Οι ενοχές ήρθαν την επομένη,
όταν τα γκρίζα σκάφη του λιμενικού
έψαχναν τους τέσσερις
κι’ έγιναν όλα
σαν το ατύχημα της Αμφίπολης τριάντα χρόνια πριν.

_{____________________________________________
(23/11/98 ναυτεργατικό ατύχημα, Θεσσαλονίκη, τάνκερ “ΚΡΗΤΗ ΓΚΟΛΝΤΕΝ” και ρυμουλκό ασφαλείας «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ”)}

συλλέκτης ραδικιών πικρών 
έγινα από πολύ νωρίς 
παιδί σχεδόν 
αδιαφορούσα για το μέλι

φυτεύανε οι άνθρωποι τότε αμυγδαλεώνες 
τέλη εβδομήντα αρχές ογδόντα 
τους έπεισαν ότι ήταν η καλλιέργεια του μέλλοντος 
τους βλέπεις τώρα ρημαδιά και σφίγγεται η ψυχή σου

πλάκα έχουν όμως κι οι καταπατητές 
εδώ στον Λόφο την ίδια εποχή 
περιέφραξαν το δάσος με κιτάπια ψεύτικα και σύρμα 
φύτεψαν κι αυτοί αμυγδαλεώνες

και νά σου το μικρούλι θάμα κάθε άνοιξη 
που ξέμεινε κρυμμένο σχεδόν μέσα στην πόλη