μόλις περνάς την πόρτα των χειρουργείων
γυμνός επί του τροχήλατου φορείου σου
χάνεις όλους τους κωδικούς σου
μαζί με τ' όνομά σου

είσαι μόνον
του Γεωργίου
του Χολίδη
του χειρούργου σου

ένα κομμάτι κουρτίνας
από εκείνες τις υφαντές 
που είχαν γεμίσει τα ξενοδοχεία 
και τα σπίτια όλης της χώρας 
έμεινε να χτυπιέται στον νοτιά

εδώ δεν ήταν ρε μπαμπά 
που έβγαζες ψωμάκι να μας αναστήσεις 
είκοσι χρόνους και...
ώσπου δεν άντεξε η καρδιά σου

εδώ δεν ήταν το όραμα της πατρίδας 
εδώ δεν ήταν η ντόπια η εθνική αστική τάξη 
που λέγανε 

ανάβανε φωτιές στα μισά του Αλή Μπαμπά* 
και φαίνονταν από το Μιλιγγίτσι** 
κανείς απ' τους σαράντα ένα ασώματους
δεν έβαλε στο νου του το κακό
ο καπετάνιος φύλαγε τάχα ο σερσέμης

ήρθε τ' άλλο πρωί ο χάρος με κουστούμι
σύρε μωρή να δεις αν είναι εκεί στην σκάλα
της τράπεζας και το κεφάλι του παιδιού σου 
Αντιγόνη
_{___________
*Λαϊλιάς
**Μελενικίτσιον} 

εγώ όμως δεν μιλούσα για χαμόγελα 
για μια φτενή ραφή παντελονιού και ξηλωμένη είπα· 
χαμόγελα ήταν που με παραπλάνησαν για χρόνια

και χαίρομαι να μιλάω έτσι γι’ αυτήν 
ελεύθερα χωρίς κανέναν κεχαγιά 
τις σιωπές τις είδα όλες 
και τις επλήρωσα ακριβά για τέσσερις γενιές 
τις έλιωσα όμως ένα απομεσήμερο 
σε θάλασσα βόρεια που στραφτάλιζε

χωρίς κανέναν κεχαγιά στ΄ αρχίδια μου 
με το συμπάθιο το λοιπόν