ναι το άκουσα το πρωί
θα βρεις χιλιάδες λέξεις
να κρύψεις την ντροπή σου
μα δεν θα είναι ποίηση
μήτε πολιτική
ναι το άκουσα το πρωί
θα βρεις χιλιάδες λέξεις
να κρύψεις την ντροπή σου
μα δεν θα είναι ποίηση
μήτε πολιτική
δεν έχω τίποτε σ' αυτόν τον κόσμο
ούτε κι εσύ έχεις που νομίζεις ότι
πάρεξ το ταπεινόν σαρκίον μου
και τ’ ό,τι κουβαλώ μες στο κρανίο μου
και σχέσεις
σχέσεις με όμοια σαν κι εμένα πράματα
το αν και πού εμφανίζονται όλα αυτά
πώς εμφανίζονται και πότε
είναι δικό μου επίσης
οπότε σε παρακαλώ
άσε τις συμβουλές σου και τους φόβους
για το χαφιεδοπάτωμα που όλοι κουτσουλάτε
με όνομα βούλα και υπογραφούλα
εγώ πληρώνω τα μάτια π' αγαπώ
όταν έχει μπουνάτσα το πρωί
τα πλοία με μιαν άγκυρα δεμένα
μένουν όπως τ' αφήνει ο καπετάνιος τους
συνομιλούν ακίνητα
και σε τυχαίους προσανατολισμούς
στο μεσημέρι γύρω
βγαίνει πάντα ένα αεράκι ελαφρύ και βόρειο
τότε όλα μάτια μου παραλληλίζονται
ξέρουν οι κωπηλάτες του Ομίλου απ' αυτά
μαζεύονται από νωρίς να φυλαχτούν
καραδοκούν οι ιστιοπλόοι ν' ανοιχτούν
ρε δεν μ' αρέσεις
σου λέω δεν μ' αρέσεις
...
κάτι το όνομα· άκου Baltic Champion
κάτι η σημαία με τους ιππότες και την ιπποσύνη της
κι εκείνο το σύμβολο στην κίτρινή σου τσιμινιέρα
δεν τα μαζεύεις λέω 'γω
...
απόγευμα
έβρεξε κι ακόμα είσαι εδώ καθαρματάκι
είπαμε κάνε την
δεν είναι δω τόπος γι' ανεστραμμένα Wolfsangel
SS-Panzer-Division κι ουκρανικά Swoboda
...
συνέχεια θα έρχονται
με άλλο όνομα με άλλο χρώμα
όσο θα τους χρειάζονται
συνέχεια θα τους φέρνουν
Πόσο ακόμα νομίζεις θα μπορούν
το άθλιο σαρκίο σου να προστατεύουν
τα σιδερένια σου κελύφη
που αλλάζεις κάθε τόσο,
πολύχρωμα, στίλβοντα, κλιματιζόμενα,
προφυλασσόμενα και προφυλάσσοντα.
Τα μάτια σου είναι ανοικτά έτσι κι αλλιώς
και βλέπεις είτε θες είτε όχι
και προχωράς, όχι μόνος.
Η σκέψη σου είναι σκέψη
κι η μνήμη σου είναι μνήμη
και το κακό, κακό.
Μα οι άνθρωποι
έχουνε τους ανθρώπους.
Έτσι είναι.
Τα κυλιόμενα φορεία
τροχοδρομούν στην πίστα
του προθαλάμου των χειρουργείων
μ' έναν μικρό άνθρωπο αμέριμνο
ν' ανεβοκατεβαίνει σφυρίζοντας τις σκάλες.
Και περιμένω ώρες στο ημίφως
των συντετριμμένων σου καρπών
την επανάταξιν.
μηχανισμό στις μηχανές λένε πως σχεδιάζει το μινιστέριον
ω πόσο αφελείς
με μηχανές και με μηχανισμούς
πάνε να πιάσουν το άρρητο λανθάνον
το υπέροχο
το καταπληκτικό
το που τους κοινωνικούς μηχανισμούς του αγνοούν
καλύτερα να του έκαναν μια εικόνα να το προσκυνούν
γιατί αυτό τους κρατάει ζωντανούς
από πάντα και ακόμα