Τώρα σχεδόν όλη η σαπίλα έφυγε.

Τι βασιλιάδες, τι αυλές,
τι θάματα και πράματα αριστοκρατικά,
τι τζάκια, τι αρχοντολόγια.

Μα έλα που συχνά-πυκνά ακούς
κάτι άλλα ονόματα,
δικά μας θά ’λεγαν πολλοί,
κάτι σαλόνια, δεξιώσεις,
πρεμιέρες και λοιπά.

Άντε λοιπόν, άντε μη μένουμε
στο νέο αιώνα χωρίς δουλειά.

και μη μου κάνεις ψευταράκο εμένα την Πιερίδα 
κι ότι πετάς επάνω τάχατες από το ρυμουλκό 
και πως την άνοιξη έχεις πάει απέναντι 
από προβολική και παραστατική γνωρίζω 
τις αποστάσεις μια χαρά μπορώ να εκτιμώ 

πιο εδώ κι από τον πύργο είσαι 
διακόσια μέτρα το πολύ 

ας κάνουνε καλά οι καθώς πρέπει φίλοι μου 
που εφτά χρόνια ολόκληρα στέλνουν πρεσβείες απέναντι 
δώρα και χώματα αγιασμένα και ύδατα ιερά 

εγώ όταν έπρεπε δεν διάβαζα μονάχα 
γυρνούσα νύχτες στα κιορ σοκάκια της πολιτείας 
τα πρωινά στις πλατείες της με τις λαϊκές  
και στους μπαξέδες γύρω της τα απογεύματα 
στο δέρμα μου για να μαθαίνω 

τώρα στην αγορά αράζω τα μεσημέρια 
και τους περιγελώ όπως ξύνονται ανήσυχοι 

δαγκάνει το φιδάκι ο Διαμαντής 
δαγκάνει ε 
και που να δείτε όταν τρώει 
από μπαμπά και μάνα αρχινάει 
αστόχαστοι 

καμιάν ευχή θα πάρετε όλην κι όλη 
δεν έχει παραπάνω 
από τέτοιους για τέτοιους 

σα να μην είχατε ρε μαλάκες τον ποιητή 
"εάν η χρεία τες κουρταλή" 

τον καιρό της υποταγής
κρατούσε κοντά τριάντα χρόνια
όταν πια δεν είχαν απέναντι εξεγερμένους
να τους θερίζουν με τα πολυβόλα τους
μαζέψανε πολλές χιλιάδες ανοήτους κι απελπισμένους
απ’ τις δικές τους χώρες υποταγμένους
και από άλλα μέρη οπού δεν είχανε στον ήλιο μοίρα
αθώα παιδιά οι περισσότεροι
τους τάισαν τους πότισαν τους έντυσαν
νύχτα τους πέρασαν παράνομα μέσα από δεκάδες χώρες
ανώνυμα αεροδρόμια και δρόμους αχαρτογράφητους
ταξίδια και διαδρομές που μόνο οι άνθρωποι της νύχτας ξέρουν
τους έστειλαν στις ερήμους και τις πόλεις
του γενναίου Σελεύκου του Νικάτωρος

μετά τους κάνανε στόχους ζωντανούς

απόγευμα Παρασκευής συνάντηση στο κτίριο δέλτα 

εκείνη η αδιόρατη σταγόνα 
στην άκρη του ράμφους σου γιαβρί μου 
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού 
στο αρμέ μπετόν και στο γυαλί με το αλουμίνιο 
αυτού του ευαγούς Ιδρύματος

κτίριον δέλτα

είναι κακάσχημο 
      βάναυσα κακοποιημένο 
               ρημαγμένο 
εννιά όροφοι σίδερο και μπετόν χωρίς βαφή 
του κερατά ύστερος brutalismus και του άρπα κόλα

πού εκείνη η χάρις του Καραντινού 
το καλοκαίρι βράζει και τον χειμώνα μπάζει από παντού
τριάκοντα και επτά έτη συντηρήσεως των ελαχίστων

το αγαπώ όμως 
και είναι το σπίτι μου 
τριάντα δύο χρόνια στον έκτο του όροφο γωνία μονάζω