αναγνωρίζονται εύκολα από μόνοι τους
δεν χρειάζονται συστάσεις
ξέρουν αυτοί
έχουν τον μυστικό τους κώδικα
αυτόν της ανάγνωσης των συναισθημάτων
πού θα μπει εκείνο το like
πώς
και πότε
πού δεν θα μπει
μετά από πόσον καιρό
το έχετε σκεφτεί
καμιά φορα είναι σαν εκείνο το γράμμα
που ερχόταν ξαφνικά
χρόνια μετά την έκδοση της κατακαημένης συλλογής
των τριάντα πωλήσεων ανά την υφήλιο
γεμάτο λόγια καλά
χαριτωμένα κοκοράκια
φλώροι
κανάρες
διάφορα ωδικά κι εξωτικά πτηνά
μικρών και ελαχίστων βαρών
βαδίζουν και υπερίπτανται ανάλαφρα
εντός του δωματίου ενηλίκων
που είναι βέβαια για άλλες δουλειές
δεν ήξερα ότι υπήρχε το μνημείο
το είδα χθες ψάχνοντας φίλους και γνωστούς
χαμένους στου Πέντσα το χωράφι
ήξερα μόνο τις ιστορίες της μάνας μου και της γιαγιάς
ότι τους πήγαιναν χαράματα με φορτηγά
κι αυτοί τραγούδαγαν σ' όλο τον δρόμο
εδώ ανταμώνουμε λοιπόν αγόρι μου πέντε γενιές
δεν ήξερα ότι υπήρχε το μνημείο
το είδα χθες ψάχνοντας χαμένους φίλους
στα χωράφια του Πέντσα με το φτηνό μάρμαρο
ήξερα μόνον τις ιστορίες της μάνας μου και της γιαγιάς μου
περνούσαν χαράματα τα φορτηγά
κλειστές οι πόρτες τα παράθυρα στα σπίτια
κι αυτοί επάνω τραγουδούσαν τα τραγούδια μας
ακούγονταν ύστερα οι τουφεκιές
κι ύστερα τίποτα
απλά με μάθανε οι παλαιοί
το μέγα μυστικό του πώς
να μπαίνω στη θέση του άλλου
έτσι μονάχα μπόρεσα
δεν μπορούσατε να το φανταστείτε
ε
πως κάθε τους πρόταση
μετά από κάθε σας κατόρθωμα
θά 'τανε μια ακόμη κόλαση
που εσείς θα έπρεπε να την δείχνετε για παράδεισο
αυτό είναι ακόμα πιο κόλαση ε
κρίμα
κι είχατε εμπειρία από δηλώσεις
δεν ήταν μόνο της στιγμής
σ' ακολουθούσαν χρόνια
Της ταπεινή σου θέσης τ’ άθλια
υπολανθάνοντα προνόμια
πόσες σου κόστησαν άραγε γονυκλισίες
και καταρρεύσεις ανεπανόρθωτες του εγωισμού σου;
Τη μέση σου κατά πόσα ακτίνια
η ένδοξη κατάκτησή τους έκλινε;
Γραμμάτια ανεξόφλητα ολόκληρης ζωής,
χρέος στη πλαστική σου υπόσταση
μόνιμο κι άλυτο δια βίου.
Γιατί Θε μου, για πόσα αργύρια,
για να βιώσεις ποιόν βίον και πάλιν αβίωτο;
Της εταίρας το αιδοίον θαρρώ πιο έντιμο νά ’ναι.
Το δοξάζω, το τιμώ την χαρά ότι δίνει,
τον πόνο ότι σβήνει
και ψωμί καθαρό την κυρά του χορταίνει.
Λειτουργέ του δημόσιου βίου, χαίρε!
ξέρω καλά τι θα πει evaluation
το σπούδασα σε έκταση απεριόριστη και βάθος απύθμενο
κι έμαθα τι θα πει κοροϊδία
εγώ δεν ονειρεύομαι κόκκινα καράβια
έρχονται μόνα τους και με βρίσκουν στο κελί μου
ζήστε αγκαλιά αλαφρόμυαλοι με ιπτάμενους Ολλανδούς
ανοίξαμε και σας περιμένουμε
ελάτε να σας δείξουμε την Κυριακή
πώς φτιάχνουνε την γνώση
πώς την φροντίζουνε και την φυλάγουν
να σώζεται να μεγαλώνει
πώς την μοιράζουν και την χαρίζουν
την επιστήμη την τεχνολογία το design
τον εθνικό πολιτισμό την τέχνη και τον λόγο
όσο το προλαβαίνουμε ακόμη λίγο
πριν γίνουμε McDonald's κι excellence
οριστικά και αμετάκλητα
