τώρα θα ήθελα μικρά καθίκια
τώρα που τους βγάζουν σαν τα ποντίκια 
απ' τα ερείπια της Μουσούλης και της Ράκα 
αυτά όλα τα γερασμένα παιδιά 
της προσφυγιάς της μετανάστευσης 
και των πολεμικών video games 
που μάζεψαν από τις γειτονιές σ’ ανατολή και δύση 
να πάνε μισθοφόροι μάρτυρες στον Λεβάντε

τώρα κρέας για τα κανόνια τους 
τώρα στόχοι των έξυπνων όπλων τους

τώρα να δείχνατε έτσι για λίγο για τα μάτια
μια κάποια αγωνία κι ευαισθησία 
έναν μικρό σας λόγο
αλλά πού…

θα ξυπνήσουν βέβαια οι ευγενικές ψυχές σας 
μόνο αν τις χρειαστούν τ’ αφεντικά σας 
τα εγκλήματά τους να καλύψουν 
τότε θα τρέξτε πρόθυμοι 
καμιά φορά αυτό γίνεται μετά πενήντα χρόνια 
καμιά φορά σε τρία 
έτσι κι αλλιώς χρυσόψαρα στην γυάλα είστε 

αυτό το μελαχρινό κορίτσι 
με τ' άγριο βλέμα 
ανάμεσα στις φλόγες και το πλήθος
στην πλάτη του μπαμπά του
είναι και δικό μου κορίτσι

το λεν Ηλέκτρα

κι όμως συμβαίνουν κάθε μέρα θάματα 
έτσι στα ξαφνικά και απροσδόκητα 
στην άκρα ακινησία αυτού του κάμπου

να μπαίνεις ας πούμε μ' ένα παγωτό πύραυλο στο χέρι
στ' ανέγγιχτο σχεδόν εργαστήρι του προπάππου σου 
τριάντα χρόνια αφότου τ' άφησε σ' ένα ερείπιο εργοστάσιο

μια βόλτα ήταν· να πλύνουμε τ' αυτοκίνητο 
από τη σκόνη της διαδρομής Όσλο Θεσσαλονίκη

ή μήπως εκείνος ο παμπόνηρος παππούς...

ω συνομήλικοι και ολίγον τι μικρότεροι
πώς κάνατε έτσι τα παιδιά σας 
σαν και τα μούτρα σας

γιατί τα γεράσατε μαζί σας 
τι δεν τ' αφήσατε να ζήσουν

μα δεν τα λυπηθήκατε 
ούτε αυτά