θέλει πολύ ύψος για να πας τόσο βαθιά
μες σε λαγούμια θα τρέχουν τα τρένα
ως εδώ στο χείλος της θάλασσας
δεν ξέρω πότε
αυτόν τον τόπο τον τραβάνε όπως θένε
θα ξεχύνονται άνθρωποι στον ήλιο βιαστικοί
θα κρύβονται σε κέντρα εμπορικά
κτίρια γραφείων γυάλινες κατοικίες στη θάλασσα
σαν σε κάθε καθώς πρέπει μητρόπολη του κόσμου
λίγοι θα ρίχνουν μια κρυφή ματιά απέναντι
κάτι θα νοιώθουν αλλά δεν θα ξέρουνε τι
με πόσον κόπο αλήθεια προσπαθούν
να θωρακίσουν νομικά την θέση τους
και την υπεροχή τους· σιγά μην είναι άριστοι
τι ανάγκη θώρακος να έχει ένας έξοχος πολέμαρχος
πλην μόνον αυτού τούτου του ελαχίστου στηθιαίου του
θα μπορούσα να καταλάβω ότι είναι δικός σου
ο πάγκος· ότι τον έφτιαξες εσύ
με μάτια κλειστά· μόνο με την αφή
απ’ τις ραφές της κόλλησης
τις γωνίες σου και τα στηρίγματα τις βάσεις
την εφαρμογή του ξύλου στο μέταλλο στον τοίχο
την σειρά των εργαλείων αν δεν τα είχαν κλέψει
ήρθα
σου έφερα και τον μικρό
καθόλου δεν μας μοιάζει στις αδυναμίες μας
κι είναι καλύτερός μας στα καλά μας
ήρθα στον χρόνο σου απάνω
να ξεπληρώσω τα χρέη μου
δεν ξέρω αν έχω και πόσα
ούτε κι εσύ έγραφες ποτέ
ήρθα πιο πολύ να παραστήσω το φάντασμά σου
σ’ αυτόν το κατασχεμένο σου παράδεισο
των καλύτερών σου χρόνων
τόσο πολύ σου μοιάζω πια
δεν έχω τι άλλο να σου πω
ήσουν καλός πατέρας όταν έπρεπε
κι ήμουν καλός γιος σου όταν αυτό μετρούσε
τα τελευταία μας δεν τα λογαριάζω
ούτε κι εσύ είμαι βέβαιος· ψιλά
κι οι δυο μας ξέραμε πως κρίκος μας ήταν εκείνη
αντί για 1680 στις 28 μέρες
1800 στις 30
1680÷28=60
60×30=1800
φοβερό
θα σου δείχνουν την τρίχα
για διαφορά
ότι σου κάνουν χάρη
ή
ότι έχεις επιλογές
πολλές επιλογές
με διαφορά τριχός
να τρέχεις από πίσω
κι εσύ τρέχεις
τριάντα χρόνια τρέχεις
πίσω από χάρες κι επιλογές
δυστυχισμένε
μα πού στο διάλο και πότε άφησες το δικαίωμα
προτού παραδοθείτε
κάντε και μια καλή κουβέντα με τον εαυτό σας
αξίζει να γίνετε εκτός από παραδομένοι και φερέφωνά τους
ή απλά να σιωπήσετε
μετρείστε φαΐ νερό δυνάμεις αντοχές
απώλειες κέρδη κι ανταλλάγματα
ίσως δεν τα μετρήσατε καλά
ζω την αυτοκτονία των ποιητών π' αγάπησα· δεν με ξαφνιάζουν
είναι λογικό κανείς να χάνεται σε τόσην παρατεταμένη σκοτεινιά
γι αυτό κι εγώ που δεν είμαι ποιητής
γυρνάω πίσω στο '47
και ξανα-ανα-καλύπτω έγχρωμο και ψηφιακό
το ιταλικό fotoromanzo
photo: Marios Dimaki Adolfsen Oslo
όταν τ' οσμίζομαι γυρίζω τα μάτια
επάνω από το έτοιμο σφαγείο
έτσι για το κουράγιο· τι να φοβηθώ πια
μισή ζωή έτσι πήγε
τι να σου φταίει ρε το άλογο
αν βγήκε κουτσό ή ψόφιο
γαϊδούρι ή μουλάρι
εσύ αλογομούρη φταις
που σώνει και καλά βάλθηκες να ποντάρεις
κι όμως εδώ μου ξέφυγε μία ολόκληρη λίμνη
ανάμεσα σ΄ αυτό το ύψωμα και το βουνό
πλάι στο εργοστάσιο και τα οξύκορφα καμπαναριά
στις εκκλησίες των χωρικών του τριακονταετούς
κάτω ακριβώς απ’ τα μπαλόνια των αλαφρόμυαλων
το πήρα χαμπάρι όταν περνούσα πια τα σύνορα
ήταν ο ήλιος που έδυε στα έργα του ανθρώπου
τόσο όμορφα κι ο ερωτεμένος χάθηκα ανάμεσά τους
α ρε πούστη γέρο φωτογράφε διαφθορέα
όσο πάει και πιο πολύ αδίστακτα πηδάς
εκείνον τον πιτσιρικά μονομανή γεωγράφο
χαμογελούσα και κανείς δεν καταλάβαινε
περπάτησα κι από τις δυο πλευρές σου ευθεία
τεμνόμενη απ' την κάθετο των συνυπάρξεων
όταν ακόμα ο κόσμος ήλπιζε κι ήτανε δύο
τώρα μονάχα άλογα βλέπω της συμφοράς να περιμένουν
κάτω απ’ τις φιλύρες γι’ αφελείς τουρίστες αγελαίους
είτε στον ουρανό να αρματοδρομούν οξειδωμένα
με δυόμισι αιώνων φρίκη νικηφόρων εξευτελισμών
