Kάτασπρο αργοκίνητο εμπορικό
με τη γαλάζια σου γραμμή πάνω απ’ τα κόκκινα ίσαλα,
χαϊδεύεις και χαϊδεύεσαι με το θερμαϊκό μπλε
χειμώνα γαλήνιου, ύστερα από ήρεμη βροχή.

Στα πόδια του Ολύμπου σέρνεσαι γλυκά
αφήνοντας την μπόχα της πλανεύτρας
και δήθεν-τάχα αγαπησιάρικης Μητρόπολης.

Και μόνον αυτοί,
οι κωπηλάτες κι οι κωπηλάτριες,
παίδες και κορασίδες,
έφηβοι και νεάνιδες
άδολοι φύλακες,
του τόπου, του χρόνου και του κόλπου
τιμές σου αποδίδουν
ανοίγοντάς σου τους τυχαίους σχηματισμούς
των ανελίξεών τους των στοχαστικών
για να περάσεις.

Και κουβαλάς - τι κουβαλάς;-
και πας - πού πας;-
το στόμιο της διαφυγής απόβλητων
νόθας ζωής ακολουθώντας
πλάι στο Καρά Μπουρνού,
κάτω από περίφραχτες επάκτιες οχυρώσεις αχρηστευμένες.
Κι’ αφήνεσαι μετά στη μυστική ροή του Βαρδάρη,
υγρού και αερίου,
μες σε κραυγές που όλο παρασέρνει.

Αχ και για τη δημοκρατία της θάλασσας να με κινούσες
για πόλεις λεύτερες και μόνες πάλι,
μακριά απ’ τα σιχαμένα έθνη τους και τα παζάρια.
Μελάνι θάλασσας, γραφίδα ξύλινη από παλιό κουπί,
εμπόριο κοινωνίας,
πλάι σε φιλοσοφία φυσική εναλλαγής, ροής κι αρνήσεως.

Μικρή μου κορασίδα κωπηλάτρια,
μείνε όπως είσαι,
γαλήνια κι ατάραχη,
έσχατη και μοναδική
προστάτιδα αυτού του κόλπου.
Πιάνε τους μαγευτικούς ρυθμούς σου
λάμνοντας στην αραιή ομίχλη
της πρωινής μητρόπολης.
Έχε το νου σου μόνον
στ’ αντιμάμαλο π’ αφήνει πίσω του
αυτός ο γεροξεκούτης καπετάνιος,
χαμένος στην υπεροψία του όγκου
και στην ασχήμια του γκαζάδικου.
Δε θα προσέξει το κομψό σου μπλε βαρκάκι.

Εχτελεστικό της κατοχής,
ο Μιλτιάδης που χάθηκε πριν τα είκοσι,
ο Ευριπίδης που γύρισε γέρος
για να τελειώσει εδώ,
με δύο χέρια μαύρα, μαγικά
να δίνουν ζωή σε μέλη νεκρά,
να διώχνουνε τον πόνο.

Σσσσ!... εσύ δεν ξέρεις πώς!

Είχαν ένα σπαθί.
Δυο σπίτια μέναν, έλεγε εκείνη, για να κάψω.
Ένα του Γκάτσιου, ένα του Τσούφλιου.
Λογαριασμοί φτηνοί, τρελοί, από χρόνια.
Τις νύχτες δεν κοιμόμασταν εμείς.
Του Μπάλιου η γυναίκα στις καλαμιές,
στην άκρη των Καμινικίων,
η χήρα Μπάλινα σφαγμένη
με το μουνί στο στόμα.

Σσσσ!... εσύ δεν ξέρεις πώς!

Ίσως ν’ αγγίζεις μόνον, αλλά...
Τα ίδια θα γινόταν αν ξαναγινόταν.

Α ρε γιαγιά! Πώς να σκεφτείς,
πώς άραγε Αντιγόνη μου εσύ,
του Γκάτσιου, του Καΐπη,
την δέκα χρονών καρδιά μου;

Σσσσ!...εσύ δεν ξέρεις πώς!
Σσσσ!...

Πόσο ν' αντέξουν ακόμα τα τουρκόσπιτα στον μαχαλά μου;
Πέντε-έξι μείναν. Λάσπη, καλαμωτή και πέτρες στρόγγυλες,
κάτι κοτρόνια ποταμίσια που όλο κατρακυλούν.
Κάτι πρέπει να ξέραν οι παλιοί κι έχτιζαν έτσι, ψεύτικα.
Νόμος εδώ φαίνεται μόνος νά ’ναι ο ξεριζωμός.