Εχτελεστικό της κατοχής,
ο Μιλτιάδης που χάθηκε πριν τα είκοσι,
ο Ευριπίδης που γύρισε γέρος
για να τελειώσει εδώ,
με δύο χέρια μαύρα, μαγικά
να δίνουν ζωή σε μέλη νεκρά,
να διώχνουνε τον πόνο.

Σσσσ!... εσύ δεν ξέρεις πώς!

Είχαν ένα σπαθί.
Δυο σπίτια μέναν, έλεγε εκείνη, για να κάψω.
Ένα του Γκάτσιου, ένα του Τσούφλιου.
Λογαριασμοί φτηνοί, τρελοί, από χρόνια.
Τις νύχτες δεν κοιμόμασταν εμείς.
Του Μπάλιου η γυναίκα στις καλαμιές,
στην άκρη των Καμινικίων,
η χήρα Μπάλινα σφαγμένη
με το μουνί στο στόμα.

Σσσσ!... εσύ δεν ξέρεις πώς!

Ίσως ν’ αγγίζεις μόνον, αλλά...
Τα ίδια θα γινόταν αν ξαναγινόταν.

Α ρε γιαγιά! Πώς να σκεφτείς,
πώς άραγε Αντιγόνη μου εσύ,
του Γκάτσιου, του Καΐπη,
την δέκα χρονών καρδιά μου;

Σσσσ!...εσύ δεν ξέρεις πώς!
Σσσσ!...